Bastille Metalfest met Beyond Violet

22 februari 2014 – de Bastille, Schoonhoven
Schoonhoven was vandaag volop in het nieuws. Vanwege een brand in het naastgelegen woningcomplex, welliswaar, helaas niet vanwege het goed-bezochte en goed-georganiseerde Bastille Metalfest 2014. Met acht bands had het minifestival een volle en interessant line-up, die al vanaf 14.00 begon met spelen. Hoewel ik er graag bij had willen zijn had ik ook andere verplichtingen en kon ik alleen het tweede deelte van de dag meemaken. Ik was door Beyond Violet uitgenodigd aanwezig te zijn bij het optreden; hun on-officiele cd-release van ‘Frozen Words’.

Beyond Violet zit het laatste jaar weer in de lift. Na een ongelukkige periode met personeelswijzigingen en een ongeluk voor zangeres Roxane is de band weer helemaal terug met een aantal mooie optredens in het vooruitzicht, een platendeal met Ravenheart records en een nieuwe cd en videoclip. De videoclip van Survivors waart al een tijdje op internet rond en ik was persoonlijk erg enthousiast over de song en de sfeer die de band neerzet. Ik was dan ook erg benieuwd naar hun live-performance.
bv2
Eerst de highlights van de avond. Beyond Violet speelt een goeie setlist, waar vooral nummers van de nieuwe EP op terug komen. Bright Star is geschreven voor het nichtje van zangeres Roxane, die vandaag ook aanwezig is bij het optreden. De emotie springt van het podium en ik vind het persoonlijk erg mooi om te zien. Zangeres Roxane heeft (ja, ik heb het vaker gezegd) echt een hele goede stem en brengt de muziek van Beyond Violet naar een hoger niveau. De nummers Deep Defence, Frozen Words, Cupid en natuurlijk Survivors zijn de highlights van de avond; met natuurlijk Survivors bovenaan. Halverwege brengt Beyond Violet nog een rustpuntje met de balad A Broken Heart, om vervolgens het tweede deel van de set weer 100% te kunnen geven.
bv4
Beyond Violet speelde vandaag ook twee voor mij nog nieuwe nummers, Falling en Haunted. Vooral het tweede nummer zit nog niet op het niveau van Survivors en kan nog wat werk gebruiken. Falling is naar mijn beleving nog wat saai en eentonig en weet niet echt te raken. Haunted word door het gebruik van een dubbelbass pedaal van Merlijn wel wat meer richting de metal geduwt; ook de dissonante accoorden dragen daaraan bij. Die dissonante accoorden zorgen er echter wel voor dat de root niet te bepalen is, waardoor de zang niet overal even zuiver is. Nog een beetje zoekende, dus. Gezien het niveua van de EP, ben ik er van overtuigd dat dat wel goed gaat komen.
bv3
Ik had eigenlijk maar een paar kleine puntjes aan te merken aan het optreden. Gitarist John sprong het hele optreden op en neer in een poging om het publiek mee te krijgen. Het publiek stond er echter, zoals het hollands metalpubliek betaamd, stil en doods bij tot aan het laatste nummer, waar iedereen ineens los kwam. Het overdreven heen-en-weer gespring van John was dus een beetje misplaatst en had best wat minder gekund. Stage presence is goed, maar te veel is overdreven. Roxane daarentegen mag best zekerder zijn op het podium. Haar uitstraling is prima en haar stem al helemaal, dus de onzekerheid die bij het praten tegen het publiek af en toe naar boven komt is nergens voor nodig. Op het moment dat Roxane in het nummer zit is die onzekerheid dan ook helemaal verdwenen en voelt ze zich als een vis in het water. Dan drummer Merlijn, die af en toe moeite heeft met het plaatsen van de kickdrum. Ik ken de band al een tijd en weet dat hij enorm vooruit is gegaan de laatste jaren, maar het is grappig te horen hoe elke tweede kick ‘net’ raar geplaatst word. Ach. Hij doet het in ieder geval consequent ‘net niet goed’ dus je zou kunnen zeggen ‘dat het zo hoort’!
bv1
De band sluit hun optreden af met het nummer Survivors, waar ook net een video van verschenen is. Dit nummer klopt aan alle kanten en ook de clip is erg goed uitgewerkt. Geen wonder dat ze getekend zijn door Ravenheart! Ik kijk nu al uit naar de officiele releaseparty guys!

Line Up:
John Guitar
Ilona Keyz
Joachim Bass
Merlijn Drums
Roxane Vocals

SetList:
1. Bright Star
2. Deceit
3. Deep Defence
4. Falling
5. A Broken Heart
6. Beyond the Fire
7. Confide in Me
8. CyberCherry
9. Haunted
10. Cupid
11. Frozen Words
12. Survivors

Seventh Sin cd release – When Reality Ends

22 februari 2014 – De Bosuil, Weert

Meerdere leuke optredens op een avond komt natuurlijk vaker voor. Dat je voor twee optredens word uitgenodigd om te reviewen iets minder vaak. Wat doe je als die twee optredens dan ook nog eens heul ver uit elkaar liggen? De laatste afzeggen, logischerwijs. Maar na het horen van de nieuwe cd van Seventh Sin (review, zie hier) wilde ik eigenlijk heel graag deze band ook live meemaken. Gelukkig bleek, dat Beyond Violet vroeg speelde (in Schoonhoven, op Bastille Metalfest, review zie hier). Dat gaf mij net genoeg tijd om, samen met een vriend met een auto (waarvoor eeuwig dank) van Schoonhoven naar Weert te rijden. Van Amsterdam naar Schoonhoven naar Weert en weer terug naar Amsterdam. Dat klinkt een tikkeltje crazy/obsessed, maar het was well worth it!
DSCN3123
De Bosuil in Weert is een hele toffe, mooie zaal met goed geluid in het midden van een bedrijventerein (geen last van de buren dus). Niets ten nadele van de Bastille, maar vanaf het moment dat we binnenkwamen in de Bosuil wisten we dat het niveau van de avond een flink stuk omhoog was gegaan. Ondanks de lage entreeprijs (5 euries) was alles gelijk al superprofessioneel en de band die op het podium stond toen wij binnenkwamen (My Propane) was ook van een hoog niveau – Met een zanger die ons vanaf de entree al weet te betoveren en muziek die flawless uitgevoerd word, ben ik gelijk al blij dat we TOCH de moeite hebben genomen naar Weert te komen. En het feest moet eigenlijk nog beginnen!
DSCN3140
Na een korte ombouwsessie begint Seventh Sin, exact op tijd (mooie prestatie: dat lukt bijna nooit) met hun optreden. Na een introtape speelt de band vervolgens alle nummers van hun cd ‘When Reality Ends’, om ons als toegift nog te verassen met Screams. Vanaf het eerste moment is de hele zaal (die echt vol staat) helemaal in de stemming en gaat iedereen los. Seventh Sin doet dan ook echt niet onder voor de bekendere namen in het genre als Delain en Within Temptation. Het publiek vind het geweldig en als zelfs iemand de moeite neemt om vanuit de UK over te komen dan valt de in mijn ogen epische reis nog wel mee.

Seventh Sin zet niet alleen muzikaal een hele goeie show neer; de band is ook gewoon ontzettend gezellig. Aan alles is te merken dat de band er zelf ontzettend veel zin in heeft. Ik heb nog nooit een band zo blij op het podium zien staan. Zangeres Moniek maakt overal een feestje van en zelfs als niet alles vlekkeloos gaat (batterij van de in-ear leeg waardoor ze een nummer zonder monitor moest zingen) merken we daar eigenlijk niets van en word het goed opgelost door een leuk gesprek met het publiek te beginnen. En, alsof het niets is, gaat Moniek van het ene op het andere moment weer over in flawless zangpartijen.
DSCN3120
In het tweede deel van de set speelt Seventh Sin de balad Just an Ordinary Day. Dit nummer is op cd al prachtig, maar hier, live, met alleen keyz en zang van Moniek, komt het nummer helemaal goed tot z’n recht. Prachtig. Geen andere woorden voor. Jammer dat een stel dronken tieners het feestje wilde verstoren door ook hier als een gek op te gaan springen en bewegen. Moniek trekt zich er echter niets van aan en gaat onverstoord door waarvoor hulde.
DSCN3128
Seventh Sin live is haast nog epischer dan op cd. Of dit komt door het volle geluid met alle koortjes en strakke gitaren, of het feit dat de band zelf gewoon zo ontzettend veel energie en plezier meebrengt het podium op, maakt eigenlijk niet meer uit. Het is echt geweldig om naar te kijken!
DSCN3138
Als reviewer moet ik natuurlijk ook een beetje kritisch zijn en als ik heel goed zoek kom ik ook wel twee klein kritiekpuntjes tegen maar het feit dat EEN nummer van de hele cd (The Choice) niet zo sterk is en dat drummer Wiro af en toe moeite heeft het ritme goed te houden weegt echt niet op tegen het overweldigende geluid en de sfeer in de zaal. Ik was blij dat ik er bij was en voor iedereen die het gemist heeft; http://www.reverbnation.com/seventhsinmetal

