Band of the Month – Januari – Deadly Alliance

poster-deadly-alliance

Zoals jullie wellicht in de radio uitzending van Radio Mortale hebben gehoord is Deadly Alliance deze maand band van de Maand geworden.
Dat betekend je plaatje in de sidebar, muziek op de site en elke week extra aandacht op de facebookpage.

Wie zijn Deadly Alliance?
Thrash Metal is niet dood en dat willen wij graag bewijzen. Met nummers zoals “At The Gates”, “Racer” & “Warzone” hebben we al een basis neergezet. Maar met aankomende nummers onder leiding van Arjan Snijder (oprichter Deadly Alliance) laat Deadly Alliance zien dat het nog sneller en strakker kan. Met aanwinsten zoals Tom Landkroon (Rhythm Guitar), Nick Boerrigter (Bass Guitar), Bob Van Doorn (Drums) en zijn grote broer (Richard Snijder) staat er een team die maar 1 ding wil en dat is “Rocken”!

Muziek
Muziek van hun eerste EP vind je in de sidebar – elke week komt hier een ander nummer in te staan. Zelf hebben? De EP kost maar 5 euries!

Live
Deadly Alliance deed ook mee aan de voorondes van de metal battle in Overijssel. Mocht je het gemist hebben; hieronder het thrashende bewijs!

Deadly Alliance was dus ook op de radio afgelopen week; voor wie het terug wil luisteren:
http://salto.nl/streamplayer/stadsfm_ondemand.asp?y=14&m=01&d=31&t=2000&s=0

By metalfromnl Posted in Nieuws

Leviathanfest @ Cult-Art Shop Nijverdal

25 januari 2014

Ergens diep verscholen op een bedrijventerein in Overijssel, ligt een van de mooiste metallocaties van Nederland. Tattooshop eigenaar Gert-Jan (al 15 jaar in het vak) had in zijn nieuwe shop veel ruimte over en besloot om een eigen podium te creeeren. Een prachtig podium, vette locatie, goede aparatuur en natuurlijk de sfeer van het spelen in een tattooshop (waar tijdens events ook live-getattoeerd word); dat is toch de droom van iedere metalartiest? Ik was in ieder geval erg onder de indruk.

Leviathan Agency, een talent agency waar inmiddels meerdere Nederlandse bandjes zich bij hebben aangesloten, organiseerde deze avond; wat een vette line-up. The Scalding, Pariah, Haah, State of Negation, The Scarlet Claw en natuurlijk headliner In Arkadia (FR) stonden klaar om ons te trakteren op een goeie dosis headbang muziek. Helaas voor de bands zat het weer niet echt mee (code oranje in het noorden van nederland) en lag de locatie misschien net uit de route, waardoor het niet heel druk was. De mensen die er wel waren hebben zich prima vermaakt en een wall-of-death met drie mensen is natuurlijk hilarisch. Het weerhield de jongens er niet van om vol op te gaan in de muziek en dat is als band natuurlijk een mooi compliment.

IMG_20140125_190851
Pariah was de eerste band van de avond en de band gaat ondanks het weinige publiek helemaal los op het podium. Ze hebben er zelf ontzettend veel lol in en dat merk je in alles. Zanger Ruben geeft later ook aan ‘Je doet het voor de muziek, spelen is gewoon leuk!’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Pariah zet een goede set neer met vooral veel snelle beukende riffs. De songs zijn strak, heavy en zwaar en denderen in een moeite door, zodat het optreden alweer voorbij is voor je weet.
IMG_20140125_200717
Tijd voor Haah die aankondigt dat ze met een flinke portie vunzigheid komen. Haah staat garant voor snelle blackmetal, afgewisseld met wat meer atmospherische breaks. Haah laat ons het hele breke spectrum van de black metal horen en wisselt clean zang en gitaar af met diepe grunts en keiharde blastbeats. Op sommige punten word het bijna doomy en verwacht ik synth samples voorbij te horen komen, terwijl er twee tellen later weer een technische riff voorbij komt. Halverwege neemt de bassist ook de rol van de vocalen op zich; de switch naar clean (en hoog?) zang is onverwachts maar het klinkt lekker. Vunzig werd het niet, in ieder geval niet qua muziek.
IMG_20140125_204401

