Deadbeat – It starts with one

“Metal” meets “Partycore, DeadBeat is een band die alles net iets anders aanpakt dan anderen. De mannen zijn al een tijdje bezig in the scene, zo zijn er al een aantal demo’s verschenen en hebben de beste mannen ook al aardig wat stickers en shirts weten te verspreiden in Enschede en omgeving.

Nu heb ik de kans gekregen om eindelijk de plaat “It starts with one” te reviewen en daar ben ik wel blij mee eigenlijks.
deadbeat1

Wat me als eerste opvalt is de hoes (best wel logisch duh), die de uitstraling heeft van iets nieuws. De titel, it starts with one, doet me dan ook meteen denken aan het feit dat ze de grondlegger willen zijn van een nieuwe muziekstijl. Al merk ik hier en daar een beetje “Killswitch Engage” invloeden (wat ik als compliment zie).  De felle kleuren, het strakke logo, het spreekt aan!

Tijdens het luisteren van de CD viel me op hoeveel variatie er in de nummers zitten. Zo is het nummer “I hold the bat so I might as well be a swinger” meteen “recht voor de raap”. Keiharde vocals, screams en grunts worden afgewisseld met zwoele zang. Complimenten voor de zanger! Het drumwerk en gitaarwerk is wat simpeler, maar doet zeker niet onder voor het algehele plaatje.

Ook duidelijk is het wanneer de “interlude” komt die goed overloopt in de track  “I used to be a stripper, so that’s where my booty poppin come from” (even op adem komen, wat een lange track naam). Van deze track hebben de beste jongens zelfs een videoclip gemaakt, die tevens door de gitarist “Peter Koelman” in elkaar is gezet (de beste man is zelfs verantwoordelijk voor de hoes en al het artwork binnen DeadBeat). Dit vind ik echter de beste track van het hele album, komt het sterkst naar voren en blijft het beste hangen.

deadbeat2
De energie van de jongens is te merken aan de plaat, alles zit strak in elkaar. Alleen moet ik hier een kanttekening maken dat het misschien wel te strak is. Ik hoor veel lagen die live niet waar te maken zijn. Maar misschien is dat ook wel persoonlijk, aangezien ik zelf meer van de Thrash Metal scene ben, en de platen vaak wat rouwer opgenomen zijn.

Hierbij dan ook mijn oordeel voor de CD, een album dat je vaak blijft afspelen vanwege zijn unieke sound. Al ben ik wel van mening dat je DeadBeat beter live kan zien, al is het  voor de show!
deadbeat3
De jongens zijn goed op weg en met de leuke verrassing op de CD genaamd “Hey how are you doing tonight” laten ze zien dat ze gewoonweg niet alles te serieus nemen.

Door: Richard Snijder

Advertisements

Bastille Metalfest met Beyond Violet

22 februari 2014 – de Bastille, Schoonhoven
Schoonhoven was vandaag volop in het nieuws. Vanwege een brand in het naastgelegen woningcomplex, welliswaar, helaas niet vanwege het goed-bezochte en goed-georganiseerde Bastille Metalfest 2014. Met acht bands had het minifestival een volle en interessant line-up, die al vanaf 14.00 begon met spelen. Hoewel ik er graag bij had willen zijn had ik ook andere verplichtingen en kon ik alleen het tweede deelte van de dag meemaken. Ik was door Beyond Violet uitgenodigd aanwezig te zijn bij het optreden; hun on-officiele cd-release van ‘Frozen Words’.

Beyond Violet zit het laatste jaar weer in de lift. Na een ongelukkige periode met personeelswijzigingen en een ongeluk voor zangeres Roxane is de band weer helemaal terug met een aantal mooie optredens in het vooruitzicht, een platendeal met Ravenheart records en een nieuwe cd en videoclip. De videoclip van Survivors waart al een tijdje op internet rond en ik was persoonlijk erg enthousiast over de song en de sfeer die de band neerzet. Ik was dan ook erg benieuwd naar hun live-performance.
bv2
Eerst de highlights van de avond. Beyond Violet speelt een goeie setlist, waar vooral nummers van de nieuwe EP op terug komen. Bright Star is geschreven voor het nichtje van zangeres Roxane, die vandaag ook aanwezig is bij het optreden. De emotie springt van het podium en ik vind het persoonlijk erg mooi om te zien. Zangeres Roxane heeft (ja, ik heb het vaker gezegd) echt een hele goede stem en brengt de muziek van Beyond Violet naar een hoger niveau. De nummers Deep Defence, Frozen Words, Cupid en natuurlijk Survivors zijn de highlights van de avond; met natuurlijk Survivors bovenaan. Halverwege brengt Beyond Violet nog een rustpuntje met de balad A Broken Heart, om vervolgens het tweede deel van de set weer 100% te kunnen geven.
bv4
Beyond Violet speelde vandaag ook twee voor mij nog nieuwe nummers, Falling en Haunted. Vooral het tweede nummer zit nog niet op het niveau van Survivors en kan nog wat werk gebruiken. Falling is naar mijn beleving nog wat saai en eentonig en weet niet echt te raken. Haunted word door het gebruik van een dubbelbass pedaal van Merlijn wel wat meer richting de metal geduwt; ook de dissonante accoorden dragen daaraan bij. Die dissonante accoorden zorgen er echter wel voor dat de root niet te bepalen is, waardoor de zang niet overal even zuiver is. Nog een beetje zoekende, dus. Gezien het niveua van de EP, ben ik er van overtuigd dat dat wel goed gaat komen.
bv3
Ik had eigenlijk maar een paar kleine puntjes aan te merken aan het optreden. Gitarist John sprong het hele optreden op en neer in een poging om het publiek mee te krijgen. Het publiek stond er echter, zoals het hollands metalpubliek betaamd, stil en doods bij tot aan het laatste nummer, waar iedereen ineens los kwam. Het overdreven heen-en-weer gespring van John was dus een beetje misplaatst en had best wat minder gekund. Stage presence is goed, maar te veel is overdreven. Roxane daarentegen mag best zekerder zijn op het podium. Haar uitstraling is prima en haar stem al helemaal, dus de onzekerheid die bij het praten tegen het publiek af en toe naar boven komt is nergens voor nodig. Op het moment dat Roxane in het nummer zit is die onzekerheid dan ook helemaal verdwenen en voelt ze zich als een vis in het water. Dan drummer Merlijn, die af en toe moeite heeft met het plaatsen van de kickdrum. Ik ken de band al een tijd en weet dat hij enorm vooruit is gegaan de laatste jaren, maar het is grappig te horen hoe elke tweede kick ‘net’ raar geplaatst word. Ach. Hij doet het in ieder geval consequent ‘net niet goed’ dus je zou kunnen zeggen ‘dat het zo hoort’!
bv1
De band sluit hun optreden af met het nummer Survivors, waar ook net een video van verschenen is. Dit nummer klopt aan alle kanten en ook de clip is erg goed uitgewerkt. Geen wonder dat ze getekend zijn door Ravenheart! Ik kijk nu al uit naar de officiele releaseparty guys!

Line Up:
John Guitar
Ilona Keyz
Joachim Bass
Merlijn Drums
Roxane Vocals

SetList:
1. Bright Star
2. Deceit
3. Deep Defence
4. Falling
5. A Broken Heart
6. Beyond the Fire
7. Confide in Me
8. CyberCherry
9. Haunted
10. Cupid
11. Frozen Words
12. Survivors

Seventh Sin cd release – When Reality Ends

22 februari 2014 – De Bosuil, Weert

Meerdere leuke optredens op een avond komt natuurlijk vaker voor. Dat je voor twee optredens word uitgenodigd om te reviewen iets minder vaak. Wat doe je als die twee optredens dan ook nog eens heul ver uit elkaar liggen? De laatste afzeggen, logischerwijs. Maar na het horen van de nieuwe cd van Seventh Sin (review, zie hier) wilde ik eigenlijk heel graag deze band ook live meemaken. Gelukkig bleek, dat Beyond Violet vroeg speelde (in Schoonhoven, op Bastille Metalfest, review zie hier). Dat gaf mij net genoeg tijd om, samen met een vriend met een auto (waarvoor eeuwig dank) van Schoonhoven naar Weert te rijden. Van Amsterdam naar Schoonhoven naar Weert en weer terug naar Amsterdam. Dat klinkt een tikkeltje crazy/obsessed, maar het was well worth it!
DSCN3123
De Bosuil in Weert is een hele toffe, mooie zaal met goed geluid in het midden van een bedrijventerein (geen last van de buren dus). Niets ten nadele van de Bastille, maar vanaf het moment dat we binnenkwamen in de Bosuil wisten we dat het niveau van de avond een flink stuk omhoog was gegaan. Ondanks de lage entreeprijs (5 euries) was alles gelijk al superprofessioneel en de band die op het podium stond toen wij binnenkwamen (My Propane) was ook van een hoog niveau – Met een zanger die ons vanaf de entree al weet te betoveren en muziek die flawless uitgevoerd word, ben ik gelijk al blij dat we TOCH de moeite hebben genomen naar Weert te komen. En het feest moet eigenlijk nog beginnen!
DSCN3140
Na een korte ombouwsessie begint Seventh Sin, exact op tijd (mooie prestatie: dat lukt bijna nooit) met hun optreden. Na een introtape speelt de band vervolgens alle nummers van hun cd ‘When Reality Ends’, om ons als toegift nog te verassen met Screams. Vanaf het eerste moment is de hele zaal (die echt vol staat) helemaal in de stemming en gaat iedereen los. Seventh Sin doet dan ook echt niet onder voor de bekendere namen in het genre als Delain en Within Temptation. Het publiek vind het geweldig en als zelfs iemand de moeite neemt om vanuit de UK over te komen dan valt de in mijn ogen epische reis nog wel mee.

Seventh Sin zet niet alleen muzikaal een hele goeie show neer; de band is ook gewoon ontzettend gezellig. Aan alles is te merken dat de band er zelf ontzettend veel zin in heeft. Ik heb nog nooit een band zo blij op het podium zien staan. Zangeres Moniek maakt overal een feestje van en zelfs als niet alles vlekkeloos gaat (batterij van de in-ear leeg waardoor ze een nummer zonder monitor moest zingen) merken we daar eigenlijk niets van en word het goed opgelost door een leuk gesprek met het publiek te beginnen. En, alsof het niets is, gaat Moniek van het ene op het andere moment weer over in flawless zangpartijen.
DSCN3120
In het tweede deel van de set speelt Seventh Sin de balad Just an Ordinary Day. Dit nummer is op cd al prachtig, maar hier, live, met alleen keyz en zang van Moniek, komt het nummer helemaal goed tot z’n recht. Prachtig. Geen andere woorden voor. Jammer dat een stel dronken tieners het feestje wilde verstoren door ook hier als een gek op te gaan springen en bewegen. Moniek trekt zich er echter niets van aan en gaat onverstoord door waarvoor hulde.
DSCN3128
Seventh Sin live is haast nog epischer dan op cd. Of dit komt door het volle geluid met alle koortjes en strakke gitaren, of het feit dat de band zelf gewoon zo ontzettend veel energie en plezier meebrengt het podium op, maakt eigenlijk niet meer uit. Het is echt geweldig om naar te kijken!
DSCN3138
Als reviewer moet ik natuurlijk ook een beetje kritisch zijn en als ik heel goed zoek kom ik ook wel twee klein kritiekpuntjes tegen maar het feit dat EEN nummer van de hele cd (The Choice) niet zo sterk is en dat drummer Wiro af en toe moeite heeft het ritme goed te houden weegt echt niet op tegen het overweldigende geluid en de sfeer in de zaal. Ik was blij dat ik er bij was en voor iedereen die het gemist heeft; http://www.reverbnation.com/seventhsinmetal

DSCN3134

DSCN3118

Deadly Alliance – 18 feb 2014

Deadly Alliance is band van de maand februari en daar hoort natuurlijk ook een interview met de bandleden bij. Hoe gaat het eigenlijk met de thrashers uit het oosten?

Jullie zijn druk bezig naam voor jezelf te maken. Jullie hebben natuurlijk net een EP uitgebracht maar ik zie jullie ook echt overal; facebookgroepen, websites, de metalbattle voorronde. Levert dat ook wat op? Krijgen jullie vaker optredens aangeboden, word jullie EP goed verkocht?

Dit levert zeker wat op, eigenlijk merken we dat we bij elk optreden wel weer wat aanhangers erbij
krijgen. Hierdoor komen er ook nieuwe optredens op ons pad, aangezien ze graag met ons willen
optreden na het zien van onze shows. Maar ook hebben Tom & Richard al een flink netwerk dat ze
inzetten om support acts te vinden bij optredens. Zo zijn ze tevens vrijwilliger bij een Jongerencentrum, waardoor ze nieuwe bands leren kennen die weer plekken kennen in Nederland. Hier is al een gig uit ontstaan. Van onze EP zijn binnen een maand 70 exemplaren verkocht, wat met name te maken heeft met netwerken.

Goed om te horen! Wat is de formule achter dit succes? Gewoon promoten tot je erbij neer valt? Of gaan jullie wel specifiek op zoek naar goede locaties/plekken (fysiek of online) om te promoten?
Er is niet echt een formule, je moet je verdiepen in de markt, kijken waar de gaten zijn en ze
opvullen. Maar zeker niet het minst belangrijkste is de mensen te vriend houden. Na het optreden schudden we de bands simpel de hand en bedanken ze voor het gezamenlijke optreden. Van andere bands krijg je hier en daar weer namen van podia en kroegen en die benaderen we via mail facebook.

Jullie wonen in het oosten van het land. Is de metalscene daar groter dan in de rest van Nederland? Wij in het westen denken altijd dat het bij jullie veel meer leeft.
Dat valt best mee, de Metal Scene is hier ook redelijk stervende, alhoewel er wel veel Metal Core
bandjes actief zijn hier is de Thrash Metal Scene echter een lastige. Maar al met al hebben we een
genre waar we achter staan en maken ons daar hard voor door ook samen de handen ineen te slaan met bands uit het westen. Zo houden we de scene levend.