DSCN3134

DSCN3118

Tribalfest

01 feb – De Kelder, Amersfoort

Tribal Spirits is een Gelderlandse thrash band die hoge ogen gooide met hun release Overthrown Reality uit 2009. Inmiddels een paar line-up wijzigingen verder komt de band begin dit jaar met een EP release ‘Hordearii’ en om dat te vieren organiseren ze TribalFest. Een leuk feestje met 5 bands in het altijd gezellige Amersfoort. Ik was nog nooit in de Kelder geweest, maar het is een goede zaal met een verrassend goed geluid. Waarom de zaal glazen gebruikt en geen plastic is me niet duidelijk; glas breekt in een miljoen stukjes uit elkaar op een betonnen vloer en das niet handig als er veel moshpit muziek op het podium staat maar afgezien daarvan, toplocatie!

De band die het eerste het podium betreed is Depicable Heroes. De zaal staat vanaf het begin af al aardig vol en de band weet het publiek goed mee te krijgen. Een van hun loyale fans die vanaf het begin af al alle nummers mee grunt springt halverwege het optreden voor een aantal nummers op het podium zodat we van een dubbel grunt en extra lange uithalen kunnen genieten. Despicable Heroes is dan ook niet de minste band; in 2013 getekend door Unite records en een full length release ‘ShipWrecked’ zegt natuurlijk wel wat over de status van de band. De muziek, hardcore met een beetje djent invloeden, hangt van bassdrops en heavy breakdowns aan elkaar, het publiek vind het awesome en gaat helemaal los. Naast dat de band gewoon een hele vette show neerzet komen ze ook heel aardig over en halen het publiek over om de scene te supporten door een t-shirt of cd te kopen; speciaal voor TribalFest zijn deze afgeprijsd.

Van de hardcore gaan we over naar de melodic deathmetal met Curse of The Forgotten. Het eerste nummer is nog een beetje aftasten voor de band maar vanaf het tweede nummer zijn ze goed op elkaar ingespeeld en gaat de kwaliteit van de nummers omhoog. Curse of the Forgotten heeft een beetje de Gothenburg sound ala In Flames, met donkere grunts van bassist Marijn. Ook hier weer een band die zijn sporen verdiend heeft; na de finale van de metalbattle in 2011 gehaald te hebben zijn ze getekend door Italiaans label Wormholedeath Records en ook zij hebben inmiddels een full length gereleased ‘Building the Palace’. Ook optredens met Mayan en God Dethroned staan inmiddels op hun lijstje. Impressive! Persoonlijk vind ik dat sommige riffjes wat makkelijk zijn, chordprogressies die erg voorspelbaar zijn bijvoorbeeld. De gitaarharmonieën zijn wel weer erg fijn en op de snellere riffjes weet de band het publiek weer voor zich te winnen.

Vanaf een duidelijk gedefinieerd genre naar … tja, wat speelt deze band eigenlijk? Black, death, doom? Progressive? Een ding is zeker; het is afwisselend en gevarieerd en het niveau van de band is erg hoog. Als GNADAB het podium betreed weet ik eerlijk gezegd niet wat ik kan verwachten. De leden van Gnadab zien eruit alsof ze zo uit een Indie RockBand komen lopen, met hipster kapsels en hipster gitaren. Als er dan ineens blastbeats voorbij komen weet ik niet meer wat ik kan verwachten. GNADAB heeft vast een hele lange setlist aan nummers gespeeld; in mijn oren klonk het echter als één lange show, vol met improvisaties. Clean breakjes, djent invloeden, heavy breakdowns, alle verschillende genres binnen de metal komen aan bod. Het is een beetje pretentieuze luister muziek en hoewel niet alle overgangen even lekker lopen; vet is het zeker! Het publiek word constant op het verkeerde been gezet maar ondanks dat blijft de inmiddels 100 man aanwezig publiek toch staan en supporten en heeft respect voor wat de mannen van GNADAB op het podium doen. De vooral instrumentale metal zou misschien wat beter werken als sommige riffjes wat vaker terug komen of wat langer duren, maar then again: progressiever dan dit krijg je het weinig!

Purest of Pain, alweer zo’n naam waar je eigenlijk al niet meer omheen kan in Nederland. En dat is niet alleen vanwege Merel Bechtold, die met Mayan op het podium mag staan. De muziek van Purest of Pain zit goed in elkaar, is strak en vet en ‘het werkt gewoon’. Helaas voor de band is de mix in de zaal niet erg best; alleen de hoge gitaar solo’s komen goed binnen, de rest van het gitaar geluid verdwijnt in de mix. Purest of Pain heeft er duidelijk veel zin in en de energie op het podium is aanstekelijk. Als de gitaristen en de bassist op het podium staan te headbangen kun je haast niet anders dan zelf meedoen. Het risico van een gitaristE is natuurlijk dat mensen alleen nog maar op haar gefocust zijn en haar ‘automatisch goed vinden omdat ze vrouw is’, maar Merel kan absoluut haar mannetje staan op het podium. De andere gitarist doet goed z’n best om ook in de spotlight te staan en daarmee word het beeld op het podium niet helemaal gedomineerd door het vrouwelijk schoon.

Tot slot de band waar iedereen voor gekomen is; Tribal Spirits. Inmiddels staat de Kelder helemaal en is het duidelijk dat dit de favoriet van de avond is. De band is overduidelijk blij om weer op het podium te staan en zijn supertrots op hun nieuwe EP. Tribal Spirits kan maar één ding en dat is ‘Hard en Snel’. Dat doen ze dan ook; Pantera-inspired solo’s, thrashy riffs en keiharde grunts. Het publiek schreeuwt alles mee en gaat los alsof ze naar MachineHead staan te kijken. Het ‘oi oi’ word door iedereen meegeschreeuwd en iedereen staat te headbangen. De oudere nummers zoals Blood Red en Hell is to Die For hebben een flinke upgrade gehad; niet alleen gaan ze nu 10x sneller dan ik gewend ben, de diepe rauwe grunts van zanger Martijn voegen nog net even die extra laag toe en maken het nog vetter. Ex-zanger Niels staat in het publiek en is duidelijk blij zijn oude band weer te zien spelen. Als hij dan ook nog even op het podium komt om mee te schreeuwen is het feestje helemaal compleet. Als we dan aankomen bij het spelen van de nieuwe EP van de band is de zaal helemaal happy en ook deze nummers gaat alles nog net even een tandje harder en sneller. De titelsong Hordearii stond al een tijdje online dus die kan iedereen inmiddels meegrunten, Karma en Retaliate zijn voor het publiek hier nog nieuw maar dat weerhoud het publiek er niet van een wall-of-death te beginnen. Hoewel Tribal Spirtis een uur en een kwartier speelt (en daarna nog een toegift geeft) is hun optreden toch alweer voorbij voor je er erg in hebt).

Het was een groot feest in de Kelder. Het amersfoortse metalpubliek is ontzettend chill en relaxt; er hing een hele fijne sfeer waarbij iedereen alle bands kwam supporten en respect had voor de muziek van de andere bands. Er werd geheadbangt, er werd gepit, er was zelfs een wall-of-death! Applaus voor jezelf gasten en ik kom graag nog een keer terug!

Nicky en Peet’s thrash Bday Bash

Cafe Genesis Gorichem – 29 januari 2014

In Gorinchem is de metalscene van Nederland meer dan levend. Peter en Birgitte Staal van Staal Metal Management zijn metalliefhebbers van het eerste uur en hebben naast Staal Metal Management besloten nog meer voor de Gorinchemse (en Nederlandse) metalscene te doen, door Metalfront Gorinchem op te richten. Deze vereniging voor Gorinchemse metalheads (en verder) telt inmiddels 75 betalende leden, organiseert met groot succes Bruut MetaalFeest en gaat dit jaar de planning van het metalpodium van het Gorinchemse Waterpoortfestival.

