Deadbeat – It starts with one

“Metal” meets “Partycore, DeadBeat is een band die alles net iets anders aanpakt dan anderen. De mannen zijn al een tijdje bezig in the scene, zo zijn er al een aantal demo’s verschenen en hebben de beste mannen ook al aardig wat stickers en shirts weten te verspreiden in Enschede en omgeving.

Nu heb ik de kans gekregen om eindelijk de plaat “It starts with one” te reviewen en daar ben ik wel blij mee eigenlijks.
deadbeat1

Wat me als eerste opvalt is de hoes (best wel logisch duh), die de uitstraling heeft van iets nieuws. De titel, it starts with one, doet me dan ook meteen denken aan het feit dat ze de grondlegger willen zijn van een nieuwe muziekstijl. Al merk ik hier en daar een beetje “Killswitch Engage” invloeden (wat ik als compliment zie).  De felle kleuren, het strakke logo, het spreekt aan!

Tijdens het luisteren van de CD viel me op hoeveel variatie er in de nummers zitten. Zo is het nummer “I hold the bat so I might as well be a swinger” meteen “recht voor de raap”. Keiharde vocals, screams en grunts worden afgewisseld met zwoele zang. Complimenten voor de zanger! Het drumwerk en gitaarwerk is wat simpeler, maar doet zeker niet onder voor het algehele plaatje.

Ook duidelijk is het wanneer de “interlude” komt die goed overloopt in de track  “I used to be a stripper, so that’s where my booty poppin come from” (even op adem komen, wat een lange track naam). Van deze track hebben de beste jongens zelfs een videoclip gemaakt, die tevens door de gitarist “Peter Koelman” in elkaar is gezet (de beste man is zelfs verantwoordelijk voor de hoes en al het artwork binnen DeadBeat). Dit vind ik echter de beste track van het hele album, komt het sterkst naar voren en blijft het beste hangen.

deadbeat2
De energie van de jongens is te merken aan de plaat, alles zit strak in elkaar. Alleen moet ik hier een kanttekening maken dat het misschien wel te strak is. Ik hoor veel lagen die live niet waar te maken zijn. Maar misschien is dat ook wel persoonlijk, aangezien ik zelf meer van de Thrash Metal scene ben, en de platen vaak wat rouwer opgenomen zijn.

Hierbij dan ook mijn oordeel voor de CD, een album dat je vaak blijft afspelen vanwege zijn unieke sound. Al ben ik wel van mening dat je DeadBeat beter live kan zien, al is het  voor de show!
deadbeat3
De jongens zijn goed op weg en met de leuke verrassing op de CD genaamd “Hey how are you doing tonight” laten ze zien dat ze gewoonweg niet alles te serieus nemen.

Door: Richard Snijder

Seventh Sin – When Reality Ends

Score: 90/100
Favo Song: Bitter Taste of Victory
Website: http://www.seventhsin.nl/

artworks-000065622144-lctgrq-t200x200
Binnen de metal heb je vaak een genre wat ineens heel populair word. Tegenwoordig hebben thrash en hardcore de overhand, een paar jaar geleden was dit folk metal en nog verder terug was de female fronted metal populair. Inmiddels zijn er van de tientallen gothic/female fronted bandje die toen begonnen niet veel overgebleven, maar Seventh Sin staat nog steeds overeind. Met de EP ‘Darkest of Dreams‘ in 2007 scoorde de band al hoge ogen, wat resulteerde in optredens met de grote namen in de scene; Delain, Epica, Leaves Eyes, ReVamp en Stream of Passion. Met deze self-released full length cd gaat Seventh Sin nog een stapje verder door ook op tour te gaan met EdenBridge.

Seventh Sin is impressive. De stem van Monique is bijzonder prettig om naar te luisteren. Met een goede frontvrouw heb je eigenlijk de helft al binnen, maar als de muziek dan ook nog eens goed in elkaar zit is het plaatje natuurlijk compleet. Seventh Sin weet de balans tussen gitaar en synth riffs goed te bewaken en schrijft precies genoeg interessante melodielijnen over elkaar heen zodat het vol en episch klinkt zonder de zang in de weg te zitten. Seventh Sin zit qua stijl wat meer in de hoek van Kamelot en het oude Within Temptation

The Well bijvoorbeeld, doet behoorlijk denken aan Our Farewell van Within Temptation. Het is een vergelijkbare melodie en ook de rustige pianolijn komt behoorlijk overeen. Nou ben ik een sucker voor piano dus voor mij werkt het gelijk. Als dan halverwege de epische synths en gitaar partijen erbij komen komt het helemaal binnen. Het nummer kent een mooie opbouw en werkt echt naar de climax aan het einde toe.