IMG_20140125_204415
State of Negation heeft net een nieuwe EP uit en gelukkig voor mij (want ik vond hem erg leuk) spelen ze vooral nummers van de nieuwe plaat. Ook deze band zet ondanks dat het publiek nog steeds niet echt los wil komen een hele goeie show neer op het podium, waarbij ik even mijn respect wil uiten voor het feid dat bassist Mike uberhaupt nog kan spelen als zijn bas op de grond hangt en hij de hele set alleen maar aan het headbangen is. Aangezien ik de nummers van de EP vrij goed ken kan ik het ook vergelijken met het live optreden en live is het nog net ff harder, sneller en energieker dan op cd. Tijdens corruption krijgt de band het publiek gelukkig zo ver dat ze ook mee schreeuwen en tijdens Thou Shalt Bleed ontstaat er zelfs een moshpit/wall-of-death. Omdat deze jongens zo uit hun dak gaan krijgen ze van de band ook een EP’tje.
IMG_20140125_214851

IMG_20140125_214846
Tot slot voor mij The Scalding. Tijdens de soundcheck blijkt al dat drummer Erik Beckers echt een beest is; met zijn ogen dicht ramt hij er een serie blastbeats waar menig drummer zijn hoofd over zou breken. Als de band dan eindelijk begint, is het ook vooral de drum die we horen en moet de gitaar nog even zijn best doen om er overheen te komen. Ook deze band maakt het vooral voor zichzelf gezellig. Geen moshpit in de zaal? Dan maar pitten op het podium is de filosofie van zanger Boris. In het eerste nummer was al vastgesteld dat de drummer een beest is, maar in het tweede nummer word het wereldrecord blastbeast gebroken. Tering wat snel. Het blijft allemaal overigens super strak, foutjes in de gitaarsolo daargelaten. Een windmillende bassist maakt dat weer helemaal goed en met SinEater brengt de band ook de Limburgse gezelligheid op het podium.

Helaas voor de band en de overige bands (sorry Scarlet Claw) moet ik met het OV terug naar huis (40 min lopen naar het station) en kan ik niet langer blijven. Volgende keer een pendelbusje regelen voor MetalFromNL denk ik zo, dan kunnen we met een grote groep deze locatie gaan supporten!

Tribal Spirits – Hordearii

Release date: 01 feb 2014
tribal spirtis hordearii

Score: 80/100
Favo song: Horderarii
Website: http://www.tribalspirits.nl/band/

Gelderland is, als we Heidvolk mogen geloven, de provincie waar de meeste Nederlandse mythen en sagen vandaan komen. Met een titel als Hordearii doet de Harderwijkse herrieschop-formatie Tribal Spirits een gooi om tussen die mythen te belanden. Het heeft een tijdje geduurt voor de band weer op poten stond na het vertrek van zanger Alwin, maar Tribal Spirits is nog steeds alive and kicking en dat bewijzen ze aan de rest met een nieuwe EP.

Horderarii maakt nieuwsgierig naar meer. Niet alleen vanwege de ietwat vreemde en wellicht vergezochte naam (blijkbaar betekend het gladiatoren, als verwijzing naar het gerst wat de gladiatoren aten, vraag me niet waarom). Een nieuwe zanger (of eigenlijk stiekem oude zanger; Martijn was oorspronkelijk gitarist) en een nieuwe gitarist (Hylke) brengt met zich mee dat de sound ook veranderd. Daarnaast is een EP met maar drie tracks natuurlijk ERG kort en ik hoop dat de band dit schijfje gebruikt als opwarmertje voor mensen om naar hun live optredens te komen; ik hoop dan ook de ontbrekende 6 nummers van deze (uiteindelijk vast full length) plaat te horen op het release feestje 1 febuari.

Ik ken de band sinds hun full lenght Overtrown Reality (2009) en was toen eigenlijk al heel enthousiast over het niveau en de songwriting skills van de heren en was dan ook blij te horen dat de band met nieuw werk bezig is. Dat cdtje staat nog steeds in mijn kast en gaat zo af en toe aan dus tijd voor een nieuw plaatje.