Woensdag 29 januari was de verjaardag van Peter en hoe vier je dat beter dan met een knallende show! Heel de Gorinchemse metalscene was uitgenodigd in cafe Genesis om biertjes te drinken, te headbangen en mee te schreeuwen met bands The Devils 3rd en Villainy. Omdat ik uit Hilversum kom heb ik helaas alleen het optreden van The Devils 3rd mee kunnen krijgen, maar wat een feest maken deze gasten er van!

roadgrill23
Achterin de kroeg was ruimte vrijgemaakt voor een drumstel, een PA en twee versterkers en hier kreeg The Devils 3rd de ruimte om ons omver te blazen. Met frontman Frans is dat absoluut geen probleem; deze man, gehuld in een sexy 80’s legging met bijpassende jas (die natuurlijk snel uitgaat, net als zijn kapotte t-shirt overigens) weet hoe hij moet entertainen. Dat zijn zangpartijen niet overal even zuiver zijn word hem vergeven; pitten, headbangen, schreeuwen, het publiek mee laten schreeuwen en als toppunt in de licht-rack te hangen is natuurlijk helemaal rock ‘n roll. Dat gitarist Bart er een aantal knappe solo’s uitperst en bassist Kristoff duidelijk zijn inspiratie uit Iron Maiden en the likes haalt draagt natuurlijk alleen maar bij aan het succes van deze band. Als de band dan ook nog afsluit met een nummertje van Slayer is deze Thrash Bday Bash helemaal compleet!

Succes met Metalfront Gorinchem jongens en we spreken elkaar snel!

Leviathanfest @ Cult-Art Shop Nijverdal

25 januari 2014

Ergens diep verscholen op een bedrijventerein in Overijssel, ligt een van de mooiste metallocaties van Nederland. Tattooshop eigenaar Gert-Jan (al 15 jaar in het vak) had in zijn nieuwe shop veel ruimte over en besloot om een eigen podium te creeeren. Een prachtig podium, vette locatie, goede aparatuur en natuurlijk de sfeer van het spelen in een tattooshop (waar tijdens events ook live-getattoeerd word); dat is toch de droom van iedere metalartiest? Ik was in ieder geval erg onder de indruk.

Leviathan Agency, een talent agency waar inmiddels meerdere Nederlandse bandjes zich bij hebben aangesloten, organiseerde deze avond; wat een vette line-up. The Scalding, Pariah, Haah, State of Negation, The Scarlet Claw en natuurlijk headliner In Arkadia (FR) stonden klaar om ons te trakteren op een goeie dosis headbang muziek. Helaas voor de bands zat het weer niet echt mee (code oranje in het noorden van nederland) en lag de locatie misschien net uit de route, waardoor het niet heel druk was. De mensen die er wel waren hebben zich prima vermaakt en een wall-of-death met drie mensen is natuurlijk hilarisch. Het weerhield de jongens er niet van om vol op te gaan in de muziek en dat is als band natuurlijk een mooi compliment.

IMG_20140125_190851
Pariah was de eerste band van de avond en de band gaat ondanks het weinige publiek helemaal los op het podium. Ze hebben er zelf ontzettend veel lol in en dat merk je in alles. Zanger Ruben geeft later ook aan ‘Je doet het voor de muziek, spelen is gewoon leuk!’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Pariah zet een goede set neer met vooral veel snelle beukende riffs. De songs zijn strak, heavy en zwaar en denderen in een moeite door, zodat het optreden alweer voorbij is voor je weet.
IMG_20140125_200717
Tijd voor Haah die aankondigt dat ze met een flinke portie vunzigheid komen. Haah staat garant voor snelle blackmetal, afgewisseld met wat meer atmospherische breaks. Haah laat ons het hele breke spectrum van de black metal horen en wisselt clean zang en gitaar af met diepe grunts en keiharde blastbeats. Op sommige punten word het bijna doomy en verwacht ik synth samples voorbij te horen komen, terwijl er twee tellen later weer een technische riff voorbij komt. Halverwege neemt de bassist ook de rol van de vocalen op zich; de switch naar clean (en hoog?) zang is onverwachts maar het klinkt lekker. Vunzig werd het niet, in ieder geval niet qua muziek.
IMG_20140125_204401

IMG_20140125_204415
State of Negation heeft net een nieuwe EP uit en gelukkig voor mij (want ik vond hem erg leuk) spelen ze vooral nummers van de nieuwe plaat. Ook deze band zet ondanks dat het publiek nog steeds niet echt los wil komen een hele goeie show neer op het podium, waarbij ik even mijn respect wil uiten voor het feid dat bassist Mike uberhaupt nog kan spelen als zijn bas op de grond hangt en hij de hele set alleen maar aan het headbangen is. Aangezien ik de nummers van de EP vrij goed ken kan ik het ook vergelijken met het live optreden en live is het nog net ff harder, sneller en energieker dan op cd. Tijdens corruption krijgt de band het publiek gelukkig zo ver dat ze ook mee schreeuwen en tijdens Thou Shalt Bleed ontstaat er zelfs een moshpit/wall-of-death. Omdat deze jongens zo uit hun dak gaan krijgen ze van de band ook een EP’tje.
IMG_20140125_214851

IMG_20140125_214846
Tot slot voor mij The Scalding. Tijdens de soundcheck blijkt al dat drummer Erik Beckers echt een beest is; met zijn ogen dicht ramt hij er een serie blastbeats waar menig drummer zijn hoofd over zou breken. Als de band dan eindelijk begint, is het ook vooral de drum die we horen en moet de gitaar nog even zijn best doen om er overheen te komen. Ook deze band maakt het vooral voor zichzelf gezellig. Geen moshpit in de zaal? Dan maar pitten op het podium is de filosofie van zanger Boris. In het eerste nummer was al vastgesteld dat de drummer een beest is, maar in het tweede nummer word het wereldrecord blastbeast gebroken. Tering wat snel. Het blijft allemaal overigens super strak, foutjes in de gitaarsolo daargelaten. Een windmillende bassist maakt dat weer helemaal goed en met SinEater brengt de band ook de Limburgse gezelligheid op het podium.

Helaas voor de band en de overige bands (sorry Scarlet Claw) moet ik met het OV terug naar huis (40 min lopen naar het station) en kan ik niet langer blijven. Volgende keer een pendelbusje regelen voor MetalFromNL denk ik zo, dan kunnen we met een grote groep deze locatie gaan supporten!

Metalbattle Voorronde Utrecht @ Artishock Soest

24 januari 2014
Bands: Jukai, Resurrect Tomorrow, Shade of Hatred, Noizgate
Winnaar: Noizgate

Het nieuwe jaar is begonnen dus is het weer tijd voor de Metal Battle. Deze jaarlijkse strijd lijkt elk jaar groter en leuker te worden, met bands van hoog niveau en zalen vol lokale metalheads. Soest is voor mij om de hoek dus was ik blij dat de voorronde voor regio Utrecht in deze plaats gehoude n werd. Vier bands trokken vandaag ten strijde in het prachtige oude pand van Artishock; Jukai, Resurrect Tomorrow, Shade of Hatred en Noizgate. Behalve dat deze bands allemaal metal spelen hadden ze nog een ding gemeen, namelijk dat geen van de bands binnen hun ‘standaard’ genre bleef. Alle bands zijn duidelijk door meer dan een genre beïnvloed en dat resulteert in een avond muziek waar je steeds opnieuw verrast wordt.

jukai1

jukai2
Jukai trapt de avond af en wat mij betreft had deze band mogen winnen. Als je het presteert om op basis van één optreden op de voorronde van de MetalBattle te staan (wat dan daarmee je tweede optreden is) en dan zo’n lekkere show weg kan spelen dan krijg je van mij bonuspunten. Ok, ik zal eerlijk toegeven dat de zang niet overal even zuiver was en de band heeft ook het geluid een beetje tegen (drum overheerst en gitaren missen mid/hoog) maar dat waren dan ook de enige minpuntjes die ik kon vinden. Jukai kenmerkt zich door veel afwisseling in dynamiek en riffjes en vooral; weinig zang, zodat de muziek echt de ruimte krijgt. Naast harde beuk laat Jukai bijvoorbeeld in hun derde nummer zien dat ze ook rustige acoustische breaks aankunnen, en in het vierde nummer komt de band zelfs met wat proggy invloeden als ze ineens een 7/8e maatsoort spelen in de break en rare dissonante accoorden gaan gebruiken. Het vijfde nummer is voor mij het beste liedje van de set; na een clean intro komt het couplet totaal onverwacht en het refrein is behoorlijk catchy. De laatste break in het nummer maakt het geheel episch en werkt toe naar een climax, waarmee het een mooie afsluiter vormt voor de set. De band geeft op hun facebook aan bezig te zijn met opnames voor een 4-track EP. Ik zeg; laat maar komen!