Bitter Taste of Victory biedt wat meer ruimte voor de synths en laat duidelijk Nightwish invloeden horen. Dit is het enige nummer op de cd overigens waar samples in voor komen en ook het enige nummer wat echt breek met het thema van de andere nummers qua lyrics. Vanwege de tekst zou dit een hele goeie single voor de band kunnen zijn en het geeft ook mooi weer waar de band voor staat. Melodische synth lijntjes, gitaar harmonieen, een kenmerkende pounding drum in triolen en een zanglijn die de rest van de dag in je hoofd blijft zitten.

Naast symphonische metal staan er op deze plaat ook twee aantal balads, die diep weten te raken. The Well heb ik hiervoor al besproken, maar Just an Ordinary Day is ook zeker een van mijn favorieten op deze cd. De muziek is echt prachtig (piano met een synthpad eronder, nothing fancy) en de tekst van het refrein weet echt te raken.

Seventh Sin schrijf emotionele, goed doordachte symphonische metal. De nummers zijn goed opgebouwd, met genoeg spanning en climaxen op het juiste moment. De melodielijnen zijn zo sterk, dat het echt niet meer uitmaakt waar de lyrics over gaan.

De teksten, die vooral gaan over verloren liefdes en kapotte relaties, passen echter wel bij de sfeer die in de muziek neergezet wordt. De zangmelodien zijn erg sterk en teksten die op papier niet lijken te werken, werken door de manier waarop het is gezongen echt prima. Sommige teksten zijn wat te direct naar mijn taste,
‘ All I want to show – Loving men is a hell’
maar andere teksten blijven echt hangen, zoals het refrein van ‘ Just an Ordinary Day’
‘ its just an ordinary day – but everything changes – it’s just an ordinary day – from now on nothing will be the same’.

Het enige nummer waar ik mijn vraagtekens een beetje bij heb is The Choice. De tekst is wat minder, de overgangen lopen niet zo lekker en het zijn wat te veel verschillende invloeden in een nummer gepropt. Maar op een cd met 11 nummers kan 1 flaw makkelijk vergeven worden.

Ik kende de band nog niet toen ik deze cd onder ogen (en oren) kreeg maar dit is zeker een om in de gaten te gaan houden. Seventh Sin mikt op een volwassen publiek, liefhebbers van symphonische metal in het straatje van Within Temptation, Kamelot en Blind Guardian. Het is goed uitgevoerd, het totaal plaatje klopt en daarmee absoluut een aanrader voor fans van het genre.

Line Up
Monique Joosten – Zang
Roy Geelen – Gitaar, grunts
Ruben Smeet – Lead gitaar
Vincent Reuling – Synths
Bart Joosten – Bass
Wiro Geerlings – Drums

Tracklisting:
1. Hysteria
2. Alone Again
3. Wings of Despair
4. The well
5. Bitter taste of victory
6. The choice
7. Silent Tears
8. Like a blazing flame
9. My honor
10. Just an ordinary day
11. The screams

Maggie’s Bookshop – Excuses and Half Truths

Review door Richard Snijder
cover-maggies-bookshop
Tijdens mijn optreden bij de Metal Battle kreeg ik de gelegenheid om Renger Boersma te ontmoeten, de frontman van Maggie’s Bookshop. “Een fanatieke zanger die tijdens het evenement alle kanten op sprong”. Na zijn optreden vroeg hij aan mij of ik niet een EP van Deadly Alliance wou ruilen met een CD van hun band. Toen ze als winnaars uit de bus kwamen die avond kon ik daar natuurlijk helemaal geen nee op zeggen. Zonder enige twijfel, was mijn antwoord daarop dus ook een ja.
1
Voor mij werd het van het weekend dan ook maar eens tijd om die CD in de speler te drukken en er maar eens een review over te schrijven. “Ik heb soms wel eens last van uitstel gedrag” en met een cd hoes die er zo gaaf uitziet als die van Maggie’s Bookshop mag ik het eigenlijk niet laten liggen.