Wat was het leukste optreden dat jullie tot nu toe hebben gedaan met Deadly Alliance?
Ik denk dat we het er samen wel over eens zijn dat onze laatste gig in Januari bij Innocent Hengelo wel het vetste was. Samen met “Rule Zero” en “One Page” hebben we daar de tent wel verbouwd. Wij hebben uiteindelijk 50 minuten gespeeld in plaats van de ingeplande 30 minuten omdat de sfeer er goed in zat en het publiek bleef vragen om meer.

Op de EP staan maar vier liedjes. Zijn jullie al bezig met een nieuwe cd (en krijgen we dan nieuwe liedjes?)
Maar vier liedjes, oefff… we zijn nog maar een half jaartje aan de slag met een nieuwe drummer dus een nieuwe CD dat gaat nog wel even duren. We kunnen al wel zeggen dat we live al 2 nieuwe
nummers spelen, dus het is altijd verstandig om een keertje bij een live optreden te zijn. En we zijn
momenteel nog weer met een nieuw nummer genaamd “Psycho-Path” bezig, die gaat bazen!

Ik vond de mix van de vorige EP erg sterk. De meeste EP’s/Demos die ik te horen krijg hebben een niet al te best geluid. Zijn jullie hier ook bij betrokken geweest?
Bij de EP zijn we zeer betrokken geweest, het was heel toevallig dat een vriend van ons de EP kon
Masteren. Hij heeft ons steeds op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en onze feedback
gevraagd. We hebben het samen opgepakt en kritisch gekeken naar het geluid en welke sound bij ons past.

Wat is de inspiratie voor jullie teksten en muziek? Overduidelijk oldschool bands, maar hoe zit dat met lyrics?
De lyrics worden vaak door onze Zanger Richard Snijder geschreven, hij wacht af tot onze nummers instrumentaal gevorderd zijn. Vervolgens laat hij zich inspireren door een onderwerp, eigenlijk gaat dit vaak vanzelf, en vraagt hij aan de gitaristen of ze een idee hebben welke richting het op moet. Soms heeft hij na een dag een tekst op papier, soms duurt het een paar weken. Maar hij leeft zich echt in op dat onderwerp en komt dan met teksten die pakkend en vooral “Thrashy” zijn. Daarna wordt het met alle bandleden doorgenomen en vinden er eventueel nog aanpassingen plaats.

Als nieuwkomer in de metalscene is het lastig om je publiek warm te krijgen. Hoe pakken jullie dat aan? En merk je verschil in publiek waar je optreedt?
Ik snap niet echt wat mensen er moeilijk aan vinden om het publiek warm te krijgen, je zet gewoon dekachel wat hoger haha. Nee maar even serieus, je moet overtuigingskracht hebben om je publiek te stimuleren. Hiervoor hebben we een perfecte Vocalist, genaamd Richard Snijder. Hij gaat alle kanten op, kijkt het publiek altijd recht aan en laat de kracht achter de band zien. Hij doet zelfs mee met een aantal “Mosh Pits” de held. Nick, Tom en Arjan worden mede daardoor opgezweept om flink te headbangen en stukken mee te zingen. Bob zit met veel energie achter het drumstel en draait met drumstokken.

Arjan, je perst er constant hele vette solos uit. Complimenten!
Haha dank je, ik vind het zelf nog wel meevallen. Bedankt voor het compliment.

Ik heb een paar videotjes van jullie online zien staan en word nog weinig bewogen op het podium. Is dat nog onzekerheid? (helemaal niet nodig met zulke muziek) De enige die consequent headbangt is de bassist 😉
Bij ons is concentratie erg belangrijk. Wij proberen elk optreden 100% strakke muziek te leveren.
Deadly Alliance streeft naar perfectie en dat gaat momenteel nog niet helemaal samen met het
entertainen. We merken wel dat dit, nu we vaker optreden, al steeds beter gaat. Richard heeft nu nog de belangrijkste entertainment rol n dat gaat hem prima af.

Waar staat Deadly Alliance over 2 jaar?
Over 2 jaar willen we grote festivals pakken, vooral Wacken Open Air en andere grote festivals zoals Graspop Metal Meeting doelen wij op. En ons netwerk word natuurlijk ook steeds groter, waar wij de nodige voordelen uithalen en op ons beurt ook weer wat voor andere bands kunnen
betekenen.

Wat moet nederland echt van jullie weten?
Dat we een geheel eigen stijl hebben en dit tot in de perfectie uitwerken en niet zomaar de zoveelste
Thrash Metal Band willen zijn.

Seventh Sin – When Reality Ends

Score: 90/100
Favo Song: Bitter Taste of Victory
Website: http://www.seventhsin.nl/

artworks-000065622144-lctgrq-t200x200
Binnen de metal heb je vaak een genre wat ineens heel populair word. Tegenwoordig hebben thrash en hardcore de overhand, een paar jaar geleden was dit folk metal en nog verder terug was de female fronted metal populair. Inmiddels zijn er van de tientallen gothic/female fronted bandje die toen begonnen niet veel overgebleven, maar Seventh Sin staat nog steeds overeind. Met de EP ‘Darkest of Dreams‘ in 2007 scoorde de band al hoge ogen, wat resulteerde in optredens met de grote namen in de scene; Delain, Epica, Leaves Eyes, ReVamp en Stream of Passion. Met deze self-released full length cd gaat Seventh Sin nog een stapje verder door ook op tour te gaan met EdenBridge.

Seventh Sin is impressive. De stem van Monique is bijzonder prettig om naar te luisteren. Met een goede frontvrouw heb je eigenlijk de helft al binnen, maar als de muziek dan ook nog eens goed in elkaar zit is het plaatje natuurlijk compleet. Seventh Sin weet de balans tussen gitaar en synth riffs goed te bewaken en schrijft precies genoeg interessante melodielijnen over elkaar heen zodat het vol en episch klinkt zonder de zang in de weg te zitten. Seventh Sin zit qua stijl wat meer in de hoek van Kamelot en het oude Within Temptation

The Well bijvoorbeeld, doet behoorlijk denken aan Our Farewell van Within Temptation. Het is een vergelijkbare melodie en ook de rustige pianolijn komt behoorlijk overeen. Nou ben ik een sucker voor piano dus voor mij werkt het gelijk. Als dan halverwege de epische synths en gitaar partijen erbij komen komt het helemaal binnen. Het nummer kent een mooie opbouw en werkt echt naar de climax aan het einde toe.

Bitter Taste of Victory biedt wat meer ruimte voor de synths en laat duidelijk Nightwish invloeden horen. Dit is het enige nummer op de cd overigens waar samples in voor komen en ook het enige nummer wat echt breek met het thema van de andere nummers qua lyrics. Vanwege de tekst zou dit een hele goeie single voor de band kunnen zijn en het geeft ook mooi weer waar de band voor staat. Melodische synth lijntjes, gitaar harmonieen, een kenmerkende pounding drum in triolen en een zanglijn die de rest van de dag in je hoofd blijft zitten.

Naast symphonische metal staan er op deze plaat ook twee aantal balads, die diep weten te raken. The Well heb ik hiervoor al besproken, maar Just an Ordinary Day is ook zeker een van mijn favorieten op deze cd. De muziek is echt prachtig (piano met een synthpad eronder, nothing fancy) en de tekst van het refrein weet echt te raken.

Seventh Sin schrijf emotionele, goed doordachte symphonische metal. De nummers zijn goed opgebouwd, met genoeg spanning en climaxen op het juiste moment. De melodielijnen zijn zo sterk, dat het echt niet meer uitmaakt waar de lyrics over gaan.

De teksten, die vooral gaan over verloren liefdes en kapotte relaties, passen echter wel bij de sfeer die in de muziek neergezet wordt. De zangmelodien zijn erg sterk en teksten die op papier niet lijken te werken, werken door de manier waarop het is gezongen echt prima. Sommige teksten zijn wat te direct naar mijn taste,
‘ All I want to show – Loving men is a hell’
maar andere teksten blijven echt hangen, zoals het refrein van ‘ Just an Ordinary Day’
‘ its just an ordinary day – but everything changes – it’s just an ordinary day – from now on nothing will be the same’.

Het enige nummer waar ik mijn vraagtekens een beetje bij heb is The Choice. De tekst is wat minder, de overgangen lopen niet zo lekker en het zijn wat te veel verschillende invloeden in een nummer gepropt. Maar op een cd met 11 nummers kan 1 flaw makkelijk vergeven worden.

Ik kende de band nog niet toen ik deze cd onder ogen (en oren) kreeg maar dit is zeker een om in de gaten te gaan houden. Seventh Sin mikt op een volwassen publiek, liefhebbers van symphonische metal in het straatje van Within Temptation, Kamelot en Blind Guardian. Het is goed uitgevoerd, het totaal plaatje klopt en daarmee absoluut een aanrader voor fans van het genre.

Line Up
Monique Joosten – Zang
Roy Geelen – Gitaar, grunts
Ruben Smeet – Lead gitaar
Vincent Reuling – Synths
Bart Joosten – Bass
Wiro Geerlings – Drums

Tracklisting:
1. Hysteria
2. Alone Again
3. Wings of Despair
4. The well
5. Bitter taste of victory
6. The choice
7. Silent Tears
8. Like a blazing flame
9. My honor
10. Just an ordinary day
11. The screams

Maggie’s Bookshop – Excuses and Half Truths

Review door Richard Snijder
cover-maggies-bookshop
Tijdens mijn optreden bij de Metal Battle kreeg ik de gelegenheid om Renger Boersma te ontmoeten, de frontman van Maggie’s Bookshop. “Een fanatieke zanger die tijdens het evenement alle kanten op sprong”. Na zijn optreden vroeg hij aan mij of ik niet een EP van Deadly Alliance wou ruilen met een CD van hun band. Toen ze als winnaars uit de bus kwamen die avond kon ik daar natuurlijk helemaal geen nee op zeggen. Zonder enige twijfel, was mijn antwoord daarop dus ook een ja.
1
Voor mij werd het van het weekend dan ook maar eens tijd om die CD in de speler te drukken en er maar eens een review over te schrijven. “Ik heb soms wel eens last van uitstel gedrag” en met een cd hoes die er zo gaaf uitziet als die van Maggie’s Bookshop mag ik het eigenlijk niet laten liggen.

Het album bevat 12 nummers, dat begint met “Sonata Airywilt 11” dat zeer rustig opbouwt en eindigt met “Hollow Tree”. Normaal gesproken heb ik vaak wel een nummer dat me erg aanspreekt, maar eigenlijk ben ik van mening dat het verhaal of de nummers van goed, steeds sterker worden.
De kracht zit hem in de sterke teksten en het instrumentale correcte, alles klopt en dat met een hiphop randje.
3
Bij het afspelen, wordt al meteen duidelijk dat het een verhaal probeert te vertellen over Maggie die een boekenwinkel runt in haar eentje en eigenlijk weer verlangt naar de dagen dat ze aan het schrijven was. Maar al kennende de dagen gaan snel voorbij en voor je het weet ben je oud… ja ouderdom het is wat haha.

De nummers zelf hebben flinke indruk op me gemaakt, vanaf het begin word duidelijk dat dit niet zomaar een band is. Voor mij dus ook heel lastig om het te plaatsen in welke categorie Metal het thuishoort. Bij deze is de missie van deze jongens geslaagd en hebben ze me weten te overtuigen met dit album en ben ik zeker benieuwd wat de toekomst gaat brengen van deze band.
2
Keiharde teksten, heerlijke riffs, strak drumwerk, eigenlijk is er voor mij weinig negatiefs over deze band te melden. Nou ja ik had graag een boekje gezien zodat ik kon mee zingen met de muziek. Nou is mijn rap gehalte niet zo sterk als die van Renger, maar ik heb zo de neiging om het te proberen.

Cijfer: 8.5 / 10

Door: Richard Snijder

Line Up:
Roy (drums)
Joris (bass)
Jip (guitar)
Remco (guitar)
Renger (vocals)

Tracklisting:
01 – Sonata Airywilt 11
02 – Excuses and Half truths
03 – Where are they now
04 – The fear and the beast inside
05 – My last noble act
06 – When the river calls my name
07- Beautiful sadness
08 – Change my name
09 – That cursed diary of mine
10 – Sell me your truth
11 – These words are all sacred
12 – Hollow Tree

Interview Dynamic Solution – 07 februari 2014

Afgelopen jaar heeft het Rotterdamse Dynamic Solution mij verrast met de EP Katyusha. Zes nummer gezellige thrash met een russisch tintje, gehuld in een strakke uitvoering met een mooie mix en layout. Omdat ik het leuk vind ook ‘onbekend talent’ in de schijnwerpers te zetten ga ik vanaf dit jaar ook interviews doen met bands en Dynamic Solution mogen daarbij aftrappen.

Hoe gaat het met de EP? Word ‘ie goed ontvangen?
Robert
De E.P loopt lekker en word goed ontvangen. We hebben hem in juni/juli opgenomen, maar tussen het afmixen en de releaseparty hebben we ook flink gepromoot en tussendoor nog een clip opgenomen, dus de mensen hadden zowiezo al wat om naar uit te kijken. En dan de optredens niet te vergeten
Matthijs
Ondertussen hebben we al van verschillende mensen reviews en reacties gekregen en deze waren over het algemeen zeer positief en sommigen hadden nog wat opbouwende feedback. We zijn erg blij verrast met deze reacties en het motiveert ons alleen maar om nog meer te gaan schrijven.
Qua verkoop gaat het aardig. We hebben er een hele hoop binnen gekregen, dus we zijn nog lang niet uitverkocht

Met andere woorden; wie hem nog niet heeft, kopen die hap!

Vanwaar eigenlijk die Russische Inspiratie voor Katyusha?
Matthijs
Een hele tijd geleden zaten we een documentaire te kijken over de tweede wereldoorlog, waar ook dit onderwerp behandeld werd. Op dat moment dachten we dat het wel een tof onderwerp zou zijn voor een nummer. Toen de nummers voor de EP een beetje bij elkaar kwamen bleek dat het thema ‘Katyusha’ eigenlijk wel op ieder nummer van toepassing was en besloten we om ook de EP zo te noemen.