resurrect tomorrow1

resurrect tomorrow2
Tijd voor band numero duo; Resurrect Tomorrow. Zodra ze op het podium staan begin ze zonder gelul direct te spelen. Het publiek is er nog niet helemaal klaar voor, maar terwijl de band met een epische schreeuw hun tweede nummer inzet staat inmiddels iedereen weer in de zaal. De zanger is tevens tweede gitarist en neemt bij sommige nummers de vrijheid zich volledig te focussen op de vocalen. De band moet er, net als het publiek ook nog een beetje inkomen en pas vanaf het tweede deel van de set komen ze echt los. De eerste twee nummers flowen nog niet zo lekker, maar met het derde nummer is de feest-vibe helemaal terug. Het vierde nummer doet daar nog een schepje boven op, met en vette 80’s solo van gitarist Aaron Oostdijk (die stiekem de beste gitarist van de avond blijkt te zijn). Tot slot laat zanger Hakan Aydin nog even horen dat hij ook door System of a Down inspired is, maar omdat het geluid door het gebrek aan gitaar een beetje dood valt blijft ook de gevraagde circlepit uit.

shade of hatred 2

shade of hatred 3
De derde band van de avond breekt een beetje met de sound door (melodic) death te spelen in plaats van de thrash en hardcore van hiervoor. De band komt in het voorjaar met een nieuwe EP en vanavond spelen ze zowel oude als nieuwe tracks. Na een introtape opent de band met een massive scream en als de zanger dan ook met zijn windmill begint weet iedereen; Shade of Hatred is begonnen. Rik van Schaaijk is de nieuwe zanger van de band en als je hem ziet staan zou je niet verwachten dat er zo’n diepe grunt uitkomt. Shade of Hatred wisselt blastbeats en screams af met meer melodische riffjes en vooral de dubbele grunts (waarin ex-vocalist Terry de hogere grunts voor zijn rekening neemt) voegen een extra laag toe aan de muziek. Shade of Hatred maakt er echt een show van en staan op het podium helemaal los te gaan; dat werkt, want aan het einde van de set ontstaat er daadwerkelijk een moshpit in het tot nu toe vrij brave Soest. In vergelijking met de oude EP (Thanatus, check hier voor de review) is de sound van Shade of Hatred iets meer opgeschoven richting de scandinaviers (denk Children of Bodom zonder keyboard). Ook de oudere nummers zijn gepimpt met de nieuwe vocals van Rik en ik denk dat de band dik tevreden mag zijn met hun nieuwe sound! Als het aan het publiek lag had deze band gewonnen; ze vonden het leuk. Helaas is er voor de MetalBattle een jury oordeel en de winnende band is …

noizgate 1
Noizgate! Als afsluiter van de avond heeft de band het natuurlijk makkelijk, aangezien iedereen al in de juiste metalstemming is. Noizgate neemt ons mee terug naar de oldschool thrash; een lager tempo, maar niet minder energie. De sound is groovy en neigt een beetje naar MachineHead maar dat is misschien vooral omdat ik dat een toffe band vind 😉
Helaas moest ik de trein terug hebben en kon ik niet blijven om de set van NoizGate helemaal te zien, maar dat komt zeker goed aangezien ze door zijn naar de halve finale.

Neuroblast (04 januari)

Neuroblast
(04 januari – Willemeen – Arnhem)

Line Up:
Deluzion
Mortal Form
Wicked Mystic
Martyr
Houwitser
Sin7Sins
Colonel Decker

Helaas voor Denniz van Deluzion geen Telegraaf die een stukje komt schrijven, maar MetalFromNL. Het was voor mij het eerste feestje in 2014: Neuroblast in Willemeen, Arnhem. De benefiet avond voor stichting Brent (http://stichtingbrent.nl/stichting-brent/), die geld inzamelen voor de bestrijding van neuroblastoom kanker, werd georganiseerd door Elwin Molenaar van Deem Index. Helaas voor de mannen (en vrouw) van Deem Index konden zij zelf niet spelen deze avond, omdat Elwin zijn voet geblesseert had bij het ophangen van een lamp (het kan verkeren). Niet getreurd: er was inmiddels een vervanger gevonden in de band Colonel Decker dus het feest ging onverminderd door. Het geluid in de zaal van Willemeen was deze avond extreem goed, complimenten daarvoor aan de geluidsman. Omdat het een benefietavond was, hebben alle bands ook kostenloos opgetreden; hiervoor hulde. Helaas weet ik niet hoeveel er in totaal is opgehaald maar gezien de hoeveelheid bezoekers (en het feit dat het speciaal voor Neuroblast gemaakte ‘Oerknal‘ biertje bijna uitverkocht was) zal er best een leuk bedrag binnen zijn gekomen.
DSCN1854DSCN1846
Deluzion mocht de avond aftrappen en dat doen ze dan ook; geen gelul, lekker spelen. Hoewel de zaal nog vol moet stromen en zeker nog niet warm is geeft Deluzion zich vanaf het eerste moment voor 200%. Niet te veel commentaar tussendoor: als je maar een half uur hebt wil je zo veel mogelijk nummers eruit knallen en dat doen ze dan ook. Deluzion speelt melodische death met een flinke scheut thrash en dat resulteert in beukende riff afgewisseld met meer melodische en harmonische stukjes. Ritme en tempo wisselingen zijn voor deze heren ook absoluut geen probleem en dat brengt de muziek net een stapje hoger dan je zou verwachten. Het publiek wil nog niet echt losch komen (waar blijft die moshpit?) maar aan de band ligt dat zeker niet; de energie knalt van het podium af en van begin tot eind word er flink geheadbangt door de heren. Highlight van de set was voor mij ‘666‘, maar ook de nieuwe track LumberJack kon ik zeker waarderen.
DSCN1860DSCN1865
Dan is het tijd voor Mortal Form. Thrash / Speed metal en daarmee een versnelling hoger dan de heren van Deluzion. Mortal Form gaat al een tijdje mee en leverde in voorjaar 2013 hun tweede album af. Getekend bij My Kingdom Music en gewapend met een nieuwe plaat staat Mortal Form een mooi jaar te wachten. Na vette gitaarsolo’s en shredpartijen kom het publiek tijdens Apocalyptic Aftermath van hun album The Reckoning inmiddels meer in de mood. Tegen het einde van de set heeft Mortal Form het publiek zo ver dat ze eindelijk staan te headbangen en massaal meeschreeuwen als de zanger er om vraagt. Hoogtepunt van het optreden was echter niet de band zelf, maar een vijf-jarig jochie vooraan die maandag op school kan vertellen dat zijn papa een rockster is ;-).
DSCN1878DSCN1889
Op naar band drie, Wicked Mystic. De band bestaat inmiddels al meer dan 25 jaar en is sinds 2011 weer bij elkaar kom keihard te thrashen. Dat dit oude rotten in het vak zijn hoor je meteen. Ook zonder in-ear monitor is het retestrak (echt knap gedaan) en ondanks de kleine bezetting met maar EEN gitaar heeft de band een vol geluid. De nummer szijn goed uitgewerkt met makkelijk meeschreeuwbare refreinen en heeft een beetje de Pantera-feel. Het publiek is blij en de zanger krijgt ze makkelijk in beweging (maar helaas nog steeds geen moshpit). De bass heeft een heel fijne heldere sound en snijd door de muziek maar de held van de avond is toch echt gitarist Harald te Grotenhuis die ik inmiddels ook wel als gitarist van de avond beschouw. De solo’s kunnen wat mij betreft niet lang genoeg duren. Into the Pit en Beware and Whisper zijn leuk, maar de climax zit aan het einde met Bonded by Blood. Grappig genoeg zou je bij zo’n band verwachten een hele charismatische frontman te zien, maar hoewel Johan de hele zaal meekrijgt als hij staat de grunten/schreeuwen, komt hij wat verlegen over als hij in het Nederlands tegen het publiek praat. We don’t care; als hij daarna z’n strot weer opentrekt om te grunten is iedereen weer blij en gaan de hoofdjes gelijk weer op en neer.
DSCN1901DSCN1906DSCN1933
Nog meer ‘oude rotten’ met de band Martyr (die nog langer bestaat dan Wicked Mystic). De heren van Martyr begonnen al in 82, maar hebben van 87 tot 2001 een behoorlijk lange pauze genomen, om inmiddels weer helemaal terug te zijn. Het is ook de enige band met een introtape, maar goed, als je al 32 jaar in het vak zit dan mag dat ook wel. Martyr staat gelijk aan gekkenhuis op het podium. Enorm veel sfeer en energie en uiteindelijk ook een waterballet als zanger Rop besluit zijn water over zichzelf en andere bandleden leeg te gieten. Het fluiten in de mic konden mijn trommelvliezen niet echt waarderen, maar een groot feest was het zeker. Vooral voor in het publiek, waar trouwe fans van Martyr hun geluk niet op konden toen de zanger het publiek in liep en hen later ook nog uitnodigde om samen met hem en de andere muzikanten op het podium te komen headbangen. Als ik Harald van Wicked Mystic niet al tot gitarist van de avond had uitgeroepen had Rick Bouwman ook absoluut een kans gemaakt maar ja die titel was al vergeven. Vooral in Speed of Samurai was zijn gitaarspel erg fijn om naar te luisteren :-). Met Circle of Pain komt er helaas weer een einde aan het optreden van Martyr, maar de band is de beroertste niet en komt na hun optreden nog de zaal in om hun enthousiaste fans nogmaals te begroeten. Tof optreden, een groot feest. Tegen het einde van hun optreden was minstens de helft van de zaal het daar volledig mee eens. Wie heeft Maiden nog nodig als je in eigen land Martyr hebt?
DSCN1943DSCN1947
Inmiddels over de helft van de avond is het tijd voor het zware geschut van Houwitser. Hoewel de band een behoorlijk ingewikkelde geschiedenis achter de rug heeft hebben de heren inmiddels toch al 5 platen op de wereld losgelaten en gaan ze begin dit jaar hun nieuwe plaat opnemen. Houwitser speelt brutal death met bijbehorende korte tracks, waardoor de band ons 13 nummers ten gehore brengt in plaats van het gemiddelde van de avond, zes. Hard, snel en vooral keihard (in lyrics en muziek) zijn kenmerken van dit optreden. Het contrast met de voorgaande bands is groot met constante blastbeats en dubbel bass en de bandleden die gekleed in bulletbelts en een bivakmuts op het podium staan. Houwitser speelt door omstandigheden vandaag met een andere zanger, maar dat maakt voor de sound niet uit. Dat hij een goede vervanging is blijkt als de band ‘Onwards to Battle’ speelt, een track die waarschijnlijk op hun nieuwe album beland. Houwitser produceert vooral een massive wall of sound waarbij de snare en de growls overheersen. Ouderwetse teringherrie dus, zoals het hoort. Houwitser verdient overigens wel bonuspunten omdat zij als enige tijdens deze avond het doel van de avond, namelijk Stichting Brent, noemen. Dat dan weer wel.
DSCN1958DSCN1968
Met nog twee bands te gaan is de avond inmiddels bijna ten einde. Terwijl Sin7Sins in zwarte tuinbroeken hun eerste twee nummers de speakers uitknalt, ga ik onderweg naar huis. Ik heb mijn metal-dosis voor vanavond wel weer gehad en was blij dat ik erbij was. Sorry Sin7Sins en Colonel Decker, volgende keer ben ik er weer bij! Dank aan alle bands en mensen die deze avond mogelijk hebben gemaakt en special thanks to Elwin Molenaar die het geheel geiniteerd heeft.

