Mind:Soul – The Way it should be

mindsould

Score: 90/100
Favo songs: Novae & Caught (in the pressure cooker)
Website: http://www.mindsoul.nl/

Review by Bart Bes, our new reviewer!

11 december 2013 bracht de band Mind:Soul haar debutplaat uit getiteld: ‘The way  it should be’. Mind:Soul is een band van Nederlandse bodem die sinds 2010 progressieve metal van de bovenste plank speelt. Mind:Soul bracht eerder al 2 EP’s uit en een DVD, maar nu was het dan echt tijd voor die volledige CD. Hoewel de band slechts uit vier personen bestaat, spelen er meer mensen mee op ‘The way that it should be’ die zeker vermelding verdienen. Naast Joey Klerkx (bass), Stefan van Leeuwenstijn (guitar), en Tom de Wit (vocals), wordt de band versterkt met Roland le Fèvre (piano & synths), Jim Ilden (guitar), en Raul Tămaș (drums). In de huidige bezetting neemt echter nieuwe aanwinst Inca César de post als drummer in. The way that it should be is een concept album dat het verhaal vertel van een onmogelijke liefde – hoewel het nogal kazig klinkt, is de uitwerking van de muziek zeker de moeite waard. Niet alleen beheersen de muzikanten op deze CD hun instrument, ook de geluidskwaliteit en de mix van de muziek zijn zeer puik werk. Iets wat in het algemeen nog wat vaker mag terugkomen is wat mij betreft de samenzang, maar overal is ‘The way that it should be’ een perfect kerstcadeau voor de proggers onder ons. De CD is erg divers en voert je mee van System of a Down en Soilwork, naar Phil Collins en Safro Duo.

‘The way that it should be’ opent met ‘Breakingpoint hour’. Het nummer start met een uitdagende stukje zang (een harmonische combinatie van zang en een lichte grunt wat op het eind van de plaat ook weer terug komt) wat wordt gevolgd door een heftige openingsriff. Breaking point laat al snel een mooie synergy tussen de drums en de gitaren horen. Met name de dubbele bass partijen en de gitaarriffs zijn zeer strak op elkaar ingespeeld. De synthesizer vult dit geheeld mooi aan door een geheel eigen plekje in de muziek in te nemen. Op deze manier zitten de synthesizer- en de gitaarpartijen elkaar niet constant in de weg. De zanger heeft een mooie stem, echter klein minpuntje: de manier waarop ‘done’ wordt gezongen in de coupletten is ietwat overdreven naar mijn smaak. Na 1:40 minuten is het tijd voor een wat rustiger stukje waarvan het tokkelstukje mij doet denken aan de rustigere nummers van System of a Down. Ook hier vult de synthesizer de muziek goed aan met een aantal leuke geluidseffecten. Dit geheel bouwt zich op naar een freaky uitbarstende syntheziser solo welke wordt begeleid door een vette metal riff – dit had eigenlijk van mij wel wat langer had mogen duren. Breakingpoint hour eindigt met een fijn stukje piano en de zin ‘There is no one to blame’ –mogelijk referend naar de onmogelijke liefde in het verhaal.

Het 2de nummer is dan Novae – én wauw dit is echt te gek! Het nummer gaat alle kanten op. De drummer gaat los in het intro, en waar we de fijne beheersing van de gitarist al eerder hadden gehoord, komen in dit nummer ook de kunsten van de bassist goed naar voren. Een belangrijke riff die een aantal keer terugkomt is een ingewikkeld, maar melodisch, werkje, waarbij je de gitarist én bassist heel goed hoort. Als bassist zijnde, zeg ik: lekker! In het hele nummer blijft de melodische aanvulling van de bassist prominent. Novae heeft een catchy refrein met solid harmony, wat goed blijft hangen. En zoals eerder vermeld, het nummer laat zich kenmerken door haar veelzijdigheid; van een Led Zeppelin riff aangevuld met hammond, naar een jagend Dream Theater stuk, een stukje ‘circus’ halverwege, en vervolgens weer naar een rustig synthesizer stuk. Hoewel veelzijdig en complex, het nummer blijft je boeien en dat verdiend complimenten. Het nummer eindigt met het harmonieuze refrein en gelukkig komt de eerder genoemde bass-gitaar riff weer terug. Well done!