Wie schrijven er binnen Dynamic Solution de nummers?
Robert
Muzikaal gezien begint het meestal bij Matthijs,Als hij een idee heeft voor een nieuw nummer maakt hij er een GP van en stuurt ie het naar ons door en vervolgens kijken we wat we zelf eraan kunnen toevoegen dan maakt viijay bijvoorbeeld een drumtrack wat hij erbij zou willen enz..Zowiezo staat iedereen altijd open voor nieuwe ideen van elkaar,en dat is heel belangrijk vooral in een band

Waar komt inspiratie voor de lyrics vandaan?
Nils
Ervaringen, actualiteiten en hier en daar een boek dat gelezen wordt. De teksten komen over het algemeen gewoon spontaan in mij op en dan moet ik maar hopen dat ik iets in de buurt heb waar ik het op kan schrijven. Als ik de tekst eenmaal heb opgeschreven moet er meestal nog veel aan gesleuteld worden omdat het anders niet past op de muziek.

Wat was jullie leukste optreden en waarom?
Hier is de band nogal verdeeld over. Duidelijk is dat Baroeg Open Air super vet was, net als de cd-release party.

Robert
BOA!!!, dat was gewoon awesome lekker druk, er hing een goeie sfeer en de set beukte lekker weg!
Ik was aan het begin echt f*king nerveus ik bedoel: je krijgt te horen dat je op baroeg open air speelt je leeft n aar dat moment toe en ineens is het zover, dan moet je knallen! .Na het eerste nummer zat ik lekker in mijn element en had ik nergens last meer van.ik wou gewoon meer.Je weet dat je een goede gig heb gehad als het te snel is gegaan.
Cas
Leukste optreden tot nu was toch zeker de release party op V11 in Rotterdam, zoveel mensen die puur voor ons kwamen. Dit gaf echt een heel voldaan gevoel! Alhoewel BOA een goede 2e plaats heeft 🙂
Nils
De release party van de EP. Het was ten eerste op een boot! We hebben de boot dus letterlijk laten ‘ROCKEN’. De hele boot was volgeladen met familie, vrienden en fans die helemaal uit hun dak gingen
Matthijs
Dat is een moeilijke keuze tussen Baroeg Open Air 2013 en onze EP release party in Tinto. Baroeg Open Air was natuurlijk een hele toffe ervaring met een gigantisch podium voor een hele hoop mensen. En alleen al de hele dag backstage over zo’n festival kunnen lopen met alle artiesten e.d. was al heel erg gaaf. Maar om voor een propvolle boot je eigen opgenomen CD te kunnen promoten was natuurlijk ook geweldig, dat zullen we met z’n allen denk ik ook niet snel vergeten

Nils, wat zijn jou belangrijkste inspiratiebronnen voor jou stijl van grunten?
Ik luister graag naar Doom bands als Novembers Doom, Draconian, Ghost Brigade en Swallow The Sun, mijn lage grunts baseer ik vooral op die bands want die diepe grunts vind ik erg mooi. Voor de meer schreeuwachtige grunts/screams baseer ik mijn sound op metalcore bands zoals Parkway Drive, Bury Tomorrow en Ready, Set, Fall!. De echt hoge screams die duidelijk te horen zijn in het nummer Gunshot gooi ik er maar gewoon uit, ik heb geen idee waar die vandaan komen.

Al met al is het bij screamen en grunten van belang dat je je eigen sound opzoekt.
Kijk waar je limieten liggen. Als je de grens overschrijd van wat je kunt kan dat je stem kosten, waar je heel je leven last van kan blijven houden. Dat is wat ik ook heb gedaan toen ik begon met schreeuwen, luister naar bands die je vet vindt maar schreeuw ze niet klakkeloos na want hun bereik en stemgeluid kan heel ergens anders liggen dan dat van jezelf.

Vijaay, je geeft aan op jullie website dat jullie niet commercieel willen zijn. Jullie hebben wel een hele toegankelijke sound; is dat de sound die jullie willen neerzetten of zouden jullie nog wat extremer willen zijn?
Ik denk dat we meer neigen naar ritme en groove en ik verwacht niet dat het veel extremer wordt

Robert, jij bent de grote onbekende aangezien er niets op de website staat. Vertel eens wat over jezelf
Ik ben Robert, ik speel bas en ik heb een baard….sorry man ik ben niet goed met dit soort vragen, ik ga mijn best doen:

Ik heb de gasten van DS 2 jaar geleden leren kennen bij een gig in rotterdam,Little cave organiseerde een metal night.Ann my dice speelde ook die avond(waarvan Nils zanger/gitarist is.)
Zelf speel ik ook in een andere band: Chaosity en chaos sloot die avond af.Geslaagde gig iedereen steunde elkaar mosh pits bier enzo lekker gezellig,uiteindelijk hebben we contacten met elkaar uitgewisseld en hebben Chaosity en Dynamic Solution nog samen in een aantal zaaltjes gespeeld.Daarna zijn we ieder onze eigen weg gegaan totdat ik een halfjaar later door cas gebeld werd om te komen bassen.

Waar zien julie jezelf over 5 jaar met Dynamic Solution?
Cas
over 5 jaar is Dynamic toch wel een band die met menig grotere bands opgetreden heeft en dat we zeker een of 2 albums opgenomen hebben!

Wat moeten mensen echt van jullie weten?
Robert
Wanneer we moeten spelen. Dan zitten de venues lekker vol
Cas
Wij maken deze muziek omdat we het tof vinden, we voelen ons er lekker bij en het is een heerlijke uitlaatklep. We zijn wie we zijn en we doen zeker niet aan stereotypen. Dat is denk ik ook een beetje onze kracht omdat niet veel mensen verwachten dat er zo’n heavy sound uit ons groepje kan komen haha.
Nils
Ik heb vandaag een goddelijke boterham gegeten met Scrambled Egg en Mayonaise!

Dank je wel Dynamic Solution! Ben benieuwd naar jullie volgende cd en ik kom jullie zeker een keertje live checken!

Tribalfest

01 feb – De Kelder, Amersfoort

Tribal Spirits is een Gelderlandse thrash band die hoge ogen gooide met hun release Overthrown Reality uit 2009. Inmiddels een paar line-up wijzigingen verder komt de band begin dit jaar met een EP release ‘Hordearii’ en om dat te vieren organiseren ze TribalFest. Een leuk feestje met 5 bands in het altijd gezellige Amersfoort. Ik was nog nooit in de Kelder geweest, maar het is een goede zaal met een verrassend goed geluid. Waarom de zaal glazen gebruikt en geen plastic is me niet duidelijk; glas breekt in een miljoen stukjes uit elkaar op een betonnen vloer en das niet handig als er veel moshpit muziek op het podium staat maar afgezien daarvan, toplocatie!

De band die het eerste het podium betreed is Depicable Heroes. De zaal staat vanaf het begin af al aardig vol en de band weet het publiek goed mee te krijgen. Een van hun loyale fans die vanaf het begin af al alle nummers mee grunt springt halverwege het optreden voor een aantal nummers op het podium zodat we van een dubbel grunt en extra lange uithalen kunnen genieten. Despicable Heroes is dan ook niet de minste band; in 2013 getekend door Unite records en een full length release ‘ShipWrecked’ zegt natuurlijk wel wat over de status van de band. De muziek, hardcore met een beetje djent invloeden, hangt van bassdrops en heavy breakdowns aan elkaar, het publiek vind het awesome en gaat helemaal los. Naast dat de band gewoon een hele vette show neerzet komen ze ook heel aardig over en halen het publiek over om de scene te supporten door een t-shirt of cd te kopen; speciaal voor TribalFest zijn deze afgeprijsd.

Van de hardcore gaan we over naar de melodic deathmetal met Curse of The Forgotten. Het eerste nummer is nog een beetje aftasten voor de band maar vanaf het tweede nummer zijn ze goed op elkaar ingespeeld en gaat de kwaliteit van de nummers omhoog. Curse of the Forgotten heeft een beetje de Gothenburg sound ala In Flames, met donkere grunts van bassist Marijn. Ook hier weer een band die zijn sporen verdiend heeft; na de finale van de metalbattle in 2011 gehaald te hebben zijn ze getekend door Italiaans label Wormholedeath Records en ook zij hebben inmiddels een full length gereleased ‘Building the Palace’. Ook optredens met Mayan en God Dethroned staan inmiddels op hun lijstje. Impressive! Persoonlijk vind ik dat sommige riffjes wat makkelijk zijn, chordprogressies die erg voorspelbaar zijn bijvoorbeeld. De gitaarharmonieën zijn wel weer erg fijn en op de snellere riffjes weet de band het publiek weer voor zich te winnen.

Vanaf een duidelijk gedefinieerd genre naar … tja, wat speelt deze band eigenlijk? Black, death, doom? Progressive? Een ding is zeker; het is afwisselend en gevarieerd en het niveau van de band is erg hoog. Als GNADAB het podium betreed weet ik eerlijk gezegd niet wat ik kan verwachten. De leden van Gnadab zien eruit alsof ze zo uit een Indie RockBand komen lopen, met hipster kapsels en hipster gitaren. Als er dan ineens blastbeats voorbij komen weet ik niet meer wat ik kan verwachten. GNADAB heeft vast een hele lange setlist aan nummers gespeeld; in mijn oren klonk het echter als één lange show, vol met improvisaties. Clean breakjes, djent invloeden, heavy breakdowns, alle verschillende genres binnen de metal komen aan bod. Het is een beetje pretentieuze luister muziek en hoewel niet alle overgangen even lekker lopen; vet is het zeker! Het publiek word constant op het verkeerde been gezet maar ondanks dat blijft de inmiddels 100 man aanwezig publiek toch staan en supporten en heeft respect voor wat de mannen van GNADAB op het podium doen. De vooral instrumentale metal zou misschien wat beter werken als sommige riffjes wat vaker terug komen of wat langer duren, maar then again: progressiever dan dit krijg je het weinig!

Purest of Pain, alweer zo’n naam waar je eigenlijk al niet meer omheen kan in Nederland. En dat is niet alleen vanwege Merel Bechtold, die met Mayan op het podium mag staan. De muziek van Purest of Pain zit goed in elkaar, is strak en vet en ‘het werkt gewoon’. Helaas voor de band is de mix in de zaal niet erg best; alleen de hoge gitaar solo’s komen goed binnen, de rest van het gitaar geluid verdwijnt in de mix. Purest of Pain heeft er duidelijk veel zin in en de energie op het podium is aanstekelijk. Als de gitaristen en de bassist op het podium staan te headbangen kun je haast niet anders dan zelf meedoen. Het risico van een gitaristE is natuurlijk dat mensen alleen nog maar op haar gefocust zijn en haar ‘automatisch goed vinden omdat ze vrouw is’, maar Merel kan absoluut haar mannetje staan op het podium. De andere gitarist doet goed z’n best om ook in de spotlight te staan en daarmee word het beeld op het podium niet helemaal gedomineerd door het vrouwelijk schoon.

Tot slot de band waar iedereen voor gekomen is; Tribal Spirits. Inmiddels staat de Kelder helemaal en is het duidelijk dat dit de favoriet van de avond is. De band is overduidelijk blij om weer op het podium te staan en zijn supertrots op hun nieuwe EP. Tribal Spirits kan maar één ding en dat is ‘Hard en Snel’. Dat doen ze dan ook; Pantera-inspired solo’s, thrashy riffs en keiharde grunts. Het publiek schreeuwt alles mee en gaat los alsof ze naar MachineHead staan te kijken. Het ‘oi oi’ word door iedereen meegeschreeuwd en iedereen staat te headbangen. De oudere nummers zoals Blood Red en Hell is to Die For hebben een flinke upgrade gehad; niet alleen gaan ze nu 10x sneller dan ik gewend ben, de diepe rauwe grunts van zanger Martijn voegen nog net even die extra laag toe en maken het nog vetter. Ex-zanger Niels staat in het publiek en is duidelijk blij zijn oude band weer te zien spelen. Als hij dan ook nog even op het podium komt om mee te schreeuwen is het feestje helemaal compleet. Als we dan aankomen bij het spelen van de nieuwe EP van de band is de zaal helemaal happy en ook deze nummers gaat alles nog net even een tandje harder en sneller. De titelsong Hordearii stond al een tijdje online dus die kan iedereen inmiddels meegrunten, Karma en Retaliate zijn voor het publiek hier nog nieuw maar dat weerhoud het publiek er niet van een wall-of-death te beginnen. Hoewel Tribal Spirtis een uur en een kwartier speelt (en daarna nog een toegift geeft) is hun optreden toch alweer voorbij voor je er erg in hebt).

Het was een groot feest in de Kelder. Het amersfoortse metalpubliek is ontzettend chill en relaxt; er hing een hele fijne sfeer waarbij iedereen alle bands kwam supporten en respect had voor de muziek van de andere bands. Er werd geheadbangt, er werd gepit, er was zelfs een wall-of-death! Applaus voor jezelf gasten en ik kom graag nog een keer terug!

Nicky en Peet’s thrash Bday Bash

Cafe Genesis Gorichem – 29 januari 2014

In Gorinchem is de metalscene van Nederland meer dan levend. Peter en Birgitte Staal van Staal Metal Management zijn metalliefhebbers van het eerste uur en hebben naast Staal Metal Management besloten nog meer voor de Gorinchemse (en Nederlandse) metalscene te doen, door Metalfront Gorinchem op te richten. Deze vereniging voor Gorinchemse metalheads (en verder) telt inmiddels 75 betalende leden, organiseert met groot succes Bruut MetaalFeest en gaat dit jaar de planning van het metalpodium van het Gorinchemse Waterpoortfestival.