Patronaat – Heavy uit Haarlem – Femme Fatale Editie

— Sorry voor het gebrek aan foto’s, mijn camera ligt nog in Amsterdam, ze worden later toegevoegd! —

29 november 2013
Deem Index, Mindshade, TheName en Deadcell

Heavy uit Haarlem Femme Fatale header
Website Deem Index
Website Mindshade
Website TheName
Website Deadcell

Wat een gezelligheid in Patronaat. Heavy uit Haarlem is een regelmatig terugkerende metalavond in Patronaat, met de beste metalacts uit Haarlem ‘en omstreken’. Voor deze ‘Femme Fatale’ editie als tribute aan vrouwen in de metal (we need more!) word het ‘en omstreken’ wel erg breed genomen, aangezien TheName de enige Haarlemse band is deze avond. Arnhemse band Deem Index, de Utrechters van Mindshade en tot slot de Eindhoven (de gekste) gasten Deadcell komen allemaal samen om een top avond neer te zetten.

Bij een ‘Femme Fatale’ editie denk ik gelijk aan female fronted bandjes. In dit geval waren de ‘Femmes’ echter niet alleen als frontvrouw te vinden, maar konden we ook genieten van twee bassistes en een gitariste. Zoals organisator John de Ruiter op de facebook pagina postte: ‘Mede dankzij jullie stond er een arsenaal fotografen frontrow’ … Dat is natuurlijk ook wel stiekem een beetje waar we voor kwamen. Het is gewoon ontzettend leuk om naar een mooie vrouw op het podium te kijken en als ze dan ook nog eens muziek kan maken dan word iedereen wild. Mijn eigen ervaring als bassiste in een metalband is dat het publiek vaak van je verwacht dat je ‘niet echt kan spelen’ OF juist complimenten gaat geven (je speelt zo goed!) waarmee ze eigenlijk bedoelen ‘Wat zie je er leuk uit’. Gelukkig hebben de Femmes van deze avond bewezen dat vrouwen echt wel hun plek op het podium verdienen! High Five!

De avond opent met de Arnhemse Death/Trash-en-nog-meer band Deem Index. Zonder aankondiging opent deze band de avond met keiharde gitaren en een enorme scheur van zanger Ronald. Deem Index speelt vanavond vooral nummers van hun aankomende EP. De band typeert zichzelf op hun facebookpage als “ a blend of “Gothenburg” style Melodic Death, Thrash and Old and New School Metal. Or as they like to call it: “Metal, nothing more, nothing less”. Dat is ook precies wat het is. Heavy Metal meets screamo, een beetje thrash hier en daar en af toe wat death. Deem Index mixt van alles door elkaar en creeert daarmee een unieke stijl waar ik nog even aan moet wennen, maar wat zeker niet verkeerd klinkt.

Pandemonium is a virtue opent als een jaren ’80 glamrock nummer en het beeld van de muzikanten op het podium klopt voor geen meter met die muziek. Mannen met baarden en tattoes passen beter bij het metalcore/punkrock/rockabilly beeld maar dat is absoluut niet waar deze muziek naar toe gaat. De gitaar harmonieen op onder ander Silver on Parchment zijn haast Iron Maiden inspired, waar Hybernasia wat meer de melodische death metal kant op gaat, waarin Ronald ook nog eens clean op zingt. Dit was helaas in de zaal niet goed te horen maar gelukkig staat er een teaser van hun aankomende EP online ;-).
De live performance van deze band is rete-strak en beukt lekker, maar er is nog niet genoeg publiek (of niet het juiste publiek) om het echt te waarderen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet of de combinatie van heavy-metal-achtige gitaarriffs en metalcore dubbeltempo drumriffs goed werkt, het is in ieder geval verniewend en absoluut verassend. Deem Index komt er mee weg omdat ze gewoon een hele goeie show neerzetten en weten waar ze voor staan en daar ook voor gaan. De uitstraling is goed en de muziek staat, dus ik ben benieuwd naar de EP!

Overigens krijgt Deem Index bonuspunten deze avond, omdat zij alle andere bands ook keihard gesupport hebben. Respect your fellow metalhead! Hoewel de zaal bijna leeg was tijdens Deadcell stonden de gasten van Deem Index gewoon keihard headbangend vooraan! Zo hoort het jongens, well done.

LineUp
Elwin – Drums
Leonie – Bass
Lars – Guitar
Jelmer – Guitar
Ronald – Vocals

Setlist
1: Nihility in Equivalence
2: Silver on Parchment
3: Pandemonium as a Virtue
4: Hybernesia
5: Inexorable Time

Dan is het tijd voor MindShade. Hoewel ze zelf wellicht niet in het gothic hokje geplaats willen worden, is dit wel de duidelijkste omschrijving van de muziek. Twee gitaren, duistere riffjes, female zang. MindShade mist alleen nog de keys om volledig in het profiel ‘Female Fronted’ te passen. Omdat die keys er niet zijn, mist de muziek ook een stukje body. Het ‘sausje’ wat alles aan elkaar smeer is er niet. Voordeel van het niet hebben van keys is weld at de stem van Nienke overal bovenuit komt en de lege plekke opvult. Juist omdat ze vooral mid-range zingt, kan dat clashen met keys en gitaar maar daar heeft deze band geen last van. Then again is het bereik van Nienke ook best groot en weet ze zowel in het lage als hogere register hele mooie vocals te produceren. Combineer dat met een krachtige performance en goed contact met het publiek en onderling on stage en het word een leuke show om naar te kijken.