Dan sequence #1: een kort stukje muziek met als doel het verhaal in goede banen te leiden. Al stuwend door haast orientale drums hoor je een man en een vrouw praten wat uitmond in een kort stukje zang dat dan weer abrupt eindigt. Knap gedaan, maar nu weer op naar een volledig nummer.

En dit is Pillowtalk waarin het gesprek nog even in het intro wordt voortgezet. Uit dit gesprek blijkt dat de man en de vrouw elkaar leuk vinden, ‘you’re so calm, different from al those other dickheads (…)’ , maar dat er nog veel onbegrip aan beide kanten is. Het eerste gedeelte – wat misschien slechts voor de dialoog bedoeld is – wordt naar verloop van tijd een beetje saai. Maar dan, na 01:36 worden we abrupt wakker geschud door een bruut stukje death metal à la Soilwork met veel dubbele bass en grunts –wellicht was de schrik dus ook precies de bedoeling… Deze passage ontwikkelt zich, waarin de grunts plaats maken voor een koor en uiteindelijk weer naar een soort van metal circus deuntje (03:30) waarin de drums me soms zelfs wat doen denken aan ‘safro duo’. De bas zet een lekker lijntje neer, en uiteindelijk mondt dit uit in een brute metal riff. Ook dit nummer eindigt weer met een stuk piano. Op zich niet het meest bijzondere nummer van de plaat, maar het past wel precies in de sfeer van het album, en laat elementen van de eerdere 3 nummers mooi terugkomen.

Het vierde volledige nummer is Drown together – de ballad van de plaat. Persoonlijk vind ik dit het minste liedje. Wat ik leuk vind is dat het begin mij een beetje doet denken aan wat ouder werk van Phil Collins dankzij het eletronische drumbeatje. Maar het helaas weet het nummer mij niet vast te houden.

Na het wat mindere Drown together and Pillowtalk is Caught (in the pressure cooker) echt een kunstwerkje. Een lang nummer (09:05) maar het nummer weet mij continu te boeien. Het begint met een baslijn met een effect, wat steeds meer wordt uitgebouwd tot een stuk waarin de drums helemaal losgaan wat betekent veel dubbele bass en drum fills. Dit geheel wordt weer vorstelijk aangevuld door een mooi synthesizer effect om uiteindelijk over te gaan in een heerlijk duistere riff met accenten van de synthesizer. De zang in dit nummer komt ook zeer goed uit de verf! Het nummer heeft op dit gebied een grote veelzijdigheid, met als mijn favoriet de nijdig uitgesproken zin ‘How dare you calling me a liar?’ Daarnaast ook veel grunts en naar het einde toe mooie samenzang – iets wat Mind:Soul naar mijn smaak toch iets meer mag uitbuiten. De gitaarriffs in Caught zijn ook zeker in orde, veelzijdig, sterke metal riffs (met name 05:32) en een goed gebruik van effecten. De drummer verdiend ook een grote pluim – wauw, wat gaat hij los in een breakdown op z’on 3/4de van het nummer (06:56). Veel gehak en gebeuk onder een monsterlijke gitaar- en bassriff en freaky synth solo. Na een stukje Circus Maximus beukt een laatste metal riff het nummer tot een eind. Zeer geslaagd nummer!

Dit wordt gevolgd door Sequence #2. Het gesprek tussen de man en vrouw gaat verder. De man zegt dat de vrouw aantrekkelijk is voor andere mannen omdat ze ‘helpless’ is terwijl zij hem beschuldigd van het continu bang zijn. De dialoog wordt wat grimmiger omdat beide personages beide moeite blijken te hebben om hun liefde te tonen. Uiteindelijk neemt de zang het over. Ook dit stukje is knap in elkaar gezet en functioneel voor het concept album.

