Tribalfest

01 feb – De Kelder, Amersfoort

Tribal Spirits is een Gelderlandse thrash band die hoge ogen gooide met hun release Overthrown Reality uit 2009. Inmiddels een paar line-up wijzigingen verder komt de band begin dit jaar met een EP release ‘Hordearii’ en om dat te vieren organiseren ze TribalFest. Een leuk feestje met 5 bands in het altijd gezellige Amersfoort. Ik was nog nooit in de Kelder geweest, maar het is een goede zaal met een verrassend goed geluid. Waarom de zaal glazen gebruikt en geen plastic is me niet duidelijk; glas breekt in een miljoen stukjes uit elkaar op een betonnen vloer en das niet handig als er veel moshpit muziek op het podium staat maar afgezien daarvan, toplocatie!

De band die het eerste het podium betreed is Depicable Heroes. De zaal staat vanaf het begin af al aardig vol en de band weet het publiek goed mee te krijgen. Een van hun loyale fans die vanaf het begin af al alle nummers mee grunt springt halverwege het optreden voor een aantal nummers op het podium zodat we van een dubbel grunt en extra lange uithalen kunnen genieten. Despicable Heroes is dan ook niet de minste band; in 2013 getekend door Unite records en een full length release ‘ShipWrecked’ zegt natuurlijk wel wat over de status van de band. De muziek, hardcore met een beetje djent invloeden, hangt van bassdrops en heavy breakdowns aan elkaar, het publiek vind het awesome en gaat helemaal los. Naast dat de band gewoon een hele vette show neerzet komen ze ook heel aardig over en halen het publiek over om de scene te supporten door een t-shirt of cd te kopen; speciaal voor TribalFest zijn deze afgeprijsd.

Van de hardcore gaan we over naar de melodic deathmetal met Curse of The Forgotten. Het eerste nummer is nog een beetje aftasten voor de band maar vanaf het tweede nummer zijn ze goed op elkaar ingespeeld en gaat de kwaliteit van de nummers omhoog. Curse of the Forgotten heeft een beetje de Gothenburg sound ala In Flames, met donkere grunts van bassist Marijn. Ook hier weer een band die zijn sporen verdiend heeft; na de finale van de metalbattle in 2011 gehaald te hebben zijn ze getekend door Italiaans label Wormholedeath Records en ook zij hebben inmiddels een full length gereleased ‘Building the Palace’. Ook optredens met Mayan en God Dethroned staan inmiddels op hun lijstje. Impressive! Persoonlijk vind ik dat sommige riffjes wat makkelijk zijn, chordprogressies die erg voorspelbaar zijn bijvoorbeeld. De gitaarharmonieën zijn wel weer erg fijn en op de snellere riffjes weet de band het publiek weer voor zich te winnen.

Vanaf een duidelijk gedefinieerd genre naar … tja, wat speelt deze band eigenlijk? Black, death, doom? Progressive? Een ding is zeker; het is afwisselend en gevarieerd en het niveau van de band is erg hoog. Als GNADAB het podium betreed weet ik eerlijk gezegd niet wat ik kan verwachten. De leden van Gnadab zien eruit alsof ze zo uit een Indie RockBand komen lopen, met hipster kapsels en hipster gitaren. Als er dan ineens blastbeats voorbij komen weet ik niet meer wat ik kan verwachten. GNADAB heeft vast een hele lange setlist aan nummers gespeeld; in mijn oren klonk het echter als één lange show, vol met improvisaties. Clean breakjes, djent invloeden, heavy breakdowns, alle verschillende genres binnen de metal komen aan bod. Het is een beetje pretentieuze luister muziek en hoewel niet alle overgangen even lekker lopen; vet is het zeker! Het publiek word constant op het verkeerde been gezet maar ondanks dat blijft de inmiddels 100 man aanwezig publiek toch staan en supporten en heeft respect voor wat de mannen van GNADAB op het podium doen. De vooral instrumentale metal zou misschien wat beter werken als sommige riffjes wat vaker terug komen of wat langer duren, maar then again: progressiever dan dit krijg je het weinig!

Purest of Pain, alweer zo’n naam waar je eigenlijk al niet meer omheen kan in Nederland. En dat is niet alleen vanwege Merel Bechtold, die met Mayan op het podium mag staan. De muziek van Purest of Pain zit goed in elkaar, is strak en vet en ‘het werkt gewoon’. Helaas voor de band is de mix in de zaal niet erg best; alleen de hoge gitaar solo’s komen goed binnen, de rest van het gitaar geluid verdwijnt in de mix. Purest of Pain heeft er duidelijk veel zin in en de energie op het podium is aanstekelijk. Als de gitaristen en de bassist op het podium staan te headbangen kun je haast niet anders dan zelf meedoen. Het risico van een gitaristE is natuurlijk dat mensen alleen nog maar op haar gefocust zijn en haar ‘automatisch goed vinden omdat ze vrouw is’, maar Merel kan absoluut haar mannetje staan op het podium. De andere gitarist doet goed z’n best om ook in de spotlight te staan en daarmee word het beeld op het podium niet helemaal gedomineerd door het vrouwelijk schoon.

Tot slot de band waar iedereen voor gekomen is; Tribal Spirits. Inmiddels staat de Kelder helemaal en is het duidelijk dat dit de favoriet van de avond is. De band is overduidelijk blij om weer op het podium te staan en zijn supertrots op hun nieuwe EP. Tribal Spirits kan maar één ding en dat is ‘Hard en Snel’. Dat doen ze dan ook; Pantera-inspired solo’s, thrashy riffs en keiharde grunts. Het publiek schreeuwt alles mee en gaat los alsof ze naar MachineHead staan te kijken. Het ‘oi oi’ word door iedereen meegeschreeuwd en iedereen staat te headbangen. De oudere nummers zoals Blood Red en Hell is to Die For hebben een flinke upgrade gehad; niet alleen gaan ze nu 10x sneller dan ik gewend ben, de diepe rauwe grunts van zanger Martijn voegen nog net even die extra laag toe en maken het nog vetter. Ex-zanger Niels staat in het publiek en is duidelijk blij zijn oude band weer te zien spelen. Als hij dan ook nog even op het podium komt om mee te schreeuwen is het feestje helemaal compleet. Als we dan aankomen bij het spelen van de nieuwe EP van de band is de zaal helemaal happy en ook deze nummers gaat alles nog net even een tandje harder en sneller. De titelsong Hordearii stond al een tijdje online dus die kan iedereen inmiddels meegrunten, Karma en Retaliate zijn voor het publiek hier nog nieuw maar dat weerhoud het publiek er niet van een wall-of-death te beginnen. Hoewel Tribal Spirtis een uur en een kwartier speelt (en daarna nog een toegift geeft) is hun optreden toch alweer voorbij voor je er erg in hebt).

Het was een groot feest in de Kelder. Het amersfoortse metalpubliek is ontzettend chill en relaxt; er hing een hele fijne sfeer waarbij iedereen alle bands kwam supporten en respect had voor de muziek van de andere bands. Er werd geheadbangt, er werd gepit, er was zelfs een wall-of-death! Applaus voor jezelf gasten en ik kom graag nog een keer terug!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s