Mindshade heeft de pech dat het geluid in de zaal niet zo goed is. We horen vooral bas en drums en de gitaren vallen zeker de eerste paar nummers volledig weg. Dat zorgt er ook voor dat de band niet erg krachtig overkomt, het mist ‘power’. Gelukkig voor de band komt dit aan het einde van de set helemaal goed.

Mindshade opent met een duistere, bijna melodische blackmetal riff en hoewel de stem van Nienke echt heel mooi is mist het nummer (in ieder geval voor mij) de energie om een goede opener te zijn.
Met het volgende nummer brengt Mindshade wat meer afwisseling en ook hier horen we de invloed van de jaren 80 bands terug in de gitaarharmonie waarmee het nummer opent. Equilibrium is wat zwaarder en biedt wat meer ruimte voor de grunts van Jeroen. Gitarist Norbert hoort waarschijnlijk ook dat het geluid in de zaal vanaf dit nummer wat beter klinkt en begint eindelijk lol te krijgen in het optreden. Mindshade rockt, ondanks het tragere tempo van de band. Met Fire Demon gaat het tempo iets ophoog en zou voor mij het beste nummer van de set zijn, als ik In Life or Death niet zo leuk had gevonden. In Carnival of Fools zien we Jeroen ook een stukje zang op zich nemen. Dat mag hij best vaker doen, zou goed passen bij de muziek om twee stemmige stukjes toe te voegen. De gitaarharmonie in het begin van in Life or Death is episch en inmiddels is de zaal vol genoeg om ook het ‘oewoewoew’ mee te kunnen zingen/schreeuwen aan het eind. De stemming zit er goed in!

Line Up
• Nienke Verboom – vocals
• Jeroen van Noort – bass / grunts
• Norbert Veenbrink – guitars
• Eli de Kruijf – guitars
• Mischa van der Hout – drums

Setlist
1. ?
2. ?
3. Equilibrium
4. Fire Demon
5. Carnival of Fools
6. In life or death

Dan is het tijd voor TheName, de band waar waarschijnlijk de hele zaal voor gekomen is want inmiddels staat het helemaal vol. TheName showt vandaag hun nieuwe cd ‘Unchained’ aan de wereld en dat gaat gepaart met een strakke show EN de premiere van de nieuwe videoclip van Imperfect.

Terwijl de band aan het ombouwen is krijgen wij vast de nieuwe video te zien. Goed geregiseerd, mooi gefilmt, leuk om naar te kijken. Het publiek vind het geweldig en gezien het aantal figuranten in de clip zou het zomaar kunnen zijn dat alle crewleden van de clip ook gewoon in de zaal staan. Maar goed, leuk dat je als band leuk klinkt op cd, maar dan moet je jezelf ook nog bewijzen on stage. Dat lukt TheName vanaf het eerste nummer al met Draw the Line, de opener van het nieuwe album. Hoewel het publiek in eerste instantie nog wat moeite heeft om los te komen is dat voor de band zelf absoluut geen probleem. Er word volop geheadbangt, gesprongen, bewogen en de interactive op het podium is ‘sensueel’. Sex sells en als je er zo uitziet als Hadassa dan moet je daar ook zeker gebruik van maken. Gelukkig heeft deze frontvrouw naast een killerbody ook een killervoice, zoals ze op het album al bewezen had.

TheName is live veel harder en veel energieker dan op cd en dit niveau houdt de band ook het hele optreden vast. Ze hebben er zelf ontzettend veel zin in en dat straalt eraf. Sommige zanglijnen zijn qua timing live niet goed uit te voeren en vallen hierdoor weg, maar de gitaren spelen juist extra’s die dan weer NIET op de cd staan dus dat heft elkaar weer op.

Na drie nummers is de zaal inmiddels opgewarmt en als Hadassa dan de uithaal op Twisted beter dan op cd neerzet is iedereen blij. Hadassa is helaas zoveel bezig om mooie fotos te laten maken door de fotografen dat ze af en toe uit de maat headbangt. Dat is jammer voor de uitstraling, maar de fotos zijn vast heel mooi geworden met de blower die on stage stond.
TheName speelt de volledige EP en hoe verder we in het optreden komen hoe leuker het publiek het vindt. Tijdens het nummer Fight breekt er zowaar een kleine moshpit los 😉 en dat terwijl er eigenlijk weinig metalpubliek in de zaal staat. Highlights van vanavond zijn voor mij het nummer One, dat live veel leuker is, Twisted en Restricted.Aan het einde van het optredens is de zaal TheName nog lang niet moe en schreeuwt om meer. Daar geeft theName natuurlijk gehoor aan en brengt tot slot ook nog het nummer van de videoclip live ten gehore.

Line Up:
Hadassa – Vocals
Silas – Guitar
Rens – Guitar
Mike – Bass

Setlist:
1. Draw the Line
2. Radiate
3. Masquerade
4. Twisted
5. Cruel Thoughts
6. Image
7. Missed
8. One
9. Restricted
10. Fight
11. Into my dream
12. Toegift: Imperfect

De afsluiter van de avond is het Eindhovense Deadcell, een industrial band die ook pas een nieuwe cd heeft losgelaten op de wereld en inmiddels met een aantal grote namen uit de scene op het podium heeft gestaan. Binnen hun genre is deze act echt super vet, helaas is de zaal van Patronaat na het optreden van theName leeggelopen en krijgen ze niet de aandacht en respect die ze verdienen. Het drunken theName publiek praat vrolijk door de nummers heen terwijl de bassiste en gitariste keihard staan te spelen.

Deadcell speelt zowel oude als nieuwe nummers, waarbij de nadruk bij de nieuwe nummers meer ligt op het industrial geluid en minder op de gitaar. Het voordeel van spelen met track is dat het geluid gelijk echt super dik klinkt, waar ze bij de andere bands af en toe nog moeite hadden om het geluid goed aft e stellen. Een VJ-show op de achtergrond draagt bij aan het showelement en met twee mooie vrouwen vooraan is het lastig niet te blijven kijken.

Deadcell maakt er echt een feestje van en wil tegelijkertijd ook een boodschap overbrengen, gezien de politieke video’s op de achtergrond. Jammer dat die boodschap niet overkomt omdat er weinig mensen staan te kijken en de enige die er in de zaal echt een feestje van maken zijn de tien man voor het podium plus de leden van de band Deem Index. Ik ga deze band in ieder geval graag nog een keer live zien, maar dan wellicht in een setting waar het publiek deze muziek wel kan waarderen.

Al met al was het een leuke metalavond in Haarlem. Het diverse geluid van de bands lever teen divers publiek op en dat was wellicht niet zo’n goeie zet, maar de bands an sich hebben allemaal een goeie live set neergezet en ik vond het gezellig. See you next time!

22 november – Equisa en Alantia in Café Asgard, Beverwijk

Website Equisa
Website Alantia

Een avondje metallen is nooit slecht en dit keer was het redelijk in de buurt, dus MetalFromNL was erbij. De avond in Beverwijk start met de band Equisa. Wat een leuke band! Nou kan ik natuurlijk een inkoppertje geven over Brabantse gezelligheid, feit is wel dat Equisa een hele goeie frontvrouw heeft gevonden in zangeres Petra. Spelen zonder setlist levert leuk cabaret op aangezien niemand weet wat er gaat komen, maar gelukkig weet Petra aan de eerste tonen de juiste nummers te herkennen (alhoewel er misschien wel verrassende muziek was ontstaan als ze lyrics van het ene nummer combineerde met muziek van iets anders). Ondanks het gebrek aan setlist heb ik toch de setlist van het optreden weten te achterhalen.

DSC_0238DSC_0024

Het optreden van Equisa kenmerkt zich door krachtige vocals van Petra, die zowel het lage als het hoge bereik in haar strot heeft, vocal harmonies met Sebas en occasionally met bassist Joost die layeren bovenop de harmonien in gitaar en keys, die helaas uit een kastje komen en niet meer uit een echt keyboard (hopelijk komt dat weer terug). De muziek is het best te omschrijven als symphonische, soms progressieve rock met een metal randje. De nummers van Equisa zitten goed in elkaar, zijn heel catchy (bijna poppy) en het mee-zing-gehalte is hoog. Er is veel afwisseling in dynamiek, zowel in de nummers als in de show. En hoewel er maar een gitaar is, is het geluid vol en solid. Waar nodig neemt de bas de gitaar over, het vult elkaar prima aan.