Qua songwriting skills is Tribal Spirits in ieder geval nog steeds ijzersterk. Het zijn drie korte liedjes maar then again; het is thrash, geen gelul gewoon spelen en als het klopt, waarom zou je er dan onnodig veel inplakken? Met die overbodige riffs kun je beter een nieuwe song maken. Niet nodeloos veel riffjes dus maar juist wel riffs die goed uitgewerkt zijn en op sommige punten heel groovy, op andere punten bijna technical deathmetal zijn.

Qua sound is Tribal Spirits er ook op vooruit gegaan. Daan is echt een beest achter de drums, maar ook Wesley doet hard zijn best ons te impressen met riffs die haast niet te spelen zijn op bas. De switch van Martijn van gitaar naar zang was een verstandige keuze; niet omdat zijn gitaarspel slecht was maar wel omdat zijn grunts veel aggressiever en zwaarder klinken dan die van Alwin. Het brengt de nummers net ff een stapje verder.

De sound van Horderarii is dan ook, mede door Martijn, veel heavier dan op Overthrown Reality. Hoewel het nog steeds overduidelijk thrash is sluipt er hier en daar ook wat deathmetal naar binnen (ach, waar liggen die grenzen anyways). Het gas word wat teruggenomen op Retaliate maar dat duurt niet lang: spelen en beuken is de boodschap en dat doen we dan ook van harte. Hordearii is wat mij betreft de winnaar van het EPtje, maar het had net zo goed Karma kunnen zijn. Kom maar op met die moshpit!

Line-Up:
Martijn Grooten – Vocals
Jory Hogeveen – Lead Guitar
Hylke de Jong – Rhythm Guitar
Wesley de Peuter – Bass
Daan Klemann – Drums

Tracklisting:
01. Hordearii
02. Karma
03. Retaliate

Metalbattle Voorronde Utrecht @ Artishock Soest

24 januari 2014
Bands: Jukai, Resurrect Tomorrow, Shade of Hatred, Noizgate
Winnaar: Noizgate

Het nieuwe jaar is begonnen dus is het weer tijd voor de Metal Battle. Deze jaarlijkse strijd lijkt elk jaar groter en leuker te worden, met bands van hoog niveau en zalen vol lokale metalheads. Soest is voor mij om de hoek dus was ik blij dat de voorronde voor regio Utrecht in deze plaats gehoude n werd. Vier bands trokken vandaag ten strijde in het prachtige oude pand van Artishock; Jukai, Resurrect Tomorrow, Shade of Hatred en Noizgate. Behalve dat deze bands allemaal metal spelen hadden ze nog een ding gemeen, namelijk dat geen van de bands binnen hun ‘standaard’ genre bleef. Alle bands zijn duidelijk door meer dan een genre beïnvloed en dat resulteert in een avond muziek waar je steeds opnieuw verrast wordt.

jukai1

jukai2
Jukai trapt de avond af en wat mij betreft had deze band mogen winnen. Als je het presteert om op basis van één optreden op de voorronde van de MetalBattle te staan (wat dan daarmee je tweede optreden is) en dan zo’n lekkere show weg kan spelen dan krijg je van mij bonuspunten. Ok, ik zal eerlijk toegeven dat de zang niet overal even zuiver was en de band heeft ook het geluid een beetje tegen (drum overheerst en gitaren missen mid/hoog) maar dat waren dan ook de enige minpuntjes die ik kon vinden. Jukai kenmerkt zich door veel afwisseling in dynamiek en riffjes en vooral; weinig zang, zodat de muziek echt de ruimte krijgt. Naast harde beuk laat Jukai bijvoorbeeld in hun derde nummer zien dat ze ook rustige acoustische breaks aankunnen, en in het vierde nummer komt de band zelfs met wat proggy invloeden als ze ineens een 7/8e maatsoort spelen in de break en rare dissonante accoorden gaan gebruiken. Het vijfde nummer is voor mij het beste liedje van de set; na een clean intro komt het couplet totaal onverwacht en het refrein is behoorlijk catchy. De laatste break in het nummer maakt het geheel episch en werkt toe naar een climax, waarmee het een mooie afsluiter vormt voor de set. De band geeft op hun facebook aan bezig te zijn met opnames voor een 4-track EP. Ik zeg; laat maar komen!