Woensdag 29 januari was de verjaardag van Peter en hoe vier je dat beter dan met een knallende show! Heel de Gorinchemse metalscene was uitgenodigd in cafe Genesis om biertjes te drinken, te headbangen en mee te schreeuwen met bands The Devils 3rd en Villainy. Omdat ik uit Hilversum kom heb ik helaas alleen het optreden van The Devils 3rd mee kunnen krijgen, maar wat een feest maken deze gasten er van!

roadgrill23
Achterin de kroeg was ruimte vrijgemaakt voor een drumstel, een PA en twee versterkers en hier kreeg The Devils 3rd de ruimte om ons omver te blazen. Met frontman Frans is dat absoluut geen probleem; deze man, gehuld in een sexy 80’s legging met bijpassende jas (die natuurlijk snel uitgaat, net als zijn kapotte t-shirt overigens) weet hoe hij moet entertainen. Dat zijn zangpartijen niet overal even zuiver zijn word hem vergeven; pitten, headbangen, schreeuwen, het publiek mee laten schreeuwen en als toppunt in de licht-rack te hangen is natuurlijk helemaal rock ‘n roll. Dat gitarist Bart er een aantal knappe solo’s uitperst en bassist Kristoff duidelijk zijn inspiratie uit Iron Maiden en the likes haalt draagt natuurlijk alleen maar bij aan het succes van deze band. Als de band dan ook nog afsluit met een nummertje van Slayer is deze Thrash Bday Bash helemaal compleet!

Succes met Metalfront Gorinchem jongens en we spreken elkaar snel!

Metalbattle voorronde Overijssel 2014

Geschreven door Tom Landkroon en Richard Snijder

Afgelopen Vrijdag was het zover de Metal Battle van Overijssel. Tijdens deze voorrondes was het de beurt aan: Distillator, Deadly Alliance, Abrupt Demise en Maggie’s Bookshop om te strijden voor de 1ste plek. Mocht je deze binnen halen, dan mag je door naar de halve finales. Al gauw werd duidelijk dat het geen makkelijke strijd was, met diverse genres door elkaar werd er afgetrapt door Distillator. Een band die binnen Nederland maar zelfs in Finland al erg actief is sinds 2013. Ze gaven een spetterende show weg met een eigen intro, een supergave eigen gemaakt doek (waar de 3 koppige band opstond) en een kledingstijl die “Thrash Metal” is. Met leren broeken tot aan witte sneakers laten ze zien dat ze niet zomaar een Thrash Metal band zijn, maar een die laat blijken dat ze invloeden hebben van “Slayer” en “Kreator”. Tevens zijn ze bezig met een nieuw album, wat veel goeds zou kunnen beloven tijdens deze wedstrijd. Sterke nummers die recht toe, recht aan zijn!

1526777_10152084060784039_729012547_n
De 2de band was mijn eigen band genaamd Deadly Alliance. Met een beetje een stroef begin, kregen we na een aantal nummers van ons het publiek aardig mee. Met een aantal nieuwe nummers zoals “Thrash Metal Maniac” en “Instant Kill” werden de welbekende Mosh Pits aangevoerd. We gaven snelle solo’s weg, keiharde drums en een brullende stem met de hoop dat dit genoeg was om te winnen. Tevens was dit voor ons de eerste keer dat we meededen aan een competitie, dus de nodig zenuwen hadden we ook mee.

1606349_10152084060254039_1661816462_o
Abrupt Demise was daarna aan slag, deze band is al een aantal jaren bezig en is daarmee geen onbekende in de scene. Ze gaven meteen vol gas en wat mij betreft vond ik dit ook eigenlijk een grote winnaar als je keek naar het publiek hadden ze namelijk een grote winst. Snel gitaar werk, keihard gebrul, oftewel geen genade zo voelde het aan. Met veel sterke nummers die de zaal door galmden was er voor mij niks aan te merken op deze band.
maggiesbookshop_bandphoto

Tot slot hadden we Maggie’s Bookshop. Een band waarover ik heel moeilijk een oordeel kan vellen. Ze waren donders goed, maar is het nu Metal, of valt het weer onder Hip Hop? Ze verwarden me echt tijdens hun optreden, maar op een goede manier. Want alles was knetters strak en met de sterke lyrics van de frontman kregen ze de zaal na een paar nummers goed mee. Je zou het kunnen vergelijken met Rage Against The Machines…maar ook weer niet. Ik vond dit echt de verrassing van de avond. En daarmee kwamen we tot het eind van de Gig en tevens de uitslag….

Abrupt Demise, werd gedeelde 3de met de band Deadly Alliance.

Een goede 2de werd Distillator, maar de grote winnaar van de avond was:

Maggie’s Bookshop! Namens mij van harte gefeliciteerd met jullie overwinning. Ze mogen door naar de halve finale’s in Groningen. Mochten jullie nieuwsgierig zijn, via http://www.metalbattle.nl kun je alles in de gaten houden.

Door: Richard Snijder

Band of the Month – Januari – Deadly Alliance

poster-deadly-alliance

Zoals jullie wellicht in de radio uitzending van Radio Mortale hebben gehoord is Deadly Alliance deze maand band van de Maand geworden.
Dat betekend je plaatje in de sidebar, muziek op de site en elke week extra aandacht op de facebookpage.

Wie zijn Deadly Alliance?
Thrash Metal is niet dood en dat willen wij graag bewijzen. Met nummers zoals “At The Gates”, “Racer” & “Warzone” hebben we al een basis neergezet. Maar met aankomende nummers onder leiding van Arjan Snijder (oprichter Deadly Alliance) laat Deadly Alliance zien dat het nog sneller en strakker kan. Met aanwinsten zoals Tom Landkroon (Rhythm Guitar), Nick Boerrigter (Bass Guitar), Bob Van Doorn (Drums) en zijn grote broer (Richard Snijder) staat er een team die maar 1 ding wil en dat is “Rocken”!

Muziek
Muziek van hun eerste EP vind je in de sidebar – elke week komt hier een ander nummer in te staan. Zelf hebben? De EP kost maar 5 euries!

Live
Deadly Alliance deed ook mee aan de voorondes van de metal battle in Overijssel. Mocht je het gemist hebben; hieronder het thrashende bewijs!

Deadly Alliance was dus ook op de radio afgelopen week; voor wie het terug wil luisteren:
http://salto.nl/streamplayer/stadsfm_ondemand.asp?y=14&m=01&d=31&t=2000&s=0

By metalfromnl Posted in Nieuws

Leviathanfest @ Cult-Art Shop Nijverdal

25 januari 2014

Ergens diep verscholen op een bedrijventerein in Overijssel, ligt een van de mooiste metallocaties van Nederland. Tattooshop eigenaar Gert-Jan (al 15 jaar in het vak) had in zijn nieuwe shop veel ruimte over en besloot om een eigen podium te creeeren. Een prachtig podium, vette locatie, goede aparatuur en natuurlijk de sfeer van het spelen in een tattooshop (waar tijdens events ook live-getattoeerd word); dat is toch de droom van iedere metalartiest? Ik was in ieder geval erg onder de indruk.

Leviathan Agency, een talent agency waar inmiddels meerdere Nederlandse bandjes zich bij hebben aangesloten, organiseerde deze avond; wat een vette line-up. The Scalding, Pariah, Haah, State of Negation, The Scarlet Claw en natuurlijk headliner In Arkadia (FR) stonden klaar om ons te trakteren op een goeie dosis headbang muziek. Helaas voor de bands zat het weer niet echt mee (code oranje in het noorden van nederland) en lag de locatie misschien net uit de route, waardoor het niet heel druk was. De mensen die er wel waren hebben zich prima vermaakt en een wall-of-death met drie mensen is natuurlijk hilarisch. Het weerhield de jongens er niet van om vol op te gaan in de muziek en dat is als band natuurlijk een mooi compliment.

IMG_20140125_190851
Pariah was de eerste band van de avond en de band gaat ondanks het weinige publiek helemaal los op het podium. Ze hebben er zelf ontzettend veel lol in en dat merk je in alles. Zanger Ruben geeft later ook aan ‘Je doet het voor de muziek, spelen is gewoon leuk!’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Pariah zet een goede set neer met vooral veel snelle beukende riffs. De songs zijn strak, heavy en zwaar en denderen in een moeite door, zodat het optreden alweer voorbij is voor je weet.
IMG_20140125_200717
Tijd voor Haah die aankondigt dat ze met een flinke portie vunzigheid komen. Haah staat garant voor snelle blackmetal, afgewisseld met wat meer atmospherische breaks. Haah laat ons het hele breke spectrum van de black metal horen en wisselt clean zang en gitaar af met diepe grunts en keiharde blastbeats. Op sommige punten word het bijna doomy en verwacht ik synth samples voorbij te horen komen, terwijl er twee tellen later weer een technische riff voorbij komt. Halverwege neemt de bassist ook de rol van de vocalen op zich; de switch naar clean (en hoog?) zang is onverwachts maar het klinkt lekker. Vunzig werd het niet, in ieder geval niet qua muziek.
IMG_20140125_204401

IMG_20140125_204415
State of Negation heeft net een nieuwe EP uit en gelukkig voor mij (want ik vond hem erg leuk) spelen ze vooral nummers van de nieuwe plaat. Ook deze band zet ondanks dat het publiek nog steeds niet echt los wil komen een hele goeie show neer op het podium, waarbij ik even mijn respect wil uiten voor het feid dat bassist Mike uberhaupt nog kan spelen als zijn bas op de grond hangt en hij de hele set alleen maar aan het headbangen is. Aangezien ik de nummers van de EP vrij goed ken kan ik het ook vergelijken met het live optreden en live is het nog net ff harder, sneller en energieker dan op cd. Tijdens corruption krijgt de band het publiek gelukkig zo ver dat ze ook mee schreeuwen en tijdens Thou Shalt Bleed ontstaat er zelfs een moshpit/wall-of-death. Omdat deze jongens zo uit hun dak gaan krijgen ze van de band ook een EP’tje.
IMG_20140125_214851

IMG_20140125_214846
Tot slot voor mij The Scalding. Tijdens de soundcheck blijkt al dat drummer Erik Beckers echt een beest is; met zijn ogen dicht ramt hij er een serie blastbeats waar menig drummer zijn hoofd over zou breken. Als de band dan eindelijk begint, is het ook vooral de drum die we horen en moet de gitaar nog even zijn best doen om er overheen te komen. Ook deze band maakt het vooral voor zichzelf gezellig. Geen moshpit in de zaal? Dan maar pitten op het podium is de filosofie van zanger Boris. In het eerste nummer was al vastgesteld dat de drummer een beest is, maar in het tweede nummer word het wereldrecord blastbeast gebroken. Tering wat snel. Het blijft allemaal overigens super strak, foutjes in de gitaarsolo daargelaten. Een windmillende bassist maakt dat weer helemaal goed en met SinEater brengt de band ook de Limburgse gezelligheid op het podium.

Helaas voor de band en de overige bands (sorry Scarlet Claw) moet ik met het OV terug naar huis (40 min lopen naar het station) en kan ik niet langer blijven. Volgende keer een pendelbusje regelen voor MetalFromNL denk ik zo, dan kunnen we met een grote groep deze locatie gaan supporten!

Tribal Spirits – Hordearii

Release date: 01 feb 2014
tribal spirtis hordearii

Score: 80/100
Favo song: Horderarii
Website: http://www.tribalspirits.nl/band/

Gelderland is, als we Heidvolk mogen geloven, de provincie waar de meeste Nederlandse mythen en sagen vandaan komen. Met een titel als Hordearii doet de Harderwijkse herrieschop-formatie Tribal Spirits een gooi om tussen die mythen te belanden. Het heeft een tijdje geduurt voor de band weer op poten stond na het vertrek van zanger Alwin, maar Tribal Spirits is nog steeds alive and kicking en dat bewijzen ze aan de rest met een nieuwe EP.

Horderarii maakt nieuwsgierig naar meer. Niet alleen vanwege de ietwat vreemde en wellicht vergezochte naam (blijkbaar betekend het gladiatoren, als verwijzing naar het gerst wat de gladiatoren aten, vraag me niet waarom). Een nieuwe zanger (of eigenlijk stiekem oude zanger; Martijn was oorspronkelijk gitarist) en een nieuwe gitarist (Hylke) brengt met zich mee dat de sound ook veranderd. Daarnaast is een EP met maar drie tracks natuurlijk ERG kort en ik hoop dat de band dit schijfje gebruikt als opwarmertje voor mensen om naar hun live optredens te komen; ik hoop dan ook de ontbrekende 6 nummers van deze (uiteindelijk vast full length) plaat te horen op het release feestje 1 febuari.

Ik ken de band sinds hun full lenght Overtrown Reality (2009) en was toen eigenlijk al heel enthousiast over het niveau en de songwriting skills van de heren en was dan ook blij te horen dat de band met nieuw werk bezig is. Dat cdtje staat nog steeds in mijn kast en gaat zo af en toe aan dus tijd voor een nieuw plaatje.

Qua songwriting skills is Tribal Spirits in ieder geval nog steeds ijzersterk. Het zijn drie korte liedjes maar then again; het is thrash, geen gelul gewoon spelen en als het klopt, waarom zou je er dan onnodig veel inplakken? Met die overbodige riffs kun je beter een nieuwe song maken. Niet nodeloos veel riffjes dus maar juist wel riffs die goed uitgewerkt zijn en op sommige punten heel groovy, op andere punten bijna technical deathmetal zijn.

Qua sound is Tribal Spirits er ook op vooruit gegaan. Daan is echt een beest achter de drums, maar ook Wesley doet hard zijn best ons te impressen met riffs die haast niet te spelen zijn op bas. De switch van Martijn van gitaar naar zang was een verstandige keuze; niet omdat zijn gitaarspel slecht was maar wel omdat zijn grunts veel aggressiever en zwaarder klinken dan die van Alwin. Het brengt de nummers net ff een stapje verder.

De sound van Horderarii is dan ook, mede door Martijn, veel heavier dan op Overthrown Reality. Hoewel het nog steeds overduidelijk thrash is sluipt er hier en daar ook wat deathmetal naar binnen (ach, waar liggen die grenzen anyways). Het gas word wat teruggenomen op Retaliate maar dat duurt niet lang: spelen en beuken is de boodschap en dat doen we dan ook van harte. Hordearii is wat mij betreft de winnaar van het EPtje, maar het had net zo goed Karma kunnen zijn. Kom maar op met die moshpit!