DSC_0051DSC_0206DSC_0198

Ook qua stage performance scoort de band hoge ogen. Terwijl Equisa op het podium staat te headbangen komt de zaal helaas niet echt los, maar aan de muziek lag het niet! Petra geeft ons een gezellige cabaret show waarin haar facial expressies zeker bijdragen aan een leuke show. De band heeft er zin in en dan straalt er vanaf.

Equisa begint het optreden sterk met Scraping the Skies, waarin de lage vocals van Petra erg krachtig over komen. De vocal harmonies met Sebas zijn goed uitgevoerd en voegen echt wat toe aan de muziek. Het volgende nummer, For all the Others, doet sterk denken aan Delain maar dat hoort de band vast vaker. Heeft ook vooral te maken met het feit dat het goed geproduceert is en de zangeres gewoon kei-goed is. Met Loop laat Equisa zien dat ze toch echt wel een progband zijn. Het nummer heeft een beetje wat weg van Presto Ballet en de driestemmige vocal harmonie met gitarist en bassist is erg gezellig. We blijven in de prog-sferen met het nummer Faces. Ook in het hogere register is Petra sterk en Sebas blijkt ook een prima leadzanger te zijn. Panic werkte voor mij on stage niet goed. Achteraf, nu ik het nummer op cd hoor, denk ik dat het komt omdat de synths op het podium wegvielen. Met Superman keert de band vervolgens weer keihard terug, en dat zien we niet alleen aan het publiek (die toch wat meer gaat bewegen) maar ook de band heeft zichtbaar meer lol.

Goed, na al dat metal geweld is het even tijd voor een rustpuntje met ballad ‘Summers’. Omdat de chorus in major is en de rest van het nummer in minor moet ik er even aan wennen, maar het werkt wel. Sebas perst er ergens halverwege nog een Petrucci-solo uit, wat het weer compleet maakt. Van ballad weer keihard terug naar de, in dit geval, heavy metal met het nummer Headrush. Van dit nummer mogen we inmiddels verwachten dat het refrein, zoals bij alle nummers van Equisa, erg sterk is, en dat is het dan ook. De verses daarentegen kloppen nog niet helemaal. De strot van Petra is wel echt heel lekker, vooral het ‘run away, run away’ stukje is een hoogtepunt. Tot slot nog een laatste nummertje, Capital, waar weinig meer over te zeggen valt.

Equisa is een hele goed band met een sterke act en goed uitgewerkte nummers. Hoewel de live-act heel goed was, luister ik de nummers voorlopig liever even op cd, omdat de mix tussen keys en gitaar hier beter uit de verf komt. Tijd voor een nieuwe toetsenist, Equisa! En een nieuw album, we willen meer van jullie horen!

Setlist:
1. Scraping the skies
2. For all the others
3. Loop
4. Faces
5. Panic
6. Superman
7. Summers
8. Headrush
9. Capital

Line up:
Petra Honing-Struijs (lead vocals)
Sebas Honing (guitars, keyboards, backing vocals)
Joost Maglev (bass, backing vocals)
Raymond Otterspeer (drums)

Het tweede deel van de avond is voor de Amsterdamse symphonic band Alantia. Alantia bestaat al weer een tijdje en heeft inmiddels twee EP’s uitgebracht, waarvan de laatste een jaar geledege en. De nummers van de setlist komen allemaal van deze cd, met uitzondering van twee covers. Alantia maakt symphonische metal in het straatje van Nightwish, Epica en After Forever. De zang die Liselot toevoegt aan de band is dan ook de opera-achtige klassieke zang. Of je er van houdt of niet, het is in ieder geval het hele optreden lang zuiver. Overigens kan Liselot ook in het lagere register de zanglijnen invullen en wat mij betreft mag ze dat ook best vaker doen.

1471112_693190214024699_1911829636_n

Met twee gitaristen, een bassist, een toetsenist, een drumSTER (jeej, meer vrouwen op het podium!) en een zangeres staat het podium goed vol. Resultaat hiervan is helaas wel dat drum, keys en gitarist Tom letterlijk uit beeld vallen. Met zoveel geluid op het podium is het ook lastig op elkaar afstemmen en gitarist Tom is dan ook niet altijd te horen. De vraag is ook of de band elkaar goed hoort, want er worden regelmatig foutjes gemaakt op het podium.

Alantia heeft sinds kort een nieuwe bassist en dat is echt een aanwinst voor de band. Niet alleen weet hij met zijn lange blonde manen vast menig meiden-hart om zijn vinger te winden (je moet ook over uiterlijk nadenken, sex sells), hij weet naast krachtige baslijnen ook nog backingvocals te doen. Qua stage performance krijgt hij ook bonus punten, zelfs op het kleine stukje podium wat nog over is weet hij te rocken. Overigens doen de andere zichtbare bandleden dat ook, met de energie op het podium is bij Alantia absoluut niets mis.

1463973_693190317358022_987566341_n

Alantia trapt af met Moondale. De zanglijnen van Alantia zijn niet zo pakkend als bij Equisa, maar Alantia verrast ons ter afwisseling wel met grunts van gitarist Mark. Het nummer Erase all Trace is wat catchier en werkt naar mijn idee dus ook wat beter. Alantia laat hier zien dat ze ook best vocal harmonies kunnen uitvoeren, hoewel Mark helaas niet te horen is tenzij hij grunt. De vocalharmonie op de cd komt net iets beter over, dus wellicht moet de band gewoon wat vaker op het podium staan. Echoes of Perdition heeft ENORME gothic vibe met een intro wat absoluut gebaseert is op Phantom of the Opera. De grunts in dit nummer doen met denken aan Cradle ofhe Filth. Het nummer is niet zo catchy en heeft echt een apart publiek, het is haast een soort gothic/prog/cross-over. Het publiek dat dit nummer kan waarderen, staat helaas niet in Beverwijk en het doet de zaal dan ook weinig.

Het volgende nummer, Somnium, is gelukkig weer wat toegankelijker. Hoewel de zanglijn voor dit nummer nog niet zo goed werkt, is de muziek wel ok en de grunts op dit nummer hadden wat mij betreft de niet-werkende zangstukken mogen vervangen. Vervolgens waagt Alantia zich aan een cover. Een van de bekendere nummers van Nightwish, dat kunnen de fans van Nightwish in de zaal zichtbaar waarderen. De teleurstelling is echter ook aanwezig wanneer het nummer niet vlekkeloos word uitgevoerd en Liselot te laat inzet waardoor de rest van de band in de war raakt. Omdat de band zelf ook merkt dat het allemaal niet zo soepel gaat, zijn ze ook de energie een beetje kwijt, wat de stage performance geen goed doet.

Gelukkig komt de band terug met het nummer Tempted Dark Art, wat heel sterk begint. De zanglijn op dit nummer is ook wat sterker dan op de voorgaande liedjes, wat bewijst dat Alantia het in zich heeft. Ondanks dat is dit nummer naar mijn idee toch nog niet helemaal af. Het nummer bestaat uit veel verschillende stukjes die vooral bij elkaar zijn geplakt om als progepic door het leven te gaan, zonder dat een van die riffs goed is uitgewerkt. De riffs in dit liedje hadden ook makkelijk drie complete nummers kunnen opleveren.

1459060_693190260691361_1528513034_n1475840_693190244024696_1859350706_n

Alantia sluit tenslotte af met nog een cover in het Sinterklaas thema, ‘Satanklaas’. Wie kent hem niet? (ken je hem niet, ga je schamen in een hoekje, beste nederlands talige nummer van de afgelopen tien jaar). Ik vond het dan ook het beste liedje uit de set van Alantia, vooral omdat Liselot ook besluit te gaan grunten (wat best aardig lukt).

Kortom. Alantia heeft best wel wat in huis, alleen de juiste vorm moet nog gevonden worden. Gelukkig heb ik wat nieuw werk mogen beluisteren en daarmee gaat het zeker goed komen. De nummers die Alantia ons vanavond voorschotelde komen beter tot z’n recht op de EP, dus mocht je ze nog willen horen, schaf dan die EP aan!