resurrect tomorrow1

resurrect tomorrow2
Tijd voor band numero duo; Resurrect Tomorrow. Zodra ze op het podium staan begin ze zonder gelul direct te spelen. Het publiek is er nog niet helemaal klaar voor, maar terwijl de band met een epische schreeuw hun tweede nummer inzet staat inmiddels iedereen weer in de zaal. De zanger is tevens tweede gitarist en neemt bij sommige nummers de vrijheid zich volledig te focussen op de vocalen. De band moet er, net als het publiek ook nog een beetje inkomen en pas vanaf het tweede deel van de set komen ze echt los. De eerste twee nummers flowen nog niet zo lekker, maar met het derde nummer is de feest-vibe helemaal terug. Het vierde nummer doet daar nog een schepje boven op, met en vette 80’s solo van gitarist Aaron Oostdijk (die stiekem de beste gitarist van de avond blijkt te zijn). Tot slot laat zanger Hakan Aydin nog even horen dat hij ook door System of a Down inspired is, maar omdat het geluid door het gebrek aan gitaar een beetje dood valt blijft ook de gevraagde circlepit uit.

shade of hatred 2

shade of hatred 3
De derde band van de avond breekt een beetje met de sound door (melodic) death te spelen in plaats van de thrash en hardcore van hiervoor. De band komt in het voorjaar met een nieuwe EP en vanavond spelen ze zowel oude als nieuwe tracks. Na een introtape opent de band met een massive scream en als de zanger dan ook met zijn windmill begint weet iedereen; Shade of Hatred is begonnen. Rik van Schaaijk is de nieuwe zanger van de band en als je hem ziet staan zou je niet verwachten dat er zo’n diepe grunt uitkomt. Shade of Hatred wisselt blastbeats en screams af met meer melodische riffjes en vooral de dubbele grunts (waarin ex-vocalist Terry de hogere grunts voor zijn rekening neemt) voegen een extra laag toe aan de muziek. Shade of Hatred maakt er echt een show van en staan op het podium helemaal los te gaan; dat werkt, want aan het einde van de set ontstaat er daadwerkelijk een moshpit in het tot nu toe vrij brave Soest. In vergelijking met de oude EP (Thanatus, check hier voor de review) is de sound van Shade of Hatred iets meer opgeschoven richting de scandinaviers (denk Children of Bodom zonder keyboard). Ook de oudere nummers zijn gepimpt met de nieuwe vocals van Rik en ik denk dat de band dik tevreden mag zijn met hun nieuwe sound! Als het aan het publiek lag had deze band gewonnen; ze vonden het leuk. Helaas is er voor de MetalBattle een jury oordeel en de winnende band is …

noizgate 1
Noizgate! Als afsluiter van de avond heeft de band het natuurlijk makkelijk, aangezien iedereen al in de juiste metalstemming is. Noizgate neemt ons mee terug naar de oldschool thrash; een lager tempo, maar niet minder energie. De sound is groovy en neigt een beetje naar MachineHead maar dat is misschien vooral omdat ik dat een toffe band vind 😉
Helaas moest ik de trein terug hebben en kon ik niet blijven om de set van NoizGate helemaal te zien, maar dat komt zeker goed aangezien ze door zijn naar de halve finale.

Last Fear – Incidents

cover
release date: 23 – 12 – 2013

Score 80/100
Favo song Make up and Cut Up
Website

Last Fear is op een missie om het ietwat kneuterige Purmerend eens goed wakker te schoppen. De band is al een tijdje bezig (1999) en zoals dat bij bands altijd gaat; een hoop bezettingswisselingen achter de rug. Inmiddels heeft de band in Lisa Leerkamp de laatste aanvulling gevonden en is de band weer helemaal terug met een nieuwe plaat. In een mooi ontworpen deluxe digipack (met alle teksten, jeej!) komt Incidents naar je toe dit voorjaar (voor maar 10 euries!).

