Leviathanfest @ Cult-Art Shop Nijverdal

25 januari 2014

Ergens diep verscholen op een bedrijventerein in Overijssel, ligt een van de mooiste metallocaties van Nederland. Tattooshop eigenaar Gert-Jan (al 15 jaar in het vak) had in zijn nieuwe shop veel ruimte over en besloot om een eigen podium te creeeren. Een prachtig podium, vette locatie, goede aparatuur en natuurlijk de sfeer van het spelen in een tattooshop (waar tijdens events ook live-getattoeerd word); dat is toch de droom van iedere metalartiest? Ik was in ieder geval erg onder de indruk.

Leviathan Agency, een talent agency waar inmiddels meerdere Nederlandse bandjes zich bij hebben aangesloten, organiseerde deze avond; wat een vette line-up. The Scalding, Pariah, Haah, State of Negation, The Scarlet Claw en natuurlijk headliner In Arkadia (FR) stonden klaar om ons te trakteren op een goeie dosis headbang muziek. Helaas voor de bands zat het weer niet echt mee (code oranje in het noorden van nederland) en lag de locatie misschien net uit de route, waardoor het niet heel druk was. De mensen die er wel waren hebben zich prima vermaakt en een wall-of-death met drie mensen is natuurlijk hilarisch. Het weerhield de jongens er niet van om vol op te gaan in de muziek en dat is als band natuurlijk een mooi compliment.

IMG_20140125_190851
Pariah was de eerste band van de avond en de band gaat ondanks het weinige publiek helemaal los op het podium. Ze hebben er zelf ontzettend veel lol in en dat merk je in alles. Zanger Ruben geeft later ook aan ‘Je doet het voor de muziek, spelen is gewoon leuk!’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Pariah zet een goede set neer met vooral veel snelle beukende riffs. De songs zijn strak, heavy en zwaar en denderen in een moeite door, zodat het optreden alweer voorbij is voor je weet.
IMG_20140125_200717
Tijd voor Haah die aankondigt dat ze met een flinke portie vunzigheid komen. Haah staat garant voor snelle blackmetal, afgewisseld met wat meer atmospherische breaks. Haah laat ons het hele breke spectrum van de black metal horen en wisselt clean zang en gitaar af met diepe grunts en keiharde blastbeats. Op sommige punten word het bijna doomy en verwacht ik synth samples voorbij te horen komen, terwijl er twee tellen later weer een technische riff voorbij komt. Halverwege neemt de bassist ook de rol van de vocalen op zich; de switch naar clean (en hoog?) zang is onverwachts maar het klinkt lekker. Vunzig werd het niet, in ieder geval niet qua muziek.
IMG_20140125_204401

IMG_20140125_204415
State of Negation heeft net een nieuwe EP uit en gelukkig voor mij (want ik vond hem erg leuk) spelen ze vooral nummers van de nieuwe plaat. Ook deze band zet ondanks dat het publiek nog steeds niet echt los wil komen een hele goeie show neer op het podium, waarbij ik even mijn respect wil uiten voor het feid dat bassist Mike uberhaupt nog kan spelen als zijn bas op de grond hangt en hij de hele set alleen maar aan het headbangen is. Aangezien ik de nummers van de EP vrij goed ken kan ik het ook vergelijken met het live optreden en live is het nog net ff harder, sneller en energieker dan op cd. Tijdens corruption krijgt de band het publiek gelukkig zo ver dat ze ook mee schreeuwen en tijdens Thou Shalt Bleed ontstaat er zelfs een moshpit/wall-of-death. Omdat deze jongens zo uit hun dak gaan krijgen ze van de band ook een EP’tje.
IMG_20140125_214851

IMG_20140125_214846
Tot slot voor mij The Scalding. Tijdens de soundcheck blijkt al dat drummer Erik Beckers echt een beest is; met zijn ogen dicht ramt hij er een serie blastbeats waar menig drummer zijn hoofd over zou breken. Als de band dan eindelijk begint, is het ook vooral de drum die we horen en moet de gitaar nog even zijn best doen om er overheen te komen. Ook deze band maakt het vooral voor zichzelf gezellig. Geen moshpit in de zaal? Dan maar pitten op het podium is de filosofie van zanger Boris. In het eerste nummer was al vastgesteld dat de drummer een beest is, maar in het tweede nummer word het wereldrecord blastbeast gebroken. Tering wat snel. Het blijft allemaal overigens super strak, foutjes in de gitaarsolo daargelaten. Een windmillende bassist maakt dat weer helemaal goed en met SinEater brengt de band ook de Limburgse gezelligheid op het podium.

Helaas voor de band en de overige bands (sorry Scarlet Claw) moet ik met het OV terug naar huis (40 min lopen naar het station) en kan ik niet langer blijven. Volgende keer een pendelbusje regelen voor MetalFromNL denk ik zo, dan kunnen we met een grote groep deze locatie gaan supporten!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s