Setlist:
1. Moondale
2. Erase all trace
3. Echoes of Perdition
4. Somnium
5. Dark chest of wonders (Nightwish cover)
6. Tempted Dark Art
7. Satanklaas

Line Up
Nan de Vent – Drums
Mark Rog  – Guitar, grunts, producer
Tom van der Schaaf  – Guitar
Erik Slooten – Keys
Lizelot Reussien-Mazee – Vocalist
Bart – Bas

ProgMayhem Festival editie II – 23 november 2013

progmayhem header
Er word niet genoeg proggresive rock/metal gePROGrammeert (wat een leuke woordspeling ;-)) in Nederland. Wat doe je dan? Organiseer zelf een festival met de beste prog-acts van Nederland! Dat het werkt, heeft Alerion met ProgMayhem I vorig jaar bewezen, met als gevolg dat ze het dit jaar gewoon opnieuw doen. Aan belangstelling geen gebrek, aangezien ProgWereld en Progmotion en Freia Music zich achter het iniatief scharen.

PUbliek 1

ProgMayhem vindt plaats in DB’s Utrecht, een muzikale broedplaats in het midden van het land. Niets is zo vervelend als optreden voor een lege zaal, maar daar hoeven de bands van ProgMayhem niet bang voor te zijn. De zaal van DB’s is gezellig klein en staat daardoor vanaf het begin van het festival al goed vol.

Aan Schizoid Lloyd de eer om de avond te openen. De heren van Schizoid Lloyd waren al een tijdje geleden gespot door MetalFromNL. Prog van een heel ander soort, met invloeden uit letterlijk alle stijlen muziek. In hun bio noemen de heren Opeth, Radiohead, Porcupine Tree, Pink Floyd, Bach, and Steven Seaga (who knew that guy was a musician :-p) maar daar houd het lijstje zeker niet op. Jazz, fusion, samples die het meer de richting van drum&bass, triphop of dubstep duwen. Hoeveel invloeden je kwijt kunt in je muziek zonder de weg kwijt te raken? Vraag het deze Haarlemse Helden want het lukt deze heren bijzonder goed om met een unieke, nieuwe en verassende mix te komen. Schizoid Lloyd 1

Schizoid Lloyd weet ook live een hele goede show neer te zetten, wat absoluut voor ze spreekt aangezien het niveau van de muziek niet mild is. Naast ingewikkelde haast-niet-te-volgen freakshows waardoor het lijkt alsof je in een trip bent beland biedt Schizoid Lloyd gelukkig ook nog genoeg headbang en spring momenten. Het niveau van de muzikanten individueel is (hoe kan het ook anders) heel hoog, en het niveau van de band word nog hoger omdat ze elkaar on stage naadloos aanvoelen. De drummer is een beest, maar de rest van de band doe daar qua energie on stage zeker niet voor onder. Schizoid Lloyd vind het leuk om te entertainen en dat laten ze duidelijk merken. Via muziek die niet zou misstaan op de sountrack van Requim for a Dream komen we uiteindelijk uit in een gezellig mee-zing-spring-dans-trip feestje wat mij (en de rest van het publiek) in ieder geval erg vrolijk stemt! Well done!

Schizoid Lloyd 2 Schizoid Lloy 3

Na een korte rook- en bierpauze was het podium klaar voor Armed Cloud, die ons meenam naar de wat meer traditionele symphonic/progressive kant van het genre.Armed Cloud 1

De muziek van Armed Cloud is wellicht niet zo vernieuwend als Schizoid Lloyd, maar zolang iedereen er blij van word is daar niets mis mee. De nummers zitten goed in elkaar, de act is strak. Armed Cloud wisselt sferische stilte momenten af met strakke breakjes en proggy riffjes. Een Satriani-achtige solo van gitarist Wouter maakt het muzikale plaatje compleet en de stem van Daan verpakt het geheel in een mooi pakketje, alhoewel ik er van overtuigd ben dat deze muziek het ook instrumentaal goed zou kunnen doen. Ik heb helaas niet het hele optreden van Armed Cloud kunnen zien, maar de band speelt aan het einde van hun set een progepic met solo’s van alle instrumenten wat mij in ieder geval overtuig om deze band nog een keer live te gaan zien.

Armed Cloud 2 Armed Cloud 3

Dan is het tijd voor Alerion, de iniatiefnemers van de avond. Voor de band een bijzonder optreden,

Alerion 2

niet alleen omdat ze de avond zelf organiseren, maar ook omdat drummer Jeroen helaas na vanavond afscheid zal nemen. Het is vooral symphonische prog, waarbij de focus meer ligt op ‘mooie muziek’ dan headbang riffs. Dat betekent overigens niet dat het ‘rustige muziek’ is, er zijn ook genoeg momenten waarin het wel van het podium knalt. Alerion is toegankelijke muziek,  zonder daarin eigenheid te verliezen. De krachtige vocals van Laura vullen de muziek goed aan

Alerion 1en  vanwege haar grote bereik word het niet een standaard female-fronted sound. Ik heb hun

optreden dit jaar helaas niet (tenminste, op een nummer na) kunnen zien, maar ik ga dat zeker goed maken op   😉 Overigens is Alerion bezig met opnames van een full length cd, dus houdt hun website goed in de gaten!

Tot slot het hoogtepunt van de avond, The Aurora Project. Ik schaam me om te moeten melden dat ik de bandnaam wel eens voorbij heb horen komen, maar de muziek zelf nog nooit gehoord had. Het is misschien een imago probleem van progmuziek, wat in Nederland ook gewoon erg weinig aan bod komt. Hoe dan ook, wat fijn dat ik van deze band heb mogen genieten dit festival!

TAP 2 TAP 5

The Aurora Project is symphonische prog met midrange vocals in de stijl van Riverside en Steven Wilson van Dennis Binnenkade. Het podium staat vol (letterlijk, met een volle bezetting) met goeie muzikanten, waarbij Marc Vooijs toch echt een dubbel thumbs-up krijgt voor zijn performance.  De muziek is ontzettend catchy en zit songtechnisch erg sterk in elkaar. Waar het bij Schizoid Lloyd lijkt alsof je in een trip bent beland, werkt de muziek van The Aurora Project op je emoties en brengt je in een soort gelukzalige emotionele roes.

TAP 1

Het verbaast me dat The Aurora Project nog op zo’n podium wil staan, want persoonlijk denk ik dat deze band makkelijk het podium kan delen met de grote gevestigde namen. Wellicht heeft dat te maken met het perfectionisme van de band. Als je maar drie albums uitbrengt in 14 jaar tijd dan lees ik daarin dat er uitermate goed word nagedacht over alle partijen, teksten en hoe alles bij elkaar past. Dat hoor je dan ook gelijk terug op het podium. Alles klopt;  van de solo’s van Remco tot de dubbele basses van Joris en al het muzikaal geweld wat daar tussenin gebeurt is er absoluut geen ruimte meer voor verbetering.

TAP 3

The Aurora Project is de band waar het publiek op heeft gewacht en iedereen gaat dan ook helemaal los. Overigens is het ook voor deze band een bijzonder optreden; het is namelijk het laatste optreden van the Aurora Project voor ze weer de studio in gaan voor nieuwe opnames. En als het je laatste optreden is, dan maak je er een feestje van, toch? Dan doen ze dan ook en spelen aan het einde van hun setlist nog wat oud werk, om vervolgens af te sluiten met ‘Hey Jude’ wat het publiek zeker kan waarderen. Feest gegarandeerd.

TAP 4Ik had een mooi gesprek met een (laat ik het voorzichtig zeggen) oudere progmetal liefhebber die avond. We hadden het over het feit dat ik, met mijn jonge leeftijd, Rush zo leuk vond. Hij kon zich zelf herinneren dat ie helemaal uit z’n dak ging tijdens een optreden in 1985, toen bestond ik nog niet eens. Toen ik even later in de zaal stond, realiseerde ik me dat het binnen Progmetal echt niet uit maakt waar je vandaan komt, hoe oud je bent, hoe je eruit ziet of wat je doet. Jong, oud, verschillende ‘kleuren’, stijlen, vormen, iedereen stond, op zijn eigen manier, uit z’n dak te gaan op de muziek van afsluiter The Aurora Project. Het publiek dat naar een progband luistert, gaat echt voor de muziek en dat was super mooi om te zien!

 

Kortom: de sfeer op ProgMayhem II was super, iedereen heeft ervan genoten en volgend jaar komen we zeker terug!

 Foto’s via Fred Helders Fotografie. Met dank aan Alerion voor het organiseren!