I tried to help begint met een pakkende Soilwork-achtige riff die aangevuld wordt met paniekerige synthesizer geluiden, wat vervolgens opgaat in andere opjagende riffs. Het nummer maakt mij een beetje zenuwachtig en dat is waarschijnlijk het doel ook van dit nummer. De grunts zijn goed uitgedacht, maar het leukste van dit nummer komt vanaf 03:31. Een stukje reggae begeleid een lage stem wat je haast doet denken aan iemand die geniet van een grote joint. Dit wordt verassend gevolgd (04.00) door een stukje krankzinnigheid – snelle metal riffs met een schreeuwende stem. Totally crazy! – maar perfect uitgedacht! Dit gedeelte tilt het nummer naar een hoger plan. Naar het einde toe keert het nummer terug naar al eerder gehoorde riffs om vervolgens af te sluiten.

Het zevende volledige nummer op deze plaat is Over. Een nummer dat spannend wordt opgebouwd door eerst de bas, dan gitaar met synths, en dan de drums. Over wordt gekenmerkt door stuwende en meeslepende riffs, en interessante synthesizer effecten. Ik moet zeggen dat de Roland le Fèvre een mooie stempel op, niet alleen dit nummer, maar op de hele CD heeft gedrukt. Ook bassist Joey Klerkx maakt dit nummer compleet door zijn melodische tokkelwerk. De partijen van de bas vormen een mooie op zichzelf staande aanvulling tot de muziek is. Het is niet het ‘soleren om het soleren’, maar het melodische werk van Joey voegt een extra dimensie toe aan dit nummer. Het outro van Over klinkt episch met samenzang, een gitaarsolo, en een afsluitende syntheziser.

Sequence #3 komt hierna. Ook weer een tussendoortje ten behoeve van het concept. In tegenstelling tot de eerdere sequences, start #3 niet met een gesprek. Dit komt pas later in het stukje. En wat voor een gesprek – een ruzie tussen de hoofdpersonen; ‘Sick self-destructive bitch!’, begeleid door een puik stukje metal à la Dream Theater met veel invloeden vanuit de klassieke muziek. Met name het gitaarwerk is hier lekker strak!

De laatste nummers staan in het teken van reflectie. Forever klinkt als een optimistisch lied met de leus: ‘beter spijt van de dingen die je wel hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan’ . Na een riff die klinkt als een soort van opstartende motor, volgen er een tweetal vette riffs aangevuld wederom met syntheziser effecten. Het nummer klinkt overal positief ‘ Don’t regret anything’ , en hoewel toch redelijk lang, blijft Forever een catchy nummer met veel snelle tempo’s.

Sequence #4 vond ik de minste van alle sequences. Hoewel het functioneel is, ging het vrij snel aan me voorbij, en wat het niet echt opvallend. Maar wederom, deze sequences zijn geen nummers op zich zelf, maar vervullen een functie.

Dan tot slot One night alone. Een nummer van wel 12 minuten, maar het is de heren van Mind:Soul geslaagd om hier toch een mooi episch masterpiece van te maken. Hoewel ik niet alle synthesizer partijen even nodig vind in dit nummer, pakt One night alone me wel. Alle ingredienten van de voorgaande nummers worden mooi gecombineerd in dit nummer. Vette metal riffs, leuke basriedeltjes (03:09 en 04:07, 07:47), pompende drums, bepaalde effecten, en gelukkig nog wat samenzang. Een koortje dat ‘The way that it should be’ wordt ingezet naar het einde van het nummer, en na een crazy ending, horen we de eerste zinnen waarmee ook de CD was geopend. Al met al is ‘The way that it should be’ hierdoor een mooie samenhangend geheel geworden en heeft Mind:Soul een eigen sound gemaakt.

Line-up:
Tom de Wit (lead vocals)
Stefan van Leeuwenstijn (guitars)
Joey Klerkx (bass, grunts)
Inca César (drums)

Tracklisting:
-Breakingpoint hour
-Novae
-Sequence #1
-Pillowtalk
-Drown together
-Caught (in the pressure cooker)
-Sequence #2
-I tried to help
-Over
-Sequence #3
-Forever
-Sequence #4
-One night alone

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s