Line-Up:
Martijn Grooten – Vocals
Jory Hogeveen – Lead Guitar
Hylke de Jong – Rhythm Guitar
Wesley de Peuter – Bass
Daan Klemann – Drums

Tracklisting:
01. Hordearii
02. Karma
03. Retaliate

Last Fear – Incidents

cover
release date: 23 – 12 – 2013

Score 80/100
Favo song Make up and Cut Up
Website

Last Fear is op een missie om het ietwat kneuterige Purmerend eens goed wakker te schoppen. De band is al een tijdje bezig (1999) en zoals dat bij bands altijd gaat; een hoop bezettingswisselingen achter de rug. Inmiddels heeft de band in Lisa Leerkamp de laatste aanvulling gevonden en is de band weer helemaal terug met een nieuwe plaat. In een mooi ontworpen deluxe digipack (met alle teksten, jeej!) komt Incidents naar je toe dit voorjaar (voor maar 10 euries!).

Last Fear speelt oldschool deathmetal in de stijl van Obituary en Cannibal Corpse met de nadruk op scheurende gitaren en de diepe grunts van Lisa. Ik ben altijd voor meer vrouwen in de metal en zeker als ze dan ook nog eens perfect weten te presteren. In alles doet Last Fear eer aan de oldschool metal; geen overgeproduceerde shit maar juist die typische oldschool sound, veel verschillende riffs en licks en af en toe een solo.

Laten we eerst de teksten van Last Fear maar eens bespreken, omdat ik het erg tof vind dat ik de lyrics voor mijn neus krijg. De meeste bands hebben geen ruimte in hun EP/CD om de teksten te drukken en ook op websites verschijnen lyrics nauwelijks. Ik vind het altijd tof als een band naast goede muziek ook een duidelijke visie heeft op de wereld. Met nummers als Boiling Point en Social Suffocation  laat Last Fear zien duidelijk een heldere mening te hebben, die ze op een Cannibal Corpse achtige manier verwoorden: ‘Done with steaming they took a dive. Realized to late the water was boiling. Both men were cooked alive. Seared flesh, withered skin, faces bloated.’ . Nog niet overtuigd? Nog een stukje uit ‘Feed Me‘ dan: ‘Dangerously overfeeding on delicious, tasty, fast and fatty foods. So she kept on growing and growing …. en dan uiteindelijk ‘and as she was wheeled to the morgue, the trolley just collapsed under the weight of her fat corpse. Fat! Corpse!’. Ik vind het leuk.

Goed, all kidding aside, hoe klinkt de muziek? Weinig op aan te merken eigenlijk. Incidents is eigenlijk precies wat je zou verwachten van een oldschool death album. De nummers beuken in een lekker tempo achter elkaar door met af en toe een kleine adempauze tussendoor. Freshly Mutilated is daar bijvoorbeeld een goed voorbeeld van. Met zeven minuten is dit het langste nummer van de plaat en dat bied ruimte voor afwisseling. Meerstemmige grunts en korte solo licks worden afgewisseld met beukende stukken over Eugene de zombie. Ignorant Surgery is wat meer rechtoe-rechtaan dan zijn voorganger, Feed Me heeft wat meer groove terwijl Last Intended Victim in de introriff wat meer naar technische death neigt.

Ik vind het lastig om een favoriete song te kiezen, omdat de nummers eigenlijk allemaal wel lekker zijn. Make Up & Cut Up is een goede contestant vooral omdat ik erg fan ben van de grunts in dit nummer 🙂 Cannibal Corpse influence much? Such awesome.

Last Fear zet, binnen het genre, een lekker plaat neer. Er zijn best veel bands in dit genre en dat maakt het denk ik lastig om je echt te onderscheiden, maar Last Fear heeft met vocaliste Lisa een sterke troef in hand. Tel daar twee goede gitaristen en een beest van een drummer bij op en je hebt een niet-te-missen hit. Benieuwd of ze ook on stage kunnen deliveren!

Tracklisting
01, Experimental Supremacy
02. Passing The Boiling Point
03. Make Up & Cut Up
04. Social Suffocation
05. Freshly Mutilated
06. Ignorant Surgery
07. Feed Me
08. Last Intended Victim
09. 26

Line Up
Youri Fambach – Bass, vocals
Leon Noë – Guitar, vocals
Erik Buitendijk – Guitar
Bas Bloos – Drums
Lisa Leerkamp – Vocals

Agenda – week 4 2014

Tering, wat is er weer veel te doen dit weekend.

Ik ga zelf naar Metal Battle Soest en Leviathanfest voor reviews. Wil jij ook live-reviewen voor MetalFromNL? Mail naar info@metalfrom.nl !
Agenda week 4

By metalfromnl Posted in Nieuws

Grown Cold – Far away from the shore

far away from the shore - cover
Release date – januari 2014

Score: 80/100
Favo song: Who sows the wind reaps the storm
Website: http://growncold.nl/

Grown Cold is een metalcore bandje uit Deventer met een behoorlijk goed gevuld CV. Tours door Duitsland, Polen en Nederland, festivals en in het voorprogramma voor grote namen in de scene als Pro-Pain en de Heideroosjes. Na hun eerste EP in 2012 is Grown Cold terug met een nieuwe cd, helemaal in het teken van de zee. Laat die storm maar komen!

Far away from the shore kenmerkt zich door melodische riffjes, emotionele lyrics en keiharde zware breakdowns. Hoewel er op sommige momenten wat pit in komt, is het album in zijn geheel vooral mellow en laid-back. De refreinen zijn catchy en de grunts duidelijk verstaanbaar wat het makkelijk maakt de lyrics te volgen (die een behoorlijke emotionele lading hebben). De teksten zijn direct en de metafoor van de zee is natuurlijk wel vaker gebruikt (denk Acda en de Munnink). Grown Cold gebruikt de metaforen echter precies goed, zodat het geheel niet kazig word maar juist goede teksten oplevert.

Consort is de openingstrack van de cd en gelijk ook de zwaarste track. Het korte nummer (nog geen twee minuten) loopt over in Bridges set Aflame, dat iets minder zwaar is maar zeker niet aan energie onderdoet. Van de bruggen naar het anker met Anchorage, dat nog net even een stapje verder gaat. De energie van het album zit vooral in het eerste deel. Far away from the shore wordt halverwege in tweeën gehakt door het prachtige Downpour, een instrumentale break met clean gitaartjes en regen uit de titel in de achtergrond. Dead men tell no tales breekt een beetje met de laid-back flow waar we in zijn beland door na de break halverwege het nummer los te breken. At Waters Edge heeft de lekkerste riffs van het album, maar keert weer een beetje terug naar het langzamere tempo. Who sows the Wind is de absolute topper van de plaat; fijne lyrics, fijne riffs, het geheel werkt en brengt de hele cd (ook qua tekst) samen tot een sluitend einde.

Far Away From the Shore is een goed verhaal, verteld door lekkere liedjes en muzikanten die weten waar ze naar toe willen. Achter de strakke riffjes en breakdowns zit een hoop ingehouden energie, waarvan je eigenlijk op cd al hoort dat het op het podium helemaal losbreekt. Het is allemaal niet heel vernieuwend of verassend maar dat past ook eigenlijk niet binnen het genre. Binnen de metalcore hebben de mannen van Grown Cold gewoon een goede plaat afgeleverd, waar we als mede nederlandse metalhead trots op mogen zijn.

Tracklisting
1. Consort
2. Bridges set aflame
3. Anchorage
4. Downpour
5. Dead men tell no tales
6. At waters edge
7. Who sows the wind reaps the storm

Line-up
George Grein – vocals
Matthijs de Haan – guitar/backing vocals
Tom van Ast – Bass/backing vocals
Bas Evers – guitar
Ludo Uunk – Drums

Empire of the Scourged – Transcend into Oblivion

trancend into oblivion
Release date: 01 december 2013

Score: 90/100
Favo track: Foul Machinations
Website:

Warning:Dit is een album voor de gevorderde metalliefhebber. En wellicht zelfs dan is dit een plaat die je vaker moet luisteren om hem echt te kunnen waarderen. Ik vind deze sound persoonlijk echt vet, maar het is wel iets waar je van moet houden.

Avantgarde industrial deathmetal is denk ik de beste omschrijving van de sound die Empire of the Scourged neerzet. Deflore meets Emperor met een vleugje Nocte Obducta. Ongeveer dat. En dan nog net even een tandje harder, beter uitgewerkt, met female vocals, samples en een drumcomputer. Ik maakte geen grapje toen ik zei dat deze muziek voor de gevorderde metalliefhebber is. De muziek zit zo mogelijk nog complexer in elkaar dan een album van Animals as Leaders en is zo gelaagd dat je het een aantal keer moet horen om echt te horen wat er precies gebeurd in de nummers.

Normaal zou ik een cd per nummer reviewen, maar Transcend into Oblivion moet je gewoon als plaat horen, niet als losse nummers. Het vormt een vloeiend geheel van begin tot eind waarbij je de eerste keer niet weet waar je nou naar hebt geluisterd. Ondanks dat volgt hieronder een impressie van de muziek. Het is haast onmogelijk om dit te vangen in woorden (dat klinkt heel gay, maar elke keer als ik naar deze plaat luister hoor ik weer iets nieuws)

Der Wanderer uber dem Nebelsee opent met een stevige deathmetaltrack, als je de synths weg zou laten. Maar juist die synths geven het geheel een hele duistere, bijna spookachtige vibe dat de omschrijving deathmetal niet meer past. Lage growls die niet te verstaan zijn klinken bijna demonisch. Halverwege het nummer komt een atmospherisch black breakje met clean vocals om vervolgens weer terug te keren naar de deathmetal van het begin.

Hollow Machinations begint door het synthintro wat meer als industrialmetal in de stijl van die andere nederlandse act DeadCell. Overigens houdt de vergelijking tussen DeadCell en Empire of the Scourged hier wel gelijk op. Empire of the Scourged mixt het met death-riffjes, snelle drumpartijen (makkelijk zo’n drumcomputer) en hoewel het synthloopje in zijn eentje ook heel poppy had kunnen klinken, is het in combinatie met de rest van de muziek heel erg op zijn plek.

Trapped in this massive proces opent met synths en samples maar het duurt nog geen minuut voordat de gitaren en drums er weer inkicken. Dit is het nummer met het meest toegankelijke chorus en eigenlijk best een toeganklijk nummer, ondanks de vele breaks en enorme teringherrie die de band produceert tijdens de outtro van het nummer. Door de onderliggende beat krijgt het zelfs een beetje een trance/dance vibe, jammer dat Sensation Black niet meer bestaat anders hadden we hen daar misschien nog wel een keer gezien 😉

Foul Machinations begint met een pianoriffje wat me doet denken aan Mechanical Poet. Het synthintro met de meerdere vocallines over elkaar klinkt als de soundtrack van een goeie horror film. De growls klinken alsof ze rechtstreeks uit het graf komen en er gebeurt zoveel met samples en synth dat je echt enorm ge-mindfucked word.

Tot slot het langste nummer van de plaat, A scarred Horizon. Met een Doomy intro weet Empire of the Scourged nog een invloed toe te voegen aan hun unieke stijl, om gelijk wel weer terug te keren naar de deathmetal. A scarred Horizon is eigenlijk gewoon een oldschool deathmetal track, wat meer in de lijn van Der Wanderer, al be-it dat hier ook weer zoveel met synhts gedaan word dat die classificatie echt te kort schiet. Wederom een breakje halverwege waar we nog een keer de atmospherische hoek induiken, om de laatste minuten van het album vol te knallen met death.

Het is echt knap hoe Empire of the Scourged al deze verschillende invloeden, harmonien, instrumenten en samples samen laat werken in een unieke sound. De nummers zijn ontzettend gevarieerd, op alle vlakken en voor een self-produced EP van een hele hoge kwaliteit. Ik kan me niet voorstellen dat deze band niet heel snel getekend word door een label, dus geniet nog even van het feit dat ze nog niet zo bekend zijn en koop deze EP!

Tracklisting:
Der wanderer uber dem nebelsee
Hollow machinations of the foul spirited
Trapped in this massive process
Foul machiniations of a hollow spirit
A scarred horizon

LineUp:
RM – vocals
RP – Guitars
PR – bass, clean vocals
GP – synths, programming, additional vocals
AW – Druws, programming, synths, additional vocals

Bloodgod – Pseudologica Phantastica

Bloodgod - Pseudologia Phantastica - cover
release date: 2013

Score: 75/100
Favo Song: BloodGod
Website

Een kort plaatje om je concentratie even te breken, altijd leuk. Bloodgod is een vrij nieuw deathmetal bandje uit Utrecht, die eind vorig jaar besloten dat de tijd rijp was om een demo uit te brengen.

Het album opent met de bijna metalcore opening van Heist, waar ik gelijk heel blij van word en niet alleen omdat de bas zo mooi door de mix heen klinkt. Het is melodisch groovy en snel en vooral lekker helder gemixt waardoor je de verschillende lagen in de muziek goed kan horen. De structuur van het nummer is eigenlijk als een goeie popsong. Coupletje, refreintje, breakje, refreintje. Als het werkt, waarom zou jet het dan niet doen?

Wrecking Ball Surpise heeft weer die melodische riffjes maar die worden goed geballanceerd met de thrashy riffjes. De breakdown halverwege is goed uitgevoerd, de daarop volgende buildup ook. Ergens had ik verwacht dat er nog een sampletje van Miley Cyrus voorbij zou komen maar helaas. Leuk idee voor een videoclip misschien 😉

In Bloodgod krijgen we wat blastbeats voorgeschoteld en is er gelukkig ook weer genoeg ruimte voor de bas. Halverwege het nummer is er ineens een rustige break die duidelijk hoorbaar beinvloed word door de scandinavische grootheden. Of het goed matched met de melodic riffjes weet ik niet, maar wat mij betreft mag BloodGod die kant wel vaker op !

Al met al. Lekker plaatje. Ik ben heel benieuwd welke kant de heren op een full lenght heen zullen gaan, maar het biedt in ieder geval genoeg mogelijkheden.