Het album bevat 12 nummers, dat begint met “Sonata Airywilt 11” dat zeer rustig opbouwt en eindigt met “Hollow Tree”. Normaal gesproken heb ik vaak wel een nummer dat me erg aanspreekt, maar eigenlijk ben ik van mening dat het verhaal of de nummers van goed, steeds sterker worden.
De kracht zit hem in de sterke teksten en het instrumentale correcte, alles klopt en dat met een hiphop randje.
3
Bij het afspelen, wordt al meteen duidelijk dat het een verhaal probeert te vertellen over Maggie die een boekenwinkel runt in haar eentje en eigenlijk weer verlangt naar de dagen dat ze aan het schrijven was. Maar al kennende de dagen gaan snel voorbij en voor je het weet ben je oud… ja ouderdom het is wat haha.

De nummers zelf hebben flinke indruk op me gemaakt, vanaf het begin word duidelijk dat dit niet zomaar een band is. Voor mij dus ook heel lastig om het te plaatsen in welke categorie Metal het thuishoort. Bij deze is de missie van deze jongens geslaagd en hebben ze me weten te overtuigen met dit album en ben ik zeker benieuwd wat de toekomst gaat brengen van deze band.
2
Keiharde teksten, heerlijke riffs, strak drumwerk, eigenlijk is er voor mij weinig negatiefs over deze band te melden. Nou ja ik had graag een boekje gezien zodat ik kon mee zingen met de muziek. Nou is mijn rap gehalte niet zo sterk als die van Renger, maar ik heb zo de neiging om het te proberen.

Cijfer: 8.5 / 10

Door: Richard Snijder

Line Up:
Roy (drums)
Joris (bass)
Jip (guitar)
Remco (guitar)
Renger (vocals)

Tracklisting:
01 – Sonata Airywilt 11
02 – Excuses and Half truths
03 – Where are they now
04 – The fear and the beast inside
05 – My last noble act
06 – When the river calls my name
07- Beautiful sadness
08 – Change my name
09 – That cursed diary of mine
10 – Sell me your truth
11 – These words are all sacred
12 – Hollow Tree

Tribal Spirits – Hordearii

Release date: 01 feb 2014
tribal spirtis hordearii

Score: 80/100
Favo song: Horderarii
Website: http://www.tribalspirits.nl/band/

Gelderland is, als we Heidvolk mogen geloven, de provincie waar de meeste Nederlandse mythen en sagen vandaan komen. Met een titel als Hordearii doet de Harderwijkse herrieschop-formatie Tribal Spirits een gooi om tussen die mythen te belanden. Het heeft een tijdje geduurt voor de band weer op poten stond na het vertrek van zanger Alwin, maar Tribal Spirits is nog steeds alive and kicking en dat bewijzen ze aan de rest met een nieuwe EP.

Horderarii maakt nieuwsgierig naar meer. Niet alleen vanwege de ietwat vreemde en wellicht vergezochte naam (blijkbaar betekend het gladiatoren, als verwijzing naar het gerst wat de gladiatoren aten, vraag me niet waarom). Een nieuwe zanger (of eigenlijk stiekem oude zanger; Martijn was oorspronkelijk gitarist) en een nieuwe gitarist (Hylke) brengt met zich mee dat de sound ook veranderd. Daarnaast is een EP met maar drie tracks natuurlijk ERG kort en ik hoop dat de band dit schijfje gebruikt als opwarmertje voor mensen om naar hun live optredens te komen; ik hoop dan ook de ontbrekende 6 nummers van deze (uiteindelijk vast full length) plaat te horen op het release feestje 1 febuari.

Ik ken de band sinds hun full lenght Overtrown Reality (2009) en was toen eigenlijk al heel enthousiast over het niveau en de songwriting skills van de heren en was dan ook blij te horen dat de band met nieuw werk bezig is. Dat cdtje staat nog steeds in mijn kast en gaat zo af en toe aan dus tijd voor een nieuw plaatje.

Qua songwriting skills is Tribal Spirits in ieder geval nog steeds ijzersterk. Het zijn drie korte liedjes maar then again; het is thrash, geen gelul gewoon spelen en als het klopt, waarom zou je er dan onnodig veel inplakken? Met die overbodige riffs kun je beter een nieuwe song maken. Niet nodeloos veel riffjes dus maar juist wel riffs die goed uitgewerkt zijn en op sommige punten heel groovy, op andere punten bijna technical deathmetal zijn.

Qua sound is Tribal Spirits er ook op vooruit gegaan. Daan is echt een beest achter de drums, maar ook Wesley doet hard zijn best ons te impressen met riffs die haast niet te spelen zijn op bas. De switch van Martijn van gitaar naar zang was een verstandige keuze; niet omdat zijn gitaarspel slecht was maar wel omdat zijn grunts veel aggressiever en zwaarder klinken dan die van Alwin. Het brengt de nummers net ff een stapje verder.