Last Fear speelt oldschool deathmetal in de stijl van Obituary en Cannibal Corpse met de nadruk op scheurende gitaren en de diepe grunts van Lisa. Ik ben altijd voor meer vrouwen in de metal en zeker als ze dan ook nog eens perfect weten te presteren. In alles doet Last Fear eer aan de oldschool metal; geen overgeproduceerde shit maar juist die typische oldschool sound, veel verschillende riffs en licks en af en toe een solo.

Laten we eerst de teksten van Last Fear maar eens bespreken, omdat ik het erg tof vind dat ik de lyrics voor mijn neus krijg. De meeste bands hebben geen ruimte in hun EP/CD om de teksten te drukken en ook op websites verschijnen lyrics nauwelijks. Ik vind het altijd tof als een band naast goede muziek ook een duidelijke visie heeft op de wereld. Met nummers als Boiling Point en Social Suffocation  laat Last Fear zien duidelijk een heldere mening te hebben, die ze op een Cannibal Corpse achtige manier verwoorden: ‘Done with steaming they took a dive. Realized to late the water was boiling. Both men were cooked alive. Seared flesh, withered skin, faces bloated.’ . Nog niet overtuigd? Nog een stukje uit ‘Feed Me‘ dan: ‘Dangerously overfeeding on delicious, tasty, fast and fatty foods. So she kept on growing and growing …. en dan uiteindelijk ‘and as she was wheeled to the morgue, the trolley just collapsed under the weight of her fat corpse. Fat! Corpse!’. Ik vind het leuk.

Goed, all kidding aside, hoe klinkt de muziek? Weinig op aan te merken eigenlijk. Incidents is eigenlijk precies wat je zou verwachten van een oldschool death album. De nummers beuken in een lekker tempo achter elkaar door met af en toe een kleine adempauze tussendoor. Freshly Mutilated is daar bijvoorbeeld een goed voorbeeld van. Met zeven minuten is dit het langste nummer van de plaat en dat bied ruimte voor afwisseling. Meerstemmige grunts en korte solo licks worden afgewisseld met beukende stukken over Eugene de zombie. Ignorant Surgery is wat meer rechtoe-rechtaan dan zijn voorganger, Feed Me heeft wat meer groove terwijl Last Intended Victim in de introriff wat meer naar technische death neigt.

Ik vind het lastig om een favoriete song te kiezen, omdat de nummers eigenlijk allemaal wel lekker zijn. Make Up & Cut Up is een goede contestant vooral omdat ik erg fan ben van de grunts in dit nummer 🙂 Cannibal Corpse influence much? Such awesome.

Last Fear zet, binnen het genre, een lekker plaat neer. Er zijn best veel bands in dit genre en dat maakt het denk ik lastig om je echt te onderscheiden, maar Last Fear heeft met vocaliste Lisa een sterke troef in hand. Tel daar twee goede gitaristen en een beest van een drummer bij op en je hebt een niet-te-missen hit. Benieuwd of ze ook on stage kunnen deliveren!

Tracklisting
01, Experimental Supremacy
02. Passing The Boiling Point
03. Make Up & Cut Up
04. Social Suffocation
05. Freshly Mutilated
06. Ignorant Surgery
07. Feed Me
08. Last Intended Victim
09. 26

Line Up
Youri Fambach – Bass, vocals
Leon Noë – Guitar, vocals
Erik Buitendijk – Guitar
Bas Bloos – Drums
Lisa Leerkamp – Vocals

Agenda – week 4 2014

Tering, wat is er weer veel te doen dit weekend.

Ik ga zelf naar Metal Battle Soest en Leviathanfest voor reviews. Wil jij ook live-reviewen voor MetalFromNL? Mail naar info@metalfrom.nl !
Agenda week 4

By metalfromnl Posted in Nieuws

Grown Cold – Far away from the shore

far away from the shore - cover
Release date – januari 2014

Score: 80/100
Favo song: Who sows the wind reaps the storm
Website: http://growncold.nl/

Grown Cold is een metalcore bandje uit Deventer met een behoorlijk goed gevuld CV. Tours door Duitsland, Polen en Nederland, festivals en in het voorprogramma voor grote namen in de scene als Pro-Pain en de Heideroosjes. Na hun eerste EP in 2012 is Grown Cold terug met een nieuwe cd, helemaal in het teken van de zee. Laat die storm maar komen!

Far away from the shore kenmerkt zich door melodische riffjes, emotionele lyrics en keiharde zware breakdowns. Hoewel er op sommige momenten wat pit in komt, is het album in zijn geheel vooral mellow en laid-back. De refreinen zijn catchy en de grunts duidelijk verstaanbaar wat het makkelijk maakt de lyrics te volgen (die een behoorlijke emotionele lading hebben). De teksten zijn direct en de metafoor van de zee is natuurlijk wel vaker gebruikt (denk Acda en de Munnink). Grown Cold gebruikt de metaforen echter precies goed, zodat het geheel niet kazig word maar juist goede teksten oplevert.

Consort is de openingstrack van de cd en gelijk ook de zwaarste track. Het korte nummer (nog geen twee minuten) loopt over in Bridges set Aflame, dat iets minder zwaar is maar zeker niet aan energie onderdoet. Van de bruggen naar het anker met Anchorage, dat nog net even een stapje verder gaat. De energie van het album zit vooral in het eerste deel. Far away from the shore wordt halverwege in tweeën gehakt door het prachtige Downpour, een instrumentale break met clean gitaartjes en regen uit de titel in de achtergrond. Dead men tell no tales breekt een beetje met de laid-back flow waar we in zijn beland door na de break halverwege het nummer los te breken. At Waters Edge heeft de lekkerste riffs van het album, maar keert weer een beetje terug naar het langzamere tempo. Who sows the Wind is de absolute topper van de plaat; fijne lyrics, fijne riffs, het geheel werkt en brengt de hele cd (ook qua tekst) samen tot een sluitend einde.

Far Away From the Shore is een goed verhaal, verteld door lekkere liedjes en muzikanten die weten waar ze naar toe willen. Achter de strakke riffjes en breakdowns zit een hoop ingehouden energie, waarvan je eigenlijk op cd al hoort dat het op het podium helemaal losbreekt. Het is allemaal niet heel vernieuwend of verassend maar dat past ook eigenlijk niet binnen het genre. Binnen de metalcore hebben de mannen van Grown Cold gewoon een goede plaat afgeleverd, waar we als mede nederlandse metalhead trots op mogen zijn.

Tracklisting
1. Consort
2. Bridges set aflame
3. Anchorage
4. Downpour
5. Dead men tell no tales
6. At waters edge
7. Who sows the wind reaps the storm

Line-up
George Grein – vocals
Matthijs de Haan – guitar/backing vocals
Tom van Ast – Bass/backing vocals
Bas Evers – guitar
Ludo Uunk – Drums

Woerden – Rockbunker K’77

Hoge Rijndijk 3a
3449 HA
Woerden
http://www.k77.nl/

K’77 (kortweg K’ voor vrienden) is een zogenaamde Jongerensociëteit. Dat klinkt misschien wat suf, maar het houd in dat we voor jongeren van 15 tot 150 jaar een plek bieden waar ze zich kunnen vermaken.
We bieden een gezellige sfeer, lekker bier en goede muziek.
Je kunt bij ons rock en aanverwante muziek verwachten, van 60’s tot krezip en van Chuck Berry tot Lamb of God. Regelmatig is K’ het podium voor bandjes die hun trucjes willen laten zien.
K’ is een vereniging die op ‘nonprofit’-basis haar zaakjes regelt. Bovendien zijn het bestuur en de leden van K’77 trots op het feit dat we zonder financiële hulp van de gemeente draaien. De gezelligheid van K’77 wordt voor en door jongeren ‘gemaakt’, inmiddels al meer dan 31 jaar!!

By metalfromnl Posted in Locatie