Tracklisting:
1. Heist
2. Wrecking ball surprise
3. Bloodgod

Line UP
Daan Douma – Vocalen, Gitaar
Frank van Boven – Bas, Vocalen
Johnny Derechos – Drums

MetalFromNL T-shirt Design Contest

black t-shirt

Ziehier mijn eerste knullige ontwerp voor een t-shirt. Wie van jullie kan dit beter? Het winnende ontwerp wordt sowieso gemaakt. Degene die het winnende ontwerp maakt, krijgt een gratis shirtje en natuurlijk levenslange dank ….
Mail je design of eventuele vragen naar nicky@metalfrom.nl

By metalfromnl Posted in Nieuws

Player – Slayer coverband uit Amsterdam

Player
Bio

Player is the dutch Slayer tribute band, consisting of (ex)members of utrecht/amsterdam based metal bands Cenotaph, Bloodgod and Kainam.

We compete in the semi finals of the Clash of the Coverbands saturday 15 februari 2014 at De Vorstin in Hilversum. Come support us if you like uncompromised and honest trash metal. We play mosts songs with the impact and speed of Decade of Agression.

Members
Frank Araya – Bass and Vocals
Roger Hanneman – Rhythm and Lead Guitars
Karsty King – Rhythm and Lead Guitars
Koen Lombardostaph – Drums

Contact info
https://www.facebook.com/PlayerSlayerTribute/info

Website
http://slayer-player.net

Songs

Video

Discography

Synergy Protocol – Progressive metal uit Utrecht

Synergy Protocol
Bio
Synergy Protocol: “The unity in a set of regulations”

Yes, my dear readers, we are talking about the new Dutch metal-sensation. But… a progressive metal sensation. Progressive, because the music contains a lot of stuff that makes it more complicated than absolutely necessary. We don’t really know what’s progressive about that, but that is how they call it anyway. Metal, as the guitars are usually loud.
The set of rules have emerged from various influences, taste, quality and ages. Wim is the founding member and has been terrorizing European stages ever since the eighties as the party animal from Jewel. Laura studies at the Metal Academy to hit her notes perfectly in tune and move you to tears. Haigreen is the second elderly youngster and together with Mark the one that turns our music into metal. The outstanding craftsmanship of our “Benjamin”, so appropriately called Patrick, provides a solid base. And last but not least: Mac, who modestly observes the mayhem up front while reproducing his keyboard sounds.
Al together this forms a fascinating soundcloud from tranquility to dynamite, facilitated by intriguing compositions, well balanced arrangements, vocal harmonies, lyrical atmospheric images, catchy melodies, excellent musicianship and most of all huge, huge amounts of fun.

Hence: Synergy Protocol!

Members
Laura Guldemond: Vocals
Maarten Heeringa: Guitars & backing vocals
Mark Roelofs: Guitars & backing vocals
Wim Smits: Bass
Patrick van Mourik: Drums & Percussion

Contact info
info@synergy-protocol.com

Website
http://synergy-protocol.com

Songs

Video

Discography

Bloodgod – Death metal uit Utrecht

Bloodgod
Bio
Dutch death metal moloch Bloodgod is hailing from Utrecht, the Netherlands and features (former) members of Hymir, Cenotaph / Player (Slayer tribute) and Nuestros Derechos / Agents Of Entropy. Bloodgod initially started as a side project in 2011, but evolved into a main band over the next two years. 2013 saw the release of Bloodgod’s debut ep, ‘Pseudologia Phantastica’.

Members
Daan – guitar & vocals
Frank – bass & vocals
Johnny – drums

Contact info
info@bloodgod.nl

Website
http://www.bloodgod.nl/

Songs

Video

Discography
2013 – Pseudologica Phantastica

Neuroblast (04 januari)

Neuroblast
(04 januari – Willemeen – Arnhem)

Line Up:
Deluzion
Mortal Form
Wicked Mystic
Martyr
Houwitser
Sin7Sins
Colonel Decker

Helaas voor Denniz van Deluzion geen Telegraaf die een stukje komt schrijven, maar MetalFromNL. Het was voor mij het eerste feestje in 2014: Neuroblast in Willemeen, Arnhem. De benefiet avond voor stichting Brent (http://stichtingbrent.nl/stichting-brent/), die geld inzamelen voor de bestrijding van neuroblastoom kanker, werd georganiseerd door Elwin Molenaar van Deem Index. Helaas voor de mannen (en vrouw) van Deem Index konden zij zelf niet spelen deze avond, omdat Elwin zijn voet geblesseert had bij het ophangen van een lamp (het kan verkeren). Niet getreurd: er was inmiddels een vervanger gevonden in de band Colonel Decker dus het feest ging onverminderd door. Het geluid in de zaal van Willemeen was deze avond extreem goed, complimenten daarvoor aan de geluidsman. Omdat het een benefietavond was, hebben alle bands ook kostenloos opgetreden; hiervoor hulde. Helaas weet ik niet hoeveel er in totaal is opgehaald maar gezien de hoeveelheid bezoekers (en het feit dat het speciaal voor Neuroblast gemaakte ‘Oerknal‘ biertje bijna uitverkocht was) zal er best een leuk bedrag binnen zijn gekomen.
DSCN1854DSCN1846
Deluzion mocht de avond aftrappen en dat doen ze dan ook; geen gelul, lekker spelen. Hoewel de zaal nog vol moet stromen en zeker nog niet warm is geeft Deluzion zich vanaf het eerste moment voor 200%. Niet te veel commentaar tussendoor: als je maar een half uur hebt wil je zo veel mogelijk nummers eruit knallen en dat doen ze dan ook. Deluzion speelt melodische death met een flinke scheut thrash en dat resulteert in beukende riff afgewisseld met meer melodische en harmonische stukjes. Ritme en tempo wisselingen zijn voor deze heren ook absoluut geen probleem en dat brengt de muziek net een stapje hoger dan je zou verwachten. Het publiek wil nog niet echt losch komen (waar blijft die moshpit?) maar aan de band ligt dat zeker niet; de energie knalt van het podium af en van begin tot eind word er flink geheadbangt door de heren. Highlight van de set was voor mij ‘666‘, maar ook de nieuwe track LumberJack kon ik zeker waarderen.
DSCN1860DSCN1865
Dan is het tijd voor Mortal Form. Thrash / Speed metal en daarmee een versnelling hoger dan de heren van Deluzion. Mortal Form gaat al een tijdje mee en leverde in voorjaar 2013 hun tweede album af. Getekend bij My Kingdom Music en gewapend met een nieuwe plaat staat Mortal Form een mooi jaar te wachten. Na vette gitaarsolo’s en shredpartijen kom het publiek tijdens Apocalyptic Aftermath van hun album The Reckoning inmiddels meer in de mood. Tegen het einde van de set heeft Mortal Form het publiek zo ver dat ze eindelijk staan te headbangen en massaal meeschreeuwen als de zanger er om vraagt. Hoogtepunt van het optreden was echter niet de band zelf, maar een vijf-jarig jochie vooraan die maandag op school kan vertellen dat zijn papa een rockster is ;-).
DSCN1878DSCN1889
Op naar band drie, Wicked Mystic. De band bestaat inmiddels al meer dan 25 jaar en is sinds 2011 weer bij elkaar kom keihard te thrashen. Dat dit oude rotten in het vak zijn hoor je meteen. Ook zonder in-ear monitor is het retestrak (echt knap gedaan) en ondanks de kleine bezetting met maar EEN gitaar heeft de band een vol geluid. De nummer szijn goed uitgewerkt met makkelijk meeschreeuwbare refreinen en heeft een beetje de Pantera-feel. Het publiek is blij en de zanger krijgt ze makkelijk in beweging (maar helaas nog steeds geen moshpit). De bass heeft een heel fijne heldere sound en snijd door de muziek maar de held van de avond is toch echt gitarist Harald te Grotenhuis die ik inmiddels ook wel als gitarist van de avond beschouw. De solo’s kunnen wat mij betreft niet lang genoeg duren. Into the Pit en Beware and Whisper zijn leuk, maar de climax zit aan het einde met Bonded by Blood. Grappig genoeg zou je bij zo’n band verwachten een hele charismatische frontman te zien, maar hoewel Johan de hele zaal meekrijgt als hij staat de grunten/schreeuwen, komt hij wat verlegen over als hij in het Nederlands tegen het publiek praat. We don’t care; als hij daarna z’n strot weer opentrekt om te grunten is iedereen weer blij en gaan de hoofdjes gelijk weer op en neer.
DSCN1901DSCN1906DSCN1933
Nog meer ‘oude rotten’ met de band Martyr (die nog langer bestaat dan Wicked Mystic). De heren van Martyr begonnen al in 82, maar hebben van 87 tot 2001 een behoorlijk lange pauze genomen, om inmiddels weer helemaal terug te zijn. Het is ook de enige band met een introtape, maar goed, als je al 32 jaar in het vak zit dan mag dat ook wel. Martyr staat gelijk aan gekkenhuis op het podium. Enorm veel sfeer en energie en uiteindelijk ook een waterballet als zanger Rop besluit zijn water over zichzelf en andere bandleden leeg te gieten. Het fluiten in de mic konden mijn trommelvliezen niet echt waarderen, maar een groot feest was het zeker. Vooral voor in het publiek, waar trouwe fans van Martyr hun geluk niet op konden toen de zanger het publiek in liep en hen later ook nog uitnodigde om samen met hem en de andere muzikanten op het podium te komen headbangen. Als ik Harald van Wicked Mystic niet al tot gitarist van de avond had uitgeroepen had Rick Bouwman ook absoluut een kans gemaakt maar ja die titel was al vergeven. Vooral in Speed of Samurai was zijn gitaarspel erg fijn om naar te luisteren :-). Met Circle of Pain komt er helaas weer een einde aan het optreden van Martyr, maar de band is de beroertste niet en komt na hun optreden nog de zaal in om hun enthousiaste fans nogmaals te begroeten. Tof optreden, een groot feest. Tegen het einde van hun optreden was minstens de helft van de zaal het daar volledig mee eens. Wie heeft Maiden nog nodig als je in eigen land Martyr hebt?
DSCN1943DSCN1947
Inmiddels over de helft van de avond is het tijd voor het zware geschut van Houwitser. Hoewel de band een behoorlijk ingewikkelde geschiedenis achter de rug heeft hebben de heren inmiddels toch al 5 platen op de wereld losgelaten en gaan ze begin dit jaar hun nieuwe plaat opnemen. Houwitser speelt brutal death met bijbehorende korte tracks, waardoor de band ons 13 nummers ten gehore brengt in plaats van het gemiddelde van de avond, zes. Hard, snel en vooral keihard (in lyrics en muziek) zijn kenmerken van dit optreden. Het contrast met de voorgaande bands is groot met constante blastbeats en dubbel bass en de bandleden die gekleed in bulletbelts en een bivakmuts op het podium staan. Houwitser speelt door omstandigheden vandaag met een andere zanger, maar dat maakt voor de sound niet uit. Dat hij een goede vervanging is blijkt als de band ‘Onwards to Battle’ speelt, een track die waarschijnlijk op hun nieuwe album beland. Houwitser produceert vooral een massive wall of sound waarbij de snare en de growls overheersen. Ouderwetse teringherrie dus, zoals het hoort. Houwitser verdient overigens wel bonuspunten omdat zij als enige tijdens deze avond het doel van de avond, namelijk Stichting Brent, noemen. Dat dan weer wel.
DSCN1958DSCN1968
Met nog twee bands te gaan is de avond inmiddels bijna ten einde. Terwijl Sin7Sins in zwarte tuinbroeken hun eerste twee nummers de speakers uitknalt, ga ik onderweg naar huis. Ik heb mijn metal-dosis voor vanavond wel weer gehad en was blij dat ik erbij was. Sorry Sin7Sins en Colonel Decker, volgende keer ben ik er weer bij! Dank aan alle bands en mensen die deze avond mogelijk hebben gemaakt en special thanks to Elwin Molenaar die het geheel geiniteerd heeft.

Bloid – Rise to Ruination

bloid - rise to ruination
Releasedate: 05 december 2013

Score: 70/100
Favo song: F.U.B.A.R.
Website: http://www.bloid.net

Bloid is blij. Hoe blij? Dat weet je pas als je ze een keer live ziet spelen (wat ik iedereen zeker aanraad). De heren van Bloid spelen sinds 2006 een mix van keiharde thrash/death en blije teksten met een twist. Het is een band die muziek serieus neemt, maar zichzelf absoluut niet. Het heeft ze desondanks ver gebracht: Support voor Textures en Gojira en optredens in P60 en de Melkweg. Na een aantal demo’s is Bloid nu eindelijk toe aan een fulllength en ik laat me graag verrassen.

Niks geen intro’s bij deze band. Gewoon gelijk keihard knallen. Het hele album kabbelt op hetzelfde headbanging moshpitting niveau door, met uitzondering van het wat langzamere F.U.B.A.R. Gezien de inleidende tekst op de website van de heren “Teksten bevatten metalthema’s met een twist; een serialkiller met Alzheimer (F.U.B.A.R.) of plotselinge drang tot…(Sudden Urge)” vind ik het eigenlijk stiekem jammer dat er geen lyrics op de site staan, want ik word wel erg nieuwsgierig als ik titels als EinZwei, DIE voorbij zie komen. Rijnes heeft een prettige grunt om naar te luisteren maar verstaan kan ik hem niet dus ik heb geen idee waar de nummers over gaan.

Attack of the Sun (waar, kwam ik achter, ook een videootje bij hoort) is een goeie opener voor de cd omdat het a) er gelijk in beukt en b) niet veel verschilt van de andere nummers op het album. Het is hard, laag en vooral rete-strak. De vele riffjes wisselen elkaar in hoog tempo af en halverwege kunnen we ‘genieten’ van een gitaarsolo’tje. Persoonlijk vind ik de hoge partijen op deze cd niet erg geslaagd maar dat terzijde.

Op naar EinZwei, Die. Iets meer structuur (aka minder riffjes) dan Attack of the Sun. Omdat het nummer in het duits is klinkt het wel gelijk wat Rammstein-achtig. Het hele nummer werkt toe naar de climax aan het einde, die echt heel dik is.