De sound van Horderarii is dan ook, mede door Martijn, veel heavier dan op Overthrown Reality. Hoewel het nog steeds overduidelijk thrash is sluipt er hier en daar ook wat deathmetal naar binnen (ach, waar liggen die grenzen anyways). Het gas word wat teruggenomen op Retaliate maar dat duurt niet lang: spelen en beuken is de boodschap en dat doen we dan ook van harte. Hordearii is wat mij betreft de winnaar van het EPtje, maar het had net zo goed Karma kunnen zijn. Kom maar op met die moshpit!

Line-Up:
Martijn Grooten – Vocals
Jory Hogeveen – Lead Guitar
Hylke de Jong – Rhythm Guitar
Wesley de Peuter – Bass
Daan Klemann – Drums

Tracklisting:
01. Hordearii
02. Karma
03. Retaliate

Last Fear – Incidents

cover
release date: 23 – 12 – 2013

Score 80/100
Favo song Make up and Cut Up
Website

Last Fear is op een missie om het ietwat kneuterige Purmerend eens goed wakker te schoppen. De band is al een tijdje bezig (1999) en zoals dat bij bands altijd gaat; een hoop bezettingswisselingen achter de rug. Inmiddels heeft de band in Lisa Leerkamp de laatste aanvulling gevonden en is de band weer helemaal terug met een nieuwe plaat. In een mooi ontworpen deluxe digipack (met alle teksten, jeej!) komt Incidents naar je toe dit voorjaar (voor maar 10 euries!).

Last Fear speelt oldschool deathmetal in de stijl van Obituary en Cannibal Corpse met de nadruk op scheurende gitaren en de diepe grunts van Lisa. Ik ben altijd voor meer vrouwen in de metal en zeker als ze dan ook nog eens perfect weten te presteren. In alles doet Last Fear eer aan de oldschool metal; geen overgeproduceerde shit maar juist die typische oldschool sound, veel verschillende riffs en licks en af en toe een solo.

Laten we eerst de teksten van Last Fear maar eens bespreken, omdat ik het erg tof vind dat ik de lyrics voor mijn neus krijg. De meeste bands hebben geen ruimte in hun EP/CD om de teksten te drukken en ook op websites verschijnen lyrics nauwelijks. Ik vind het altijd tof als een band naast goede muziek ook een duidelijke visie heeft op de wereld. Met nummers als Boiling Point en Social Suffocation  laat Last Fear zien duidelijk een heldere mening te hebben, die ze op een Cannibal Corpse achtige manier verwoorden: ‘Done with steaming they took a dive. Realized to late the water was boiling. Both men were cooked alive. Seared flesh, withered skin, faces bloated.’ . Nog niet overtuigd? Nog een stukje uit ‘Feed Me‘ dan: ‘Dangerously overfeeding on delicious, tasty, fast and fatty foods. So she kept on growing and growing …. en dan uiteindelijk ‘and as she was wheeled to the morgue, the trolley just collapsed under the weight of her fat corpse. Fat! Corpse!’. Ik vind het leuk.

Goed, all kidding aside, hoe klinkt de muziek? Weinig op aan te merken eigenlijk. Incidents is eigenlijk precies wat je zou verwachten van een oldschool death album. De nummers beuken in een lekker tempo achter elkaar door met af en toe een kleine adempauze tussendoor. Freshly Mutilated is daar bijvoorbeeld een goed voorbeeld van. Met zeven minuten is dit het langste nummer van de plaat en dat bied ruimte voor afwisseling. Meerstemmige grunts en korte solo licks worden afgewisseld met beukende stukken over Eugene de zombie. Ignorant Surgery is wat meer rechtoe-rechtaan dan zijn voorganger, Feed Me heeft wat meer groove terwijl Last Intended Victim in de introriff wat meer naar technische death neigt.

Ik vind het lastig om een favoriete song te kiezen, omdat de nummers eigenlijk allemaal wel lekker zijn. Make Up & Cut Up is een goede contestant vooral omdat ik erg fan ben van de grunts in dit nummer 🙂 Cannibal Corpse influence much? Such awesome.

Last Fear zet, binnen het genre, een lekker plaat neer. Er zijn best veel bands in dit genre en dat maakt het denk ik lastig om je echt te onderscheiden, maar Last Fear heeft met vocaliste Lisa een sterke troef in hand. Tel daar twee goede gitaristen en een beest van een drummer bij op en je hebt een niet-te-missen hit. Benieuwd of ze ook on stage kunnen deliveren!

Tracklisting
01, Experimental Supremacy
02. Passing The Boiling Point
03. Make Up & Cut Up
04. Social Suffocation
05. Freshly Mutilated
06. Ignorant Surgery
07. Feed Me
08. Last Intended Victim
09. 26

Line Up
Youri Fambach – Bass, vocals
Leon Noë – Guitar, vocals
Erik Buitendijk – Guitar
Bas Bloos – Drums
Lisa Leerkamp – Vocals

Grown Cold – Far away from the shore

far away from the shore - cover
Release date – januari 2014

Score: 80/100
Favo song: Who sows the wind reaps the storm
Website: http://growncold.nl/

Grown Cold is een metalcore bandje uit Deventer met een behoorlijk goed gevuld CV. Tours door Duitsland, Polen en Nederland, festivals en in het voorprogramma voor grote namen in de scene als Pro-Pain en de Heideroosjes. Na hun eerste EP in 2012 is Grown Cold terug met een nieuwe cd, helemaal in het teken van de zee. Laat die storm maar komen!

Far away from the shore kenmerkt zich door melodische riffjes, emotionele lyrics en keiharde zware breakdowns. Hoewel er op sommige momenten wat pit in komt, is het album in zijn geheel vooral mellow en laid-back. De refreinen zijn catchy en de grunts duidelijk verstaanbaar wat het makkelijk maakt de lyrics te volgen (die een behoorlijke emotionele lading hebben). De teksten zijn direct en de metafoor van de zee is natuurlijk wel vaker gebruikt (denk Acda en de Munnink). Grown Cold gebruikt de metaforen echter precies goed, zodat het geheel niet kazig word maar juist goede teksten oplevert.

Consort is de openingstrack van de cd en gelijk ook de zwaarste track. Het korte nummer (nog geen twee minuten) loopt over in Bridges set Aflame, dat iets minder zwaar is maar zeker niet aan energie onderdoet. Van de bruggen naar het anker met Anchorage, dat nog net even een stapje verder gaat. De energie van het album zit vooral in het eerste deel. Far away from the shore wordt halverwege in tweeën gehakt door het prachtige Downpour, een instrumentale break met clean gitaartjes en regen uit de titel in de achtergrond. Dead men tell no tales breekt een beetje met de laid-back flow waar we in zijn beland door na de break halverwege het nummer los te breken. At Waters Edge heeft de lekkerste riffs van het album, maar keert weer een beetje terug naar het langzamere tempo. Who sows the Wind is de absolute topper van de plaat; fijne lyrics, fijne riffs, het geheel werkt en brengt de hele cd (ook qua tekst) samen tot een sluitend einde.

Far Away From the Shore is een goed verhaal, verteld door lekkere liedjes en muzikanten die weten waar ze naar toe willen. Achter de strakke riffjes en breakdowns zit een hoop ingehouden energie, waarvan je eigenlijk op cd al hoort dat het op het podium helemaal losbreekt. Het is allemaal niet heel vernieuwend of verassend maar dat past ook eigenlijk niet binnen het genre. Binnen de metalcore hebben de mannen van Grown Cold gewoon een goede plaat afgeleverd, waar we als mede nederlandse metalhead trots op mogen zijn.

Tracklisting
1. Consort
2. Bridges set aflame
3. Anchorage
4. Downpour
5. Dead men tell no tales
6. At waters edge
7. Who sows the wind reaps the storm

Line-up
George Grein – vocals
Matthijs de Haan – guitar/backing vocals
Tom van Ast – Bass/backing vocals
Bas Evers – guitar
Ludo Uunk – Drums

Empire of the Scourged – Transcend into Oblivion

trancend into oblivion
Release date: 01 december 2013

Score: 90/100
Favo track: Foul Machinations
Website:

Warning:Dit is een album voor de gevorderde metalliefhebber. En wellicht zelfs dan is dit een plaat die je vaker moet luisteren om hem echt te kunnen waarderen. Ik vind deze sound persoonlijk echt vet, maar het is wel iets waar je van moet houden.

Avantgarde industrial deathmetal is denk ik de beste omschrijving van de sound die Empire of the Scourged neerzet. Deflore meets Emperor met een vleugje Nocte Obducta. Ongeveer dat. En dan nog net even een tandje harder, beter uitgewerkt, met female vocals, samples en een drumcomputer. Ik maakte geen grapje toen ik zei dat deze muziek voor de gevorderde metalliefhebber is. De muziek zit zo mogelijk nog complexer in elkaar dan een album van Animals as Leaders en is zo gelaagd dat je het een aantal keer moet horen om echt te horen wat er precies gebeurd in de nummers.