Na twee toffe liedjes begint Pandemic met een in mijn ogen weinig inspirerend gitaarriffje die ook in de modulatie niet zo best klinkt. Gelukkig komt er na de modulatie een glimps van verbetering en kunnen we na de chorus (en dan nog een keer de mainriff) verder op de hardere en vooral snellere toer. Nog een Pantera-like riffje met aansluitend het Meshuggah-inspired einde ben ik weer blij.

Halverwege de cd zijn we inmiddels aanbeland bij de titeltrack van het album Rise to Ruination. Het chorus van dit nummer springt er op deze cd echt uit en vormt de melodische uitzondering op het harde gebeuk van hiervoor. Halverwege Rise weet Bloid ons ook te verrassen door ineens een hele andere maatsoort te gaan spelen waardoor het geheel ontzettend groovy word. Ware het niet dat ik FUBAR nog net wat leuker vind dan was Rise zeker mijn favoriet van deze cd.

FUBAR is mijn favoriete liedje op dit album en dat komt vooral door het tragere tempo en de groove die dit oplevert. Het geheel is zwaar en laag (ook het melodische riffje, gelukkig). Goed chorus, vette breaks, helemaal goed.

Nog twee liedjes te gaan tot het einde van het album. Daar kan ik gelukkig kort over zijn. The Nemesis borduurt een beetje voort op waar FUBAR naar toe ging al is het dan een stukje sneller en de introriff van The Urge too… is zo annoying dat ik dat liedje het liefst voor de helft doorspoel omdat er, als je eenmaal door die riff heen bent, best een lekker nummer achter zit.

Al met al een lekker plaatje om naar te luisteren. Niet heel erg uniek of verrassend, al is het wel knap dat een drie-mans bezetting zo’n volle sound weet neer te zetten. De breaks op het hele album zijn super strak en clean en Daan Broekman is een beest achter de drums. De grunts van Rijnes zijn bijzonder prettig om naar te luisteren en uit ervaring weet ik dat deze band LIVE absoluut nog veel leuker is dan op cd, dus ik zou zeggen laat je haar groeien en kom een keertje LIVE headbangen op deze heren!

Line Up:
Marijn ‘Rijnes’ Galis – bass / zang
Jeroen Broekman – guitar / zang
Daan Broekman – drums

Tracklisting:
1. Attack of the sun
2. Einzwei, die
3. Pandemic
4. Rise to Ruination
5. F.u.b.a.r.
6. The Nemesis
7. Sudden Urge

Empire of the Scourged – avantgarde industrial death uit reeuwijk

Empireofthescourgedlogo
Bio
Empire of the Scourged is a Death Metal band from The Netherlands crossing the close-minded boundaries suffocating this genre of extreme music. Inspired by groundbreaking pioneers such as Nocturnus, Phlebotomized, Emperor, Aborym and Mysticum we turned our twisted ideas into a style of death metal never heard before.
With ‘Transcend into Oblivion’ we present ourselves to the metal scene. To spread our music across the world and establish our name we handout promo-cds for free at concerts and festivals we attend and send out copies to distros we are in touch with. This winter and spring will see over 2500 copies of ‘Transcend into Oblivion’ spreading like a virus and infecting the metalscene around the world.

Currently we are concentrating on both the promotion of ‘Transcend into Oblivion’ as well as writing new
material for a full length album.

Our (future) goals are:
• Spread our debut release all over the underground and establish our place in the underground as Avantgarde Industrial Death Metal band
• Send out copies to magazines in order to get reviews and do interviews
• Find a record label to release our full length album containing more genre defying metal with songs containing even more unexpected twists and turns, yet still keeping the brutal aspects of Death Metal as a foundation for our multi-layered arrangements

Members
unknown at this moment

Contact info
contact@empireofthescourged.com

Website
http://empireofthescourged.com/

Songs

Video

Discography
2014 – transcend into oblivion

Cavitation – death metal uit Amersfoort

cavitation logo
Bio
Founded mid ‘00 by several musicians and friends from the Amersfoort metal/hardcore scene, Cavitation (initially called Clobbered) started off as a hardcore band.

Although the band was formed to play decent straightforward hardcore, the music soon started shifting more towards a metallic approach and it became clear that writing hardcore songs wasn’t their cup of tea.
Due to musical and priorital differences several line-up changes in the guitar department followed, but Olle Oele (drums; former Discharger, former Funeral Whore), Michaël Huster (vocals; former Between lines) and Walter van Kalsbeek (bass; Baatezu, former Catalist) remained the consistent backbone of Cavitation.

Completed in 2010 by guitarists Bram Hilhorst (Bodyfarm) and Jeroen van Aernsbergen (Baneblade), Cavitation started building a solid setlist. Throught both technical riffing and solid grooves, Cavitation delivers a mix of old and new school deathmetal combined with elements of thrashmetal.

On the start of 2013 Bram decided to focus on Bodyfarm and other priorities. He was soon replaced by Rutger van Noordenburg (Baatezu; Catalist). In the summer of 2013 a selftitled (4 songs) EP was recorded by Jory Hogeveen (Tribal Spirits) at Pitch Note Productions. The EP serves as a versatile showcase for Cavitation, who are eager to bring their music to the stage!

Members
Michaël Huster – Vocals
Jeroen van Aernsbergen – Guitar
Rutger van Noordenburg – Guitar
Walter van Kalsbeek – Bass
Olle Oele – Drums

Contact info
cavitationmetal@gmail.com

Website
https://www.facebook.com/CavitationMetal

Songs

Video

Discography
2013 Cavitation – Cavitation (EP)

Pelgrim gaat op Europese tour met ‘To Kill Achilles’

Pelgrim Tourposter

De Nederlandse progressive metalcoreband Pelgrim die afgelopen jaar met hun eerste EP, kwamen, die overigens hier te vinden is gaat in 2014 Europa veroveren op een tour met ‘To Kill Achilles’.

Hieronder volgen de data in Nederland waar beide bands zullen optreden
31 januari – de Kroepoekfabriek – Vlaardingen
1 februari – JC Innocent – Hengelo
7 februari – Bar American – Middelburg

Go and support deze vette band! En mocht je toevallig in Duitsland, Polen, Hongerije of Spanje zijn … daar spelen ze ook 😉

By metalfromnl Posted in Nieuws

Dynamic Solution – Thrash/Groove uit Rotterdam

Dynamic Solution logo

Bio
Dynamic Solution is a solid metal act from Rotterdam, The Netherlands.
Their sound is a feeling of groove crossing the trash, bringing the energy from stage to audience.
They are influenced by the old Sepultura, Soulfy and Cavalera Conspiracy, but listeners of Slayer, Metallica, Megadeth and Pantera won’t be disappointed in any way.

The current line-up of the band consists of Nils (vocals), Cas (rhythm guitar and vocals), Matthijs (leadguitar), Robert (bass guitar and backing vocals) and Vijay (drums).

They came together in October 2011 and since, they want to conquer the world.
They released the demo Mental Nuclear Winter (September 2012) that includes Selfrighteous Suicide, Mental Nuclear Winter and Gunshot. Also, they were the first week winner in the Red Bull Bedroom Jam (September 2012) and are currently working on their first EP Katyusha.

Venues they attended are Lazarus Leiden, The Little Cave Zevenkamp, The Cave Amsterdam, The ‘Show me some music’ show, Nachtegaal Rotterdam, De Keet Rotterdam, The Dark Carnival (Total Music Schiedam), Texmex Spijkenisse, Baroeg Rotterdam, StudioGonz Gouda, Popcentrale and many shows are upcoming, like Baroeg Open Air 2013!

“Young men who play solid music with a lot of enthousiasm, potential is certainly there.’’ – Lazaru’s Leiden, May 2012

“I’m pretty impressed. The appearance was great! The energy came right at me” – Show me some music, June 2012

Members
Nils Stok – Vocals
Cas van’t Wout – Vocals, Rythem guitar
Vijay Duran Jimenez – Drums
Robert de Gast – Bass Guitar, backing Vocals
Matthijs Vliegenthart – Lead Guitar

Contact info
Manager: Monica Buurmeester
monica.buurmeester@gmail.com

Website
http://www.dynamicsolutionband.nl

Songs

Video

Discography
2013 – Katyusha (EP)

Bleeding Gods – Thrash / Death uit Zuid Holland

Bleeding Gods LOGO

Bio
From the foundations of several well known Dutch metal acts like Altar, Houwitser, Supreme Pain and Sinister, Bleeding Gods was born in late 2012.
After he had left Houwitser in 2012, Ramon started to write an album on guitar and a drumcomputer at home. Just (basic)demo songs that were groovy, fast and also slow, but most of al: heavy! When te pre-production demo was done, he searched for the right people to join in, and asked some fellow metal-musicians he had met in the past years on several festivals, club shows and on tours. All of the guys were very enthusiastic when they heard the music.
All former bands of all the guys were (technical) death metal bands. They wanted to do something different this time.
Bleeding Gods plays grooving, riffing and shredding metal with some thrash and death influences in it. Some influences from the riffs, composing and vocals of the songs came from bands like Slayer, (old)Metallica, Lamb of God and for some parts also from Black Sabbath, Opeth and Chimaira .

With the pre-production demo Bleeding Gods got worldwide endorsement deals with ENGL Amps and Serpent King Guitars (SKG).
http://www.engl-amps.de http://www.s-k-g.nl

After a couple of rehearsals all together in the beginning of 2013, Bleeding Gods recorded their 4-track promo in early april. The lyrical theme is about Ancient Gods, wars and history like the Mayans, Ancient Egyptian and Greek Gods.
With this 4-track promo entitled Blood Symphony, Bleeding Gods wants to promote and introduce themselves worldwide to the press, labels and to the public.

Members
Arnold Oude Middendorp – Vocals
Ramon Ploeg – Guitar
Erwin Harreman – Guitar
Bart van Wallenberg – Bass
Edwin van den Eeden – Drums

Contact info
info@bleedinggods.net

Website
http://www.bleedinggods.net

Songs
http://www.bleedinggods.net/mediabeheer/presskit/02%20-%20Empire%20of%20the%20Immortals.mp3

Video

Discography
2013 – Blood Symphony (promo)

Strain – Progressive metal uit Gorinchem

Strain
Bio
Strain is an alternative metal band formed in 2008 from Gorinchem. Their music has their roots from multiple genres, like metal, progressive and experimental rock. They are known for their hard grooving beats, havoc wrecking riffs, a melodic voice and wild shows. They are influenced by Tool, Karnivool and And So I Watch You From Afar. As of now the 4-pieced band has performed on various small stages and festivals, opening for bands like ‘Raketkanon’.

With the release of their first EP ‘Think-O-land’, the band is busy with promoting their brand new music; 5 powerful songs, 30 minutes worth of climaxes and raw music. The EP was produced by Erik Sterk (KinKobra) at Studio 4205 and released under own management.

Members
Vito van Beest – Drums
Tim Toth – guitar
Jip van Kakerken – vocals en guitars
Hidde van der Grind – bas

Contact info
info@strainofficial.com
Website
http://www.strainofficial.com

Songs

Video

Discography
2013 – Think’O’Land

Blackstroke – Higher Spaces

Adobe Photoshop PDF

Score: 70/100
Favo Song: Higher Spaces
Website: http://www.blackstroke.nl/

Blackstroke is een nederlands nu-metal formatie uit Ede die al een tijdje aan de weg timmeren, maar nu eindelijk met een eigen EP komen. De muziek van Blackstroke neemt ons mee terug naar een tiental-jaar geleden, toen Nu-Metal of Alternative metal helemaal hip was. En in de huidige tijd waarin het metalveld vooral gevuld word met thrash, metalcore en in de proghoeken djent, valt Blackstroke op. Niet alleen door de stijl die ze spelen, maar ook door HOE ze het spelen. De nummers zijn mellow, de vocal harmonisch goed geplaatst en gelukkig ook genoeg punch zodat je af en toe wakker geschud word. Met in totaal 20 minuten aan muziek zet Blackstroke een plaatje neer wat zeker niet vervelend is om naar te luisteren. Overigens is de EP gratis te beluisteren. Scroll naar beneden voor de link.

Lekker plaatje? Ja, absoluut. Maar, dan wel, zoals ik nu, als achtergrond muziek in de bibliotheek. Dit is een EP die prima een paar keer op repeat kan, maar het is geen luister muziek met ingewikkelde riffs of hele diepzinnige teksten. Is dat erg? Nee, eigenlijk niet. Er zitten genoeg interessante dingen in de muziek om het niet saai of standaard te maken, maar het is toegankelijk en ligt lekker in het gehoor.

Higher Spaces kernmerkt zich vooral door melodische riffjes en de clean vocals van Sander. Het album word wel haast met elk nummer beter. In One More Day is de zang nog een beetje monotoom en ondanks de breaks kabbelt het nummer langzaam voort zonder echte hoogtepunten.
My Final Run is een power balad en heeft logischerwijs dan ook een wat langzamer tempo. Het refrein van dit nummer komt echt binnen, en het commentaar van een monotome zanglijn is bij dit nummer helemaal niet terrecht. Walking bass loopjes zijn lekker en hadden nog wel meer op de voorgrond gemixt mogen worden. De meerstemmige zang brengt het nummer echt tot een hoogtepunt. Sander Kapel is geen top zanger, maar hij is goed genoeg om de nummers te dragen en juist omdat hij niet zo’n gelikte stem heeft past het bij de stijl van de muziek.

Higher Spaces is de title track van de Ep. Dit is een veel steviger nummer dan we tot nu toe van Blackstroke gehoord hebben. Het refrein blijft lekker in je hoofd hangen en is een lekkere meezinger. Het doet een beetje denken aan Cryptonite. Het verse heeft een hele standaard chord progression, op EEN accoord na, die bewust een beetje dissonant is om het net wat interessanter te maken. Was wat mij betreft niet nodig geweest. Als iets werkt, hoeft het niet interessanter gemaakt te worden dan nodig is. Breakdown met screams maakt het geheel nog even heel zwaar, en na een bassdrop gaan we nog een keer terug naar het refrein, woei!