Normaal zou ik een cd per nummer reviewen, maar Transcend into Oblivion moet je gewoon als plaat horen, niet als losse nummers. Het vormt een vloeiend geheel van begin tot eind waarbij je de eerste keer niet weet waar je nou naar hebt geluisterd. Ondanks dat volgt hieronder een impressie van de muziek. Het is haast onmogelijk om dit te vangen in woorden (dat klinkt heel gay, maar elke keer als ik naar deze plaat luister hoor ik weer iets nieuws)

Der Wanderer uber dem Nebelsee opent met een stevige deathmetaltrack, als je de synths weg zou laten. Maar juist die synths geven het geheel een hele duistere, bijna spookachtige vibe dat de omschrijving deathmetal niet meer past. Lage growls die niet te verstaan zijn klinken bijna demonisch. Halverwege het nummer komt een atmospherisch black breakje met clean vocals om vervolgens weer terug te keren naar de deathmetal van het begin.

Hollow Machinations begint door het synthintro wat meer als industrialmetal in de stijl van die andere nederlandse act DeadCell. Overigens houdt de vergelijking tussen DeadCell en Empire of the Scourged hier wel gelijk op. Empire of the Scourged mixt het met death-riffjes, snelle drumpartijen (makkelijk zo’n drumcomputer) en hoewel het synthloopje in zijn eentje ook heel poppy had kunnen klinken, is het in combinatie met de rest van de muziek heel erg op zijn plek.

Trapped in this massive proces opent met synths en samples maar het duurt nog geen minuut voordat de gitaren en drums er weer inkicken. Dit is het nummer met het meest toegankelijke chorus en eigenlijk best een toeganklijk nummer, ondanks de vele breaks en enorme teringherrie die de band produceert tijdens de outtro van het nummer. Door de onderliggende beat krijgt het zelfs een beetje een trance/dance vibe, jammer dat Sensation Black niet meer bestaat anders hadden we hen daar misschien nog wel een keer gezien 😉

Foul Machinations begint met een pianoriffje wat me doet denken aan Mechanical Poet. Het synthintro met de meerdere vocallines over elkaar klinkt als de soundtrack van een goeie horror film. De growls klinken alsof ze rechtstreeks uit het graf komen en er gebeurt zoveel met samples en synth dat je echt enorm ge-mindfucked word.

Tot slot het langste nummer van de plaat, A scarred Horizon. Met een Doomy intro weet Empire of the Scourged nog een invloed toe te voegen aan hun unieke stijl, om gelijk wel weer terug te keren naar de deathmetal. A scarred Horizon is eigenlijk gewoon een oldschool deathmetal track, wat meer in de lijn van Der Wanderer, al be-it dat hier ook weer zoveel met synhts gedaan word dat die classificatie echt te kort schiet. Wederom een breakje halverwege waar we nog een keer de atmospherische hoek induiken, om de laatste minuten van het album vol te knallen met death.

Het is echt knap hoe Empire of the Scourged al deze verschillende invloeden, harmonien, instrumenten en samples samen laat werken in een unieke sound. De nummers zijn ontzettend gevarieerd, op alle vlakken en voor een self-produced EP van een hele hoge kwaliteit. Ik kan me niet voorstellen dat deze band niet heel snel getekend word door een label, dus geniet nog even van het feit dat ze nog niet zo bekend zijn en koop deze EP!

Tracklisting:
Der wanderer uber dem nebelsee
Hollow machinations of the foul spirited
Trapped in this massive process
Foul machiniations of a hollow spirit
A scarred horizon

LineUp:
RM – vocals
RP – Guitars
PR – bass, clean vocals
GP – synths, programming, additional vocals
AW – Druws, programming, synths, additional vocals

Bloodgod – Pseudologica Phantastica

Bloodgod - Pseudologia Phantastica - cover
release date: 2013

Score: 75/100
Favo Song: BloodGod
Website

Een kort plaatje om je concentratie even te breken, altijd leuk. Bloodgod is een vrij nieuw deathmetal bandje uit Utrecht, die eind vorig jaar besloten dat de tijd rijp was om een demo uit te brengen.

Het album opent met de bijna metalcore opening van Heist, waar ik gelijk heel blij van word en niet alleen omdat de bas zo mooi door de mix heen klinkt. Het is melodisch groovy en snel en vooral lekker helder gemixt waardoor je de verschillende lagen in de muziek goed kan horen. De structuur van het nummer is eigenlijk als een goeie popsong. Coupletje, refreintje, breakje, refreintje. Als het werkt, waarom zou jet het dan niet doen?

Wrecking Ball Surpise heeft weer die melodische riffjes maar die worden goed geballanceerd met de thrashy riffjes. De breakdown halverwege is goed uitgevoerd, de daarop volgende buildup ook. Ergens had ik verwacht dat er nog een sampletje van Miley Cyrus voorbij zou komen maar helaas. Leuk idee voor een videoclip misschien 😉

In Bloodgod krijgen we wat blastbeats voorgeschoteld en is er gelukkig ook weer genoeg ruimte voor de bas. Halverwege het nummer is er ineens een rustige break die duidelijk hoorbaar beinvloed word door de scandinavische grootheden. Of het goed matched met de melodic riffjes weet ik niet, maar wat mij betreft mag BloodGod die kant wel vaker op !

Al met al. Lekker plaatje. Ik ben heel benieuwd welke kant de heren op een full lenght heen zullen gaan, maar het biedt in ieder geval genoeg mogelijkheden.

Tracklisting:
1. Heist
2. Wrecking ball surprise
3. Bloodgod

Line UP
Daan Douma – Vocalen, Gitaar
Frank van Boven – Bas, Vocalen
Johnny Derechos – Drums

Cavitation – Cavitation

cavitation thumb 1
Release date: december 2013

Score: 75/100
Favo Track: Hatred on Fire
Website

Vaak, als je ergens aan begint, is het eindresultaat heel anders dan je van te voren had verwacht. Zo ook bij Cavitation. Deze band uit de keistad (voor wie niet weet waar die bijnaam vandaan komt verwijs ik jullie naar de wikipedia) begon 13 jaar geleden met als doel hardcore te gaan spelen. Als snel kwamen de heren erachter dat hardcore toch niet helemaal hun ding was en sinds 2010 brengt Cativation ons deathmetal. Ondanks wat wisselingen in de band heeft Cativation het vorig jaar voor elkaar gekregen een EP met vier tracks af te leveren. Dat was vast niet wat ze 13 jaar geleden voor ogen hadden, maar leuk is het wel.

De self-titled EP Cativation bevat vier bijna klassieke deathmetal tracks, waar eigenlijk vrij weinig op aan te merken valt. De riffs kloppen, de drums zijn strak en zelfs de productie is voor een EP best goed. Heel verassend of bijzonder uniek is het allemaal niet, maar zolang je goed bent in wat je doet en dat ook over weet te brengen is de gemiddelde metalhead wel tevreden. Zo ook ik.

Cativation is een schijfje wat je gerust een aantal keer achter elkaar kan horen, of op shuffle kunt zetten tussen tracks van Bolt Thrower, Obituary en Pantera. Sweep solo’s, blastbeats, groovy riffjes en herkenbare refreinen komen allemaal voorbij. Suffocation of Mankind is een lekker up-tempo liedje met een goeie old-school deathmetal vibe.  Black Oblivion opent met een onheilspellend riffje op bass om na een breakje weer helemaal op de death tour te gaan, terwijl Hatred on Fire wat meer thrashy voelt. Hatred on Fire is denk ik ook mijn favo track van deze plaat, vooral vanwege het headbangriffje na de eerste gitaarsolo’s (ingespeeld door Bram Hilhorst). Wolves of the North, de afsluiter van de EP, laat ons wat meer gevarieerde gitaarriffjes horen en laat zien dat Cativation Bram Hilhorst echt niet nodig heeft voor de solo’s.

Lekkere plaat, zeker de moeite waard om even te checken. Mijn enige kritiekpuntje is dat er maar 4 liedjes op staan. Ik lust inmiddels wel meer!

Tracklisting:
suffocation of mankind
black oblivion
hatred on fire
wolves of the north

Line-Up
Michaël Huster – Vocals
Jeroen van Aernsbergen – Guitar
Rutger van Noordenburg – Guitar
Walter van Kalsbeek – Bass
Olle Oele – Drums

Bloid – Rise to Ruination

bloid - rise to ruination
Releasedate: 05 december 2013

Score: 70/100
Favo song: F.U.B.A.R.
Website: http://www.bloid.net

Bloid is blij. Hoe blij? Dat weet je pas als je ze een keer live ziet spelen (wat ik iedereen zeker aanraad). De heren van Bloid spelen sinds 2006 een mix van keiharde thrash/death en blije teksten met een twist. Het is een band die muziek serieus neemt, maar zichzelf absoluut niet. Het heeft ze desondanks ver gebracht: Support voor Textures en Gojira en optredens in P60 en de Melkweg. Na een aantal demo’s is Bloid nu eindelijk toe aan een fulllength en ik laat me graag verrassen.

Niks geen intro’s bij deze band. Gewoon gelijk keihard knallen. Het hele album kabbelt op hetzelfde headbanging moshpitting niveau door, met uitzondering van het wat langzamere F.U.B.A.R. Gezien de inleidende tekst op de website van de heren “Teksten bevatten metalthema’s met een twist; een serialkiller met Alzheimer (F.U.B.A.R.) of plotselinge drang tot…(Sudden Urge)” vind ik het eigenlijk stiekem jammer dat er geen lyrics op de site staan, want ik word wel erg nieuwsgierig als ik titels als EinZwei, DIE voorbij zie komen. Rijnes heeft een prettige grunt om naar te luisteren maar verstaan kan ik hem niet dus ik heb geen idee waar de nummers over gaan.

Attack of the Sun (waar, kwam ik achter, ook een videootje bij hoort) is een goeie opener voor de cd omdat het a) er gelijk in beukt en b) niet veel verschilt van de andere nummers op het album. Het is hard, laag en vooral rete-strak. De vele riffjes wisselen elkaar in hoog tempo af en halverwege kunnen we ‘genieten’ van een gitaarsolo’tje. Persoonlijk vind ik de hoge partijen op deze cd niet erg geslaagd maar dat terzijde.

Op naar EinZwei, Die. Iets meer structuur (aka minder riffjes) dan Attack of the Sun. Omdat het nummer in het duits is klinkt het wel gelijk wat Rammstein-achtig. Het hele nummer werkt toe naar de climax aan het einde, die echt heel dik is.

Na twee toffe liedjes begint Pandemic met een in mijn ogen weinig inspirerend gitaarriffje die ook in de modulatie niet zo best klinkt. Gelukkig komt er na de modulatie een glimps van verbetering en kunnen we na de chorus (en dan nog een keer de mainriff) verder op de hardere en vooral snellere toer. Nog een Pantera-like riffje met aansluitend het Meshuggah-inspired einde ben ik weer blij.

Halverwege de cd zijn we inmiddels aanbeland bij de titeltrack van het album Rise to Ruination. Het chorus van dit nummer springt er op deze cd echt uit en vormt de melodische uitzondering op het harde gebeuk van hiervoor. Halverwege Rise weet Bloid ons ook te verrassen door ineens een hele andere maatsoort te gaan spelen waardoor het geheel ontzettend groovy word. Ware het niet dat ik FUBAR nog net wat leuker vind dan was Rise zeker mijn favoriet van deze cd.

FUBAR is mijn favoriete liedje op dit album en dat komt vooral door het tragere tempo en de groove die dit oplevert. Het geheel is zwaar en laag (ook het melodische riffje, gelukkig). Goed chorus, vette breaks, helemaal goed.

Nog twee liedjes te gaan tot het einde van het album. Daar kan ik gelukkig kort over zijn. The Nemesis borduurt een beetje voort op waar FUBAR naar toe ging al is het dan een stukje sneller en de introriff van The Urge too… is zo annoying dat ik dat liedje het liefst voor de helft doorspoel omdat er, als je eenmaal door die riff heen bent, best een lekker nummer achter zit.

Al met al een lekker plaatje om naar te luisteren. Niet heel erg uniek of verrassend, al is het wel knap dat een drie-mans bezetting zo’n volle sound weet neer te zetten. De breaks op het hele album zijn super strak en clean en Daan Broekman is een beest achter de drums. De grunts van Rijnes zijn bijzonder prettig om naar te luisteren en uit ervaring weet ik dat deze band LIVE absoluut nog veel leuker is dan op cd, dus ik zou zeggen laat je haar groeien en kom een keertje LIVE headbangen op deze heren!

Line Up:
Marijn ‘Rijnes’ Galis – bass / zang
Jeroen Broekman – guitar / zang
Daan Broekman – drums

Tracklisting:
1. Attack of the sun
2. Einzwei, die
3. Pandemic
4. Rise to Ruination
5. F.u.b.a.r.
6. The Nemesis
7. Sudden Urge