Met The Voice in Me gaat Blackstroke nog een stapje in de hardere richting, althans, in het intro. De verse is weer mellow als het eerste nummer. Het chorus in dit nummer heeft een hele mooi vocal harmonie, niet de standaard prime-terts die je zou verwachten. En dat gevoel krijg je ook bij de break. Door een megafoon krijgen we een schreeuw stukje van Sander, gevolgd door een gitaar solo.

So Farewell gaat verder waar the voice in me stopt en volgens mij had de stilte die er nu tussen valt niet gehoeven. De Riffs passen perfect aan elkaar. Weer wat meer groove in dit nummer en drummer Anthony laat stiekem horen, door wat accenten te geven, dat hij meer kan dan rechtoerechtaan numetal drum. Bassist Stefan had dit ook al laten horen en is ook op dit nummer weer aanwezig met interessante bassriffs en bassdrops.

Al met al een lekker plaatje. Door accentjes en riffjes hier en daar heb ik het vermoeden dat de meewerkende artiesten allemaal veel meer kunnen dan ze op deze EP laten horen, wie weet dat Blackstroke op een volgend plaatje nog wat meer van zichzelf laat horen. Ben benieuwd!

Line-up
Sander Kapel – Vocals
Anthony Apon – Drums
Jeroen Bakker – Guitar
Erik Noordland – Guitar
Stefan Munk – Bas

Tracklisting:
1. One more day
2. My Final run
3. Higher Spaces
4. The voices in me
5. So Farewell

New reviewer

Hey!

We hebben een nieuwe reviewer voor MetalfromNL! Zijn naam is Bart Bes en hij is currently de bassist van de band Alantia. Zijn allereerste review was van de plaat The way it should be van Mind:Soul en die staat vanaf vandaag online!
Bart zal zich vooral richten op de bands met een meer melodisch tintje en ik zal zelf de rest op me nemen. Ik ben nog op zoek naar meer mensen die zouden willen helpen met schrijven. Mocht je je geroepen voelen, mail dan even naar nicky@metalfrom.nl

Dank!

Mind:Soul – The Way it should be

mindsould

Score: 90/100
Favo songs: Novae & Caught (in the pressure cooker)
Website: http://www.mindsoul.nl/

Review by Bart Bes, our new reviewer!

11 december 2013 bracht de band Mind:Soul haar debutplaat uit getiteld: ‘The way  it should be’. Mind:Soul is een band van Nederlandse bodem die sinds 2010 progressieve metal van de bovenste plank speelt. Mind:Soul bracht eerder al 2 EP’s uit en een DVD, maar nu was het dan echt tijd voor die volledige CD. Hoewel de band slechts uit vier personen bestaat, spelen er meer mensen mee op ‘The way that it should be’ die zeker vermelding verdienen. Naast Joey Klerkx (bass), Stefan van Leeuwenstijn (guitar), en Tom de Wit (vocals), wordt de band versterkt met Roland le Fèvre (piano & synths), Jim Ilden (guitar), en Raul Tămaș (drums). In de huidige bezetting neemt echter nieuwe aanwinst Inca César de post als drummer in. The way that it should be is een concept album dat het verhaal vertel van een onmogelijke liefde – hoewel het nogal kazig klinkt, is de uitwerking van de muziek zeker de moeite waard. Niet alleen beheersen de muzikanten op deze CD hun instrument, ook de geluidskwaliteit en de mix van de muziek zijn zeer puik werk. Iets wat in het algemeen nog wat vaker mag terugkomen is wat mij betreft de samenzang, maar overal is ‘The way that it should be’ een perfect kerstcadeau voor de proggers onder ons. De CD is erg divers en voert je mee van System of a Down en Soilwork, naar Phil Collins en Safro Duo.

‘The way that it should be’ opent met ‘Breakingpoint hour’. Het nummer start met een uitdagende stukje zang (een harmonische combinatie van zang en een lichte grunt wat op het eind van de plaat ook weer terug komt) wat wordt gevolgd door een heftige openingsriff. Breaking point laat al snel een mooie synergy tussen de drums en de gitaren horen. Met name de dubbele bass partijen en de gitaarriffs zijn zeer strak op elkaar ingespeeld. De synthesizer vult dit geheeld mooi aan door een geheel eigen plekje in de muziek in te nemen. Op deze manier zitten de synthesizer- en de gitaarpartijen elkaar niet constant in de weg. De zanger heeft een mooie stem, echter klein minpuntje: de manier waarop ‘done’ wordt gezongen in de coupletten is ietwat overdreven naar mijn smaak. Na 1:40 minuten is het tijd voor een wat rustiger stukje waarvan het tokkelstukje mij doet denken aan de rustigere nummers van System of a Down. Ook hier vult de synthesizer de muziek goed aan met een aantal leuke geluidseffecten. Dit geheel bouwt zich op naar een freaky uitbarstende syntheziser solo welke wordt begeleid door een vette metal riff – dit had eigenlijk van mij wel wat langer had mogen duren. Breakingpoint hour eindigt met een fijn stukje piano en de zin ‘There is no one to blame’ –mogelijk referend naar de onmogelijke liefde in het verhaal.

Het 2de nummer is dan Novae – én wauw dit is echt te gek! Het nummer gaat alle kanten op. De drummer gaat los in het intro, en waar we de fijne beheersing van de gitarist al eerder hadden gehoord, komen in dit nummer ook de kunsten van de bassist goed naar voren. Een belangrijke riff die een aantal keer terugkomt is een ingewikkeld, maar melodisch, werkje, waarbij je de gitarist én bassist heel goed hoort. Als bassist zijnde, zeg ik: lekker! In het hele nummer blijft de melodische aanvulling van de bassist prominent. Novae heeft een catchy refrein met solid harmony, wat goed blijft hangen. En zoals eerder vermeld, het nummer laat zich kenmerken door haar veelzijdigheid; van een Led Zeppelin riff aangevuld met hammond, naar een jagend Dream Theater stuk, een stukje ‘circus’ halverwege, en vervolgens weer naar een rustig synthesizer stuk. Hoewel veelzijdig en complex, het nummer blijft je boeien en dat verdiend complimenten. Het nummer eindigt met het harmonieuze refrein en gelukkig komt de eerder genoemde bass-gitaar riff weer terug. Well done!

Dan sequence #1: een kort stukje muziek met als doel het verhaal in goede banen te leiden. Al stuwend door haast orientale drums hoor je een man en een vrouw praten wat uitmond in een kort stukje zang dat dan weer abrupt eindigt. Knap gedaan, maar nu weer op naar een volledig nummer.

En dit is Pillowtalk waarin het gesprek nog even in het intro wordt voortgezet. Uit dit gesprek blijkt dat de man en de vrouw elkaar leuk vinden, ‘you’re so calm, different from al those other dickheads (…)’ , maar dat er nog veel onbegrip aan beide kanten is. Het eerste gedeelte – wat misschien slechts voor de dialoog bedoeld is – wordt naar verloop van tijd een beetje saai. Maar dan, na 01:36 worden we abrupt wakker geschud door een bruut stukje death metal à la Soilwork met veel dubbele bass en grunts –wellicht was de schrik dus ook precies de bedoeling… Deze passage ontwikkelt zich, waarin de grunts plaats maken voor een koor en uiteindelijk weer naar een soort van metal circus deuntje (03:30) waarin de drums me soms zelfs wat doen denken aan ‘safro duo’. De bas zet een lekker lijntje neer, en uiteindelijk mondt dit uit in een brute metal riff. Ook dit nummer eindigt weer met een stuk piano. Op zich niet het meest bijzondere nummer van de plaat, maar het past wel precies in de sfeer van het album, en laat elementen van de eerdere 3 nummers mooi terugkomen.

Het vierde volledige nummer is Drown together – de ballad van de plaat. Persoonlijk vind ik dit het minste liedje. Wat ik leuk vind is dat het begin mij een beetje doet denken aan wat ouder werk van Phil Collins dankzij het eletronische drumbeatje. Maar het helaas weet het nummer mij niet vast te houden.

Na het wat mindere Drown together and Pillowtalk is Caught (in the pressure cooker) echt een kunstwerkje. Een lang nummer (09:05) maar het nummer weet mij continu te boeien. Het begint met een baslijn met een effect, wat steeds meer wordt uitgebouwd tot een stuk waarin de drums helemaal losgaan wat betekent veel dubbele bass en drum fills. Dit geheel wordt weer vorstelijk aangevuld door een mooi synthesizer effect om uiteindelijk over te gaan in een heerlijk duistere riff met accenten van de synthesizer. De zang in dit nummer komt ook zeer goed uit de verf! Het nummer heeft op dit gebied een grote veelzijdigheid, met als mijn favoriet de nijdig uitgesproken zin ‘How dare you calling me a liar?’ Daarnaast ook veel grunts en naar het einde toe mooie samenzang – iets wat Mind:Soul naar mijn smaak toch iets meer mag uitbuiten. De gitaarriffs in Caught zijn ook zeker in orde, veelzijdig, sterke metal riffs (met name 05:32) en een goed gebruik van effecten. De drummer verdiend ook een grote pluim – wauw, wat gaat hij los in een breakdown op z’on 3/4de van het nummer (06:56). Veel gehak en gebeuk onder een monsterlijke gitaar- en bassriff en freaky synth solo. Na een stukje Circus Maximus beukt een laatste metal riff het nummer tot een eind. Zeer geslaagd nummer!

Dit wordt gevolgd door Sequence #2. Het gesprek tussen de man en vrouw gaat verder. De man zegt dat de vrouw aantrekkelijk is voor andere mannen omdat ze ‘helpless’ is terwijl zij hem beschuldigd van het continu bang zijn. De dialoog wordt wat grimmiger omdat beide personages beide moeite blijken te hebben om hun liefde te tonen. Uiteindelijk neemt de zang het over. Ook dit stukje is knap in elkaar gezet en functioneel voor het concept album.

I tried to help begint met een pakkende Soilwork-achtige riff die aangevuld wordt met paniekerige synthesizer geluiden, wat vervolgens opgaat in andere opjagende riffs. Het nummer maakt mij een beetje zenuwachtig en dat is waarschijnlijk het doel ook van dit nummer. De grunts zijn goed uitgedacht, maar het leukste van dit nummer komt vanaf 03:31. Een stukje reggae begeleid een lage stem wat je haast doet denken aan iemand die geniet van een grote joint. Dit wordt verassend gevolgd (04.00) door een stukje krankzinnigheid – snelle metal riffs met een schreeuwende stem. Totally crazy! – maar perfect uitgedacht! Dit gedeelte tilt het nummer naar een hoger plan. Naar het einde toe keert het nummer terug naar al eerder gehoorde riffs om vervolgens af te sluiten.

Het zevende volledige nummer op deze plaat is Over. Een nummer dat spannend wordt opgebouwd door eerst de bas, dan gitaar met synths, en dan de drums. Over wordt gekenmerkt door stuwende en meeslepende riffs, en interessante synthesizer effecten. Ik moet zeggen dat de Roland le Fèvre een mooie stempel op, niet alleen dit nummer, maar op de hele CD heeft gedrukt. Ook bassist Joey Klerkx maakt dit nummer compleet door zijn melodische tokkelwerk. De partijen van de bas vormen een mooie op zichzelf staande aanvulling tot de muziek is. Het is niet het ‘soleren om het soleren’, maar het melodische werk van Joey voegt een extra dimensie toe aan dit nummer. Het outro van Over klinkt episch met samenzang, een gitaarsolo, en een afsluitende syntheziser.

Sequence #3 komt hierna. Ook weer een tussendoortje ten behoeve van het concept. In tegenstelling tot de eerdere sequences, start #3 niet met een gesprek. Dit komt pas later in het stukje. En wat voor een gesprek – een ruzie tussen de hoofdpersonen; ‘Sick self-destructive bitch!’, begeleid door een puik stukje metal à la Dream Theater met veel invloeden vanuit de klassieke muziek. Met name het gitaarwerk is hier lekker strak!

De laatste nummers staan in het teken van reflectie. Forever klinkt als een optimistisch lied met de leus: ‘beter spijt van de dingen die je wel hebt gedaan dan van de dingen die je niet hebt gedaan’ . Na een riff die klinkt als een soort van opstartende motor, volgen er een tweetal vette riffs aangevuld wederom met syntheziser effecten. Het nummer klinkt overal positief ‘ Don’t regret anything’ , en hoewel toch redelijk lang, blijft Forever een catchy nummer met veel snelle tempo’s.

Sequence #4 vond ik de minste van alle sequences. Hoewel het functioneel is, ging het vrij snel aan me voorbij, en wat het niet echt opvallend. Maar wederom, deze sequences zijn geen nummers op zich zelf, maar vervullen een functie.

Dan tot slot One night alone. Een nummer van wel 12 minuten, maar het is de heren van Mind:Soul geslaagd om hier toch een mooi episch masterpiece van te maken. Hoewel ik niet alle synthesizer partijen even nodig vind in dit nummer, pakt One night alone me wel. Alle ingredienten van de voorgaande nummers worden mooi gecombineerd in dit nummer. Vette metal riffs, leuke basriedeltjes (03:09 en 04:07, 07:47), pompende drums, bepaalde effecten, en gelukkig nog wat samenzang. Een koortje dat ‘The way that it should be’ wordt ingezet naar het einde van het nummer, en na een crazy ending, horen we de eerste zinnen waarmee ook de CD was geopend. Al met al is ‘The way that it should be’ hierdoor een mooie samenhangend geheel geworden en heeft Mind:Soul een eigen sound gemaakt.

Line-up:
Tom de Wit (lead vocals)
Stefan van Leeuwenstijn (guitars)
Joey Klerkx (bass, grunts)
Inca César (drums)

Tracklisting:
-Breakingpoint hour
-Novae
-Sequence #1
-Pillowtalk
-Drown together
-Caught (in the pressure cooker)
-Sequence #2
-I tried to help
-Over
-Sequence #3
-Forever
-Sequence #4